2016 - Because every picture tells a story

Ik zoek naar de woorden om te omschrijven hoe 2016 was. Wat was het voor een jaar? Wat is er allemaal gebeurd? Wat heb ik geleerd? En hoe nu verder? Maar ik vind het lastig om de juiste woorden te vinden. En dat komt niet zo heel vaak voor. Soms helpen plaatjes.

Ik begon het jaar goed. Gestart met het traject voor mijn gastric bypass, en de eerste kilo's waren er af. De zenuwen begonnen langzaam te komen. Twijfel niet. Dat is er eigenlijk nooit geweest, maar zenuwen wel. Wat kun je van de rest van je leven verwachten? Hoe zal het gaan? Valt het mee? Valt het tegen? Best spannend allemaal. Maar gelukkig had ik veel support van veel mensen. Mensen die het net als ik ook best spannend vonden, mensen die vooral heel nieuwsgierig waren, mensen die het beste met mij voorhadden. Maar er waren ook mensen die het niets vonden. "Niet te veel afvallen hoor, dan ben je jezelf niet meer" ??? Dan ben je "Carola" niet meer. ??? Dat heb ik nooit zo begrepen. Maar het is ok. Iedereen mag er van vinden wat hij/zij wil. Ik heb besloten er voor te gaan en 11 april was de grote dag.

Samen met mama en Bart naar het ziekenhuis. Alles klaarmaken en dan wachten (dat is zo ongeveer het lastigste deel). Om half twee de OK op en ik was om vijf uur weer terug op zaal. Ik heb er niet zo heel veel van meegekregen, want het heeft tot een uur of half tien geduurd voor ik echt weer wakker was. De nacht goed doorgekomen, maar oh wat had ik de volgende dag een spijt. Nog nooit in mijn leven ben ik zo misselijk geweest als die dag. Wat een ellende. Maar gelukkig werd het minder en mocht ik de volgende dag naar huis. Klaar voor een nieuwe start.

Een vliegende start mag ik wel zeggen. Ik herstelde prima en de kilo's vlogen er af. Terug onder de 150 kilo ging maar zo en de 140 kwam ook al snel in zicht. En begin juli belde ik mama. Ik was eindelijk onder de magische grens van 130 kilo gekomen. Daar heb ik jaren lang tegen aan gehikt. Wat was ik blij. En wat was mama blij. Helaas was het wel het laatste succes van mijn afvalrace dat ze mee mocht maken.

In april kreeg ik een nieuwe start, in juli stond mijn wereld stil. Ik had geen werk, herstelde goed van mijn operatie en had voor de zomer en ook daarna nog een hoop leuke plannen met mama. Maar wie had ooit gedacht, dat we nu al afscheid van haar zouden moeten nemen. Zo ineens keerde het tij en was haar tijd daar. Terug naar papa. Haar tijd met mij zat er op.

En in je ergste nachtmerries droom je wel eens dat je iemand verliest waar je van houdt, en sinds ze in 2015 opnieuw de diagnose kanker kreeg, was er een stemmetje in mijn hoofd dat zei: Dit komt niet goed. Maar niets en niemand had me ooit hierop voor kunnen bereiden. En als ik eerlijk ben, ik weet nog steeds niet wat ik er van moet vinden. Soms besef ik ineens dat er inmiddels al weer 5 maanden voorbij zijn, waarin ik mama niet gezien en niet gesproken heb. En op andere dagen mis ik haar in duizend kleine dingen. Het is zo overweldigend, dat ik vaak niets voel. Vaak ook een heleboel, maar soms ook gewoon helemaal niets. Ik denk dat mijn hoofd en hart het nog niet aan kunnen.

De tijd vliegt voorbij en inmiddels zijn we alweer in december aangekomen. Ik ben sinds oktober weer aan het werk in Zwolle. Ik heb ik 2016 een hele hoop leuke dingen gedaan. We hebben een heerlijk weekend in Edinburgh gehad met vrienden, Een weekendje Leiden, een paar dagen Twente, een weekend Dussledorf en Essen. Bart heeft 2 runs gelopen, we hebben een geweldig leuk en gezellig feest gehad voor Bart zijn 40ste verjaardag en nu staat er een druk maar leuk kerst weekend voor de deur. Maar ik heb ook geleerd dat je je eigen geluk moet maken. Ik heb geleerd wie mijn vrienden zijn en ik heb (alweer) geleerd dat niet iedereen is zoals je denkt dat ze zijn. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt en oude vrienden verloren. Ik heb de liefde nog beter leren kennen en verlies opnieuw gevoeld.

Ik voel me goed. Ik had mijn operatie niet willen missen. Mijn gewicht is inmiddels gedaald naar 105 kilo en dus is de magische 100 in zicht. Ik heb veel voor dankbaar voor te zijn het afgelopen jaar. Ik besef me maar al te goed, hoe dankbaar ik mag zijn voor iemand als Bart in mijn leven. Ik hou zo veel van die man. En het leven is oprecht goed voor me. Maar ik ben ook blij dat 2016 straks voorbij is. 

Op naar 2017. Een jaar voor nieuwe kansen. Een jaar waarvan ik hoop dat ik de rust in mezelf kan houden. Waarin ik kan blijven relativeren, maar waarin ik ook kan dromen. Er staan nu alweer leuke dingen op het programma. Theaterbezoekjes, Barcelona, Parijs, Boedapest. En vele mooie, heerlijke en gelukkige momenten samen met Bart.

Hij komt, hij komt, die lieve goede Sint....

Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje al aan....
Zie de maan schijnt door de bomen....
Zachtjes gaan de paardenvoetjes....

Heerlijk, de Sint en zijn pieten zijn weer in het land.
De 'warmste' tijd van het jaar is weer aangebroken en ik heb er zin in. Ik vind de periode van nu tot oud & nieuw de leukste tijd. Thuis gezellig de kaarsjes weer aan (en ligt het aan mij, of gaan die waxinelichtjes steeds minder lang mee??), tijd voor warme melk met Anijs, pepernoten, marsepijn, straks de kerstkransjes, de kerstboom en hopelijk wat sneeuw. Ik kan er volop van genieten.

Dit jaar moet ik de chocoladeletter onder mijn kussen waarschijnlijk missen, en ook moet ik nog hard op zoek naar het juiste recept voor de tulband met kerst. Maar dat komt wel goed. Bart is dit jaar met de feestdagen thuis. De verjaardag van de Sint, vieren we samen met Ruud in Groningen. En ook de kerstdagen zitten al vol leuke plannen.

De hele Zwarte Pieten discussie probeer ik zo veel mogelijk te vermijden (helaas lukt dat slecht door alle aandacht op social media) en behalve dit kleine stukje zul je me er dan ook niet verder over horen. Bij mij is Zwarte Piet zwart en dat blijft hij ook.

Straks weer lekker de ouderwetse kneuterige gezelligheid, de spanning, wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe... hoe zou ik het dit jaar gedaan hebben? Zou de Goedheiligman echt alles gezien hebben? Vandaag overal gespannen kinderkoppies. Heerlijk toch.

Sinterklaas. Ik ben er klaar voor. WELKOM SINT EN PIET!!!

Terwijl de wereld stil staat, draait hij gewoon door

En zo ineens staat mijn wereld stil. Toen ik, twee maanden geleden, op vrijdag mama in het ziekenhuis achterliet, had ik nooit kunnen verzinnen dat ze niet meer thuis zou komen. En toch is dat precies wat er gebeurde. Haar tijd zat er op en op woensdagmorgen is mijn lieve moeder overleden. Mijn wereld stopte. Letterlijk.

Op het moment dat een dierbare overlijdt, lijkt alles even stil te staan. De eerste dagen na het overlijden, gaan in een vlucht voorbij. Terwijl het nog niet eens is doorgedrongen dat mama is overleden, ben ik al druk met allerlei andere dingen. Er moet een uitvaart geregeld worden, er moeten bloemen besteld worden, ik moet mensen laten weten wat er is gebeurd, ik moet kaarten versturen, ik moet, ik moet, ik moet. Oh ja en ik moet onderdak zoeken voor haar kat. Dat duurt al met al een dag of drie en dan is alles wat in eerste instantie geregeld moet worden, geregeld. Maar ja, de uitvaart is pas dinsdag. Dat duurt nog even. Dus tijd om even los te laten en even niets te moeten. Dinsdag, dan moet ik weer.

De crematie verloopt volgens plan. Ik had ook niet anders verwacht. De mensen van het crematorium doen dit dagelijks, en ik wist hoe het moest zijn. Daar had ik al veel eerder over nagedacht. Als je weet wat je wilt, scheelt dat echt zo veel. Want in die eerste dagen kan je niet nog van alles bedenken. Daar heb je geen tijd voor. Daar heeft je hoofd geen plek voor. De tijd staat stil, maar vliegt voorbij. Je hart gaat door, hoe gebroken dan ook. Het tikt stug door.

Ik heb op dit moment geen werk, en dat is nog nooit zo'n zege geweest als nu. De maand augustus is volledig voorbij gegaan met uitzoeken, opruimen, sorteren, verkopen, en afsluiten. Het huis moest 29 augustus opgeleverd worden, dus genoeg te doen. Er zijn mensen die willen helpen, maar toch moet ik bij de meeste dingen stuk voor stuk bekijken en bedenken wat ik er mee wil. Alles heeft zijn eigen verhaal. En ik weet dat ik lang niet alles kan bewaren, maar ik kan ook niet alles weg doen. Dus steeds weer de keuze, wat ga ik er mee doen.

De wereld draait door, maar mijn wereld speelt zich vooral af in het huis van mijn moeder. Terug naar mijn herinneringen, alle dingen die ik al mijn leven lang ken. De gekleurde eierdopjes, die al mijn hele leven worden gebruikt, mijn oude poppenhuis, dat door niemand meer wordt gebruikt en die duidelijk sporen heeft van een intensief leven. Alle kleding van mama, maar ook vooral veel oude kleding van mezelf, die mama is gaan dragen toen het mij te klein werd. Bizar, dat ik het nu veelal wel weer aan kan, maar niet meer aan wil. Mijn babykleertjes, mijn eerste (en enige) bikini, van toen ik nog een klein meisje was. Mijn oude Mickey Mouse nachthemd. Waarom heeft ze die bewaard?

In iedere kamer, in ieder hoekje, kom ik herinneringen tegen. "Oh ja" momenten zijn aan de orde van de dag. En foto's, bakken vol met foto's. Die neem ik ongezien mee. Ik heb nu geen tijd om daar in te verzanden. Mijn tijd staat stil, maar de wereld draait gewoon door. Eind augustus nadert met rasse schreden.

En dan is het moment daar. 29 augustus, 11.00 uur. Tijd om het huis op te leveren. Alles is leeg, kaal, levenloos. Alles is weg. Het inleveren van de sleutel is zo gebeurd en dan is het echt voorbij. Het tijdperk Schipbeek is voorgoed voorbij. En ook al weet ik, dat mama nooit meer terug komt, ik wacht nog steeds tot ze uit het Lelycentre thuis komt en me vraagt wat ik aan het doen ben.

30 augustus word ik voor het eerst van mijn leven alleen wakker op mijn verjaardag. 36 jaar lang was er iemand bij me als ik 's ochtends wakker werd. Want als Bart niet thuis kon zijn met mijn verjaardag, zorgde mama dat ze bij mij was. Anders is het ook zo ongezellig. Dan kwam ze boven met ontbijt op bed en een cadeautje van de katten. Maar dit jaar was het anders. Ik werd alleen wakker. Maar in gedachte hoorde ik haar de trap opkomen, Lang-zal-ze-leven zingend. Met een dienblad met een beschuitje met kaas. Geen thee, want daar is het nog veel te vroeg voor. Ik zag het, ik hoorde het, ik voelde het. De herinnering is zo echt, dat ik even mezelf voor de gek hou. De wereld draait door. De tijd gaat verder. Ook nu mama er niet meer is, ben ik gewoon jarig. 37, een leeftijd waarop mama me nooit zal kennen.

Vriendinnen van mama bellen me op om te vragen hoe het met me gaat. Dat is lief. Mama was een lief en bijzonder mens, en dat zijn haar vriendinnen ook. Want juist nu de roes over is, en de rust weer keert, merk ik hoezeer ik mama mis.

Het is waar wat ze zeggen. In deze periode leer ik mijn vrienden kennen. Ik heb, ongewild, bepaalde verwachtingen van bepaalde mensen. Maar ja, kennelijk weet niet iedereen dat. Dat leidt er toe dat ik door sommige mensen teleurgesteld word omdat ik niets van ze hoor. Mijn fout, als ze niet weten wat ik van ze verwacht, kan ik ze ook niet kwalijk nemen dat ze niet aan mijn verwachtingen voldoen. Er zijn ook mensen van wie ik geen verwachtingen had, en die me aangenaam verrassen. Bijzonder hoe dat gaat. Mensen die ik al jaren niet heb gesproken en die nu veel moeite doen om toch weer in contact te komen. Er zijn ook mensen die niet zo goed weten hoe ze met de situatie om moeten gaan. Gelukkig hebben ze het zelf nog niet meegemaakt. Ik hoop dat ze dat ook nog lang bespaard blijft.

Mensen om me heen vinden me dapper, of waarschuwen me dat de klap nog wel komt. Of zeggen me dat ik me niet groot moet houden. Ik laat het allemaal maar gebeuren. Er zijn echt wel momenten dat het verdriet me overvalt. Dan huil ik. Soms zachtjes in een hoekje van de bank, soms heel hard, als een klein kind dat zijn favoriete knuffel is verloren, soms in stilte en brengt een herinnering een glimlach op mijn gezicht.

Naast mijn bed ligt een stapeltje tijdschriften. Mijn Libelle's gingen normaal door naar mama, maar ja, dat gaat niet meer. Tussen de stapel ligt ook een Margriet. Ik blader hem door, lees af en toe een interessant item en dan gebeurd het. Ik sla de bladzijde om en kom bij de puzzel. Hij is al ingevuld. Een pagina met een ingevulde puzzel staart me aan. Daar staan de letters in mama's handschrift. En daar was ik even niet op voorbereid. De tranen vloeien volop. En ik weet dat er heel veel mensen zijn die ik zou kunnen bellen, die me zeggen; "je mag altijd bellen, het maakt niet uit hoe laat". En toch is er niemand die ik nu wil bellen. Ik mis mijn moeder. Zij is de enige die ik zou willen bellen. En zij is nou net de enige die ik niet meer kan bellen. Niet vandaag, niet morgenochtend, nooit meer. De tijd gaat door. De wereld staat niet stil. Iedereen is inmiddels terug van vakantie, iedereen is weer aan het werk, het leven gaat door. Maar voor mij toch nog niet helemaal. Mijn wereld heeft moeite met op gang komen. De tijd tikt verder, mijn hart klopt door, maar het is nog steeds een beetje gebroken. Ik mis mijn moeder en ik mis de mensen om me heen.

7 weken

Het is vandaag precies 7 weken geleden dat ik geopereerd ben. En wat is er al een hoop veranderd.
In plaats van de geplande gastric bypass, heb ik een gastric sleeve gekregen. Tijdens de operatie bleek dat er te veel vet rond mijn darmen zat, waardoor ze er niet goed bij konden. Vandaar dat er ter plekke is besloten om een gastric sleeve te doen.

Gevolg daarvan is dat ik er langer over ga doen om mijn streef gewicht te behalen. Maar als ik eerlijk ben maakt het mij niet uit of die 60 kilo er nou in 1 jaar of ik 2 jaar af gaan. Als ze er maar af gaan.
Dus op de vraag die ik meermaals heb gehoord, of ik teleurgesteld ben dat het een sleeve is geworden, kan ik met een gerust hart 'nee' zeggen. Ik ben niet teleurgesteld en ik heb er ook geen problemen mee. (Gelukkig maar, want ze kunnen mijn sleeve ook niet terugdraaien. Ik ben gewoon 70% van mijn maag kwijt).

Tijdens mijn twee weken pre-dieet (pre operatief dieet om buikvet weg te krijgen zodat ze tijdens de operatie overal goed bij kunnen en je lever slinkt zodat hij niet in de weg zit) ben ik in totaal 9 kilo afgevallen. Dus dat ging super hard. En zoals in mijn eerder blog te lezen was, viel de eerste week me behoorlijk zwaar. De tweede week ging echter een stuk beter en ineens was 11 april daar.

De eerste dag na de operatie was ik ontzettend misselijk. Daardoor dronk ik niet genoeg en moest ik een dag langer in het ziekenhuis blijven. Dat vond ik niet zo'n probleem. Ik voelde me ellendig genoeg. Gelukkig mocht ik woensdags wel naar huis.

De dagen daarop ging het steeds beter. Zaterdags zelfs met Bart mee geweest boodschappen doen. Mijn dieet bestond alleen uit vloeibaar en ook dat viel gelukkig mee. Ik dacht dat ik daar veel meer moeite mee zou hebben, maar niet dus.

En langzaamaan mocht ik ook beginnen met licht vast voedsel. En inmiddels kan ik al weer een heleboel eten. Alleen warm eten valt nog erg zwaar en heb ik veel moeite mee. Maar ze zeggen dat dat wel weer goed komt. Ik hoop het maar. 1 klein tartaartje is echt het maximale dat ik op kan, dus mijn avondmaaltijd is nog niet echt iets om naar uit te kijken. Maar langzaamaan vooruit is toch maar mooi vooruit.

Inmiddels ben ik in totaal 25 kilo kwijt. Ik kan mijn zomerbroeken van twee jaar geleden weer aan en heb ook al kleding moeten vermaken/innemen omdat het gewoon echt te groot wordt. En daar doe je het dan uiteindelijk toch voor.

Dus tot nu toe valt het allemaal reuze mee (behalve dan dat avondeten). Ik moet er wel aan wennen dat ik 6-8 keer per dag moet eten en dat ik dan ook nog op mijn drinken moet letten. (Gelukkig zit er een wekker op mijn telefoon, dus die helpt me herinneren).

Ik zit op 35.2% van mijn totale doel, dus het begin is er wel degelijk, van de week ook weer naar de sportschool (blech) om te zorgen dat ik lekker zo door kan gaan. Kom maar op met de zomer.

Nog 1 week te gaan

Nog 1 week te gaan voor mijn operatie en wat vind ik het spannend. Inmiddels zit de eerste week van mijn pre-dieet er op en is er 5 kilo met de Noorderzon vertrokken. Nog een week te gaan en als die ook 5 kilo voor me in petto heeft, dan weet ik in ieder geval waar ik het voor doe. 

Ik begrijp wel, waarom je dit crash dieet maar twee weken mag volgen. Ik krijg echt het minimale aan energie binnen en merk dan ook dat ik geregeld duizelig ben en bijna de hele dag honger heb. Tot een knorrende maag aan toe. Als dit gewoon een van de vele diëten was geweest, had ik het nooit volgehouden. Dit vraagt veel van me, en vooral van mijn zelfdiscipline en doorzettingsvermogen. Beide niet mijn sterkste kanten. Maar die stok achter de deur, is niet van de eerste de beste boom. Het is een balk die de deur gewoon barricadeert. Een honderd jaar oude eik, die elke weg terug onmogelijk maakt en dat is maar goed ook. 

Volgende week maandag is het zover. Dan mag ik onder het mes. Dat wil zeggen, als ik onder de 154 kilo ben, want ik moet lichter zijn dan op mijn laatste weegmoment in het ziekenhuis. 

Iedereen vraagt me of ik zenuwachtig ben voor de operatie. Ik denk dat het vreemd zou zijn als ik dat niet was. Een gezonde dosis spanning, voor een operatie. Welke operatie dan ook. 

Maar waar ik zenuwachtig voor ben, is voor de eerste drie maanden na de operatie. Hoe zal dat gaan? Hoe verloopt mijn herstel? Hoe moet ik eten? Wat kan ik eten? En daar waar ik eigenlijk me nooit zo met mijn eten bezig hield, staat voorlopig mijn hele leven (en dat van Bart) in het teken van eten. Opnieuw leren eten. Anders eten. En dan? 

Ik kan me maar slecht een beeld vormen hoe het er daarna uit gaat zien. Hoe snel gaan de kilo's weg? De een vindt 15 kilo een heleboel, voor de ander valt dat tegen. En ik heb geen idee wat ik daarin kan verwachten. Wanneer kan ik die stapel broeken in maat 52 eindelijk aan? En hoe lang draag ik ze dan? 

Het afgelopen half jaar heb ik geen nieuwe kleding meer gekocht. Dat zou zonde zijn, want straks moet ik toch alles nieuw kopen. En geloof me dat is hard nodig. Niet dat ik niets meer in de kast heb liggen, daar ligt genoeg, maar mijn broeken en shirts beginnen gaatjes te vertonen en zijn inmiddels gewoon op. Mijn ondergoed is hard aan vervanging toe, maar moet nog even volhouden. Hoe lang nog? Ik weet het niet. 

Volgende week ga ik onder het mes. En dan? 

Wat 2016 in petto heeft.

Overal ter wereld hebben mensen goede voornemens voor het nieuwe jaar. Stoppen met roken, meer bewegen, afvallen, rijk worden, etc. Maar er sneuvelen ook ieder jaar heel veel goede voornemens.
Daarom heb ik voor 2016 geen goede voornemens. Wel plannen.

Sinds ik terug ben van onze vakantie in Mexico ben ik gestart met het voorprogramma voor mijn Gastric Bypass operatie. Sinds 10 november 2x per week bewegen onder begeleiding van de fysio in het ziekenhuis in Meppel (ok, eerlijk is eerlijk, deze week niet vanwege het weer en de feestdagen hielpen ook niet echt mee, maar toch).

Ik heb een gesprek gehad met de psycholoog, om te kijken of ik stabiel genoeg ben, een gesprek met de chirurg over wat de operatie inhoudt, en inmiddels al twee gesprekken met de diëtiste. Er moet heel wat gaan veranderen in mijn manier van eten. En dat is best lastig. Inmiddels letten zowel Bart en ik er op dat ik iedere ochtend thuis ontbijt. Yoghurt met cruesli. Maar ik moet er heel hard om denken om ook de rest van de dag goed en voldoende te eten. Ja voldoende. Het is niet altijd zo dat je alleen maar dik bent omdat je te veel eet, maar wel omdat je verkeerd eet. En nu ik zo oplet met wat ik wanneer eet, vergeet ik weer om te drinken. Dus ook dat verdiend een punt van aandacht.

Tot werpt het zijn vruchten af. Sinds ik terug ben uit Mexico, ben ik 7 kilo kwijt. En nu hoor ik mensen denken: JA, ga daar dan mee door, dan kun je het misschien ook zelf wel, zonder operatie. Was dat maar waar. Door mijn eet en drink patroon aan te passen (wat me nog vies tegenvalt, je valt zo snel terug in oude gewoontes) val ik inderdaad af. Maar lang niet genoeg.

10 februari moet ik opnieuw naar allerlei gesprekken en als het goed is hoor ik dan ook de datum waarop ik geopereerd wordt. En hoewel ik er enorm naar uit kijk, naar alle veranderingen, naar de verbetering van mijn gezondheid en naar de dingen die ik terug krijg in mijn leven, vind ik het allemaal ook heel erg spannend en best een beetje eng. Maar dat zal er wel bij horen.

Ik heb geen goede voornemens voor 2016, alleen voor de rest van mijn leven 1 goed voornemen. Ik ga er voor zorgen dat de operatie die ik in 2016 krijg, niet voor niets is geweest.

Hoera!

Gisteren is mama terug gegaan naar Zwolle voor controle van haar voet. De wond geneest goed en ziet er mooi uit (voor zover zo'n wond er mooi uit kan zien). Ook de wond op haar been ziet er goed uit. Een mooi rechthoekje van 4x6 cm.

Vandaag moest mama terug naar Zwolle voor de uitslag van haar lymfen onderzoek. En HOERA!!! Alles is verder schoon. Dus geen chemo's of bestraling, geen narigheid en... ellende. Alles is goed.

Alleen is haar voet nog niet helemaal schoon. Daar zitten een paar cellen die in het voor stadium van kanker zitten. Dus binnenkort moet ze nog een keer onder het mes. Voor de zekerheid gaan ze dat namelijk ook weg halen. Nog een stukje voet minder, maar dat is niet zo'n probleem. We zijn gewoon super blij dat de uitslag vandaag goed was en dat we nu eerst verder kunnen werken naar een voorspoedig herstel.

In de tussentijd wordt ze hier in huis goed verzorgd door mijn persoonlijke grote held. Bart zorgt dat het haar aan niets ontbreekt, rijdt heen en weer naar het ziekenhuis, verbind haar wonden, helpt haar met lopen, met rijden (op de garagekruk naar de wc), met opstaan en komt er, als het nodig is, zelf 's nachts zijn bed voor uit. Hij vindt het maar wat mooi als hij een pleister in 1x van haar been mag trekken en zorgt daarna dat alles weer goed verbonden wordt. Mijn hulp is overbodig. Ze redden zich prima zo met zijn tweetjes.

In het ziekenhuis is hij al berucht. Berucht omdat het niet vaak voorkomt dat 'schoonzoon' de zorg op zich neemt. Ik zie het al voor me. Hij lacht een keer naar de vrouwelijke artsen en zusters daar in het ziekenhuis en heeft ze allemaal op zijn hand. Maar eerlijk is eerlijk. Voor mij niets dan heel veel respect voor Bart dat hij dit allemaal doet. Hij neemt mij bijna alle zorg uit handen, zorgt dat het mijn moeder aan niets ontbreekt en zegt dan ook nog: "Dat is toch heel normaal". Ik vind het niet allemaal zo heel normaal. Ik vind het GEWELDIG. En als ik nog meer van hem kon houden dan ik al deed, dan deed ik dat zeker.

@Mam, blij dat de uitslag zo goed is. Nu op naar een spoedig herstel
Bart Scholtens, je bent de liefde van mijn leven, maar dat was je al. Maar ik kan je nooit genoeg bedanken voor alles wat je voor mij (en mama) doet. Ik hou van je. TQM!

 

 

Mijn "te dikke" leven in een notendop.

Al zolang ik me kan herinneren ben ik dat dikke meisje. Lang en te dik. Op de basisschool was ik Carola, had ik verschillende vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen en vermaakte ik me prima. Voor zover ik me kan heugen, was het voor niemand een probleem dat ik te zwaar was voor mijn leeftijd. Tot ik in groep 7 in de klas kwam met een aantal jongens die daar anders over dachten. Er zaten bij mij op school 4 dikke kinderen, en ik was daar één van. De andere drie waren jongens en net als ik een ideaal doelwit om te pesten. Het makkelijkste doelwit was een van die drie jongens, simpelweg omdat hij in een rolstoel zat (dat was dan ook de reden dat hij te dik was). De andere twee jongens hebben menigmaal van zich afgeslagen, maar ook dat hielp niet. En ik had het "geluk" dat ik ook nog eens bij deze jongens (de pesters) in de klas zat. De laatste twee jaar van mijn basisschool tijd waren dus niet persé de leukste van mijn schooltijd, maar gelukkig had ik ook een hele groep vriendinnen met wie ik een erg leuke tijd heb gehad. Zowel op school als daarbuiten. Uiteraard was ik bij gym de laatste die gekozen werd als de jongens het voor het zeggen hadden, maar alle andere keren, dat mijn vriendinnen mochten kiezen, was dat zeker niet het geval. Als ik er nu zo op terug krijg, kan ik alleen maar heel blij zijn met de vrienden en vriendinnen die ik op de basisschool had. Ze accepteerde me zoals ik was. Dit in tegenstelling tot sommige andere, minder gelukkige kinderen die bij mij op school zaten. Die hadden het een stuk zwaarder.

Op de middelbare school zat ik de eerste twee jaar in de klas met 20 meiden en 6 jongens. Een deel van de meiden zat ook in mijn hockeyteam en ondanks dat ik niet gepest werd, heb ik die twee jaar nooit het idee gehad ergens bij te horen. Niet bij mijn klasgenoten, niet bij mijn teamgenoten. Ik werd geduld. Daar kwam in de 3e klas gelukkig verandering in. Ik kreeg nieuwe klasgenoten, nieuwe vrienden en vriendinnen en ik was weer Carola. Altijd mensen om me heen in de pauze, en ook buiten school veel leuke mensen om leuke dingen mee te doen. Sinds de 3e klas ben ik nooit "die dikke" geweest, maar altijd Carola. Ik sportte veel (3x hockeytraining per week, dansles en schoolgym), en ik at iedere ochtend netjes mijn ontbijt, maar ik bleef wel altijd zwaarder dan de rest.

De laatste drie jaar van mijn middelbare school waren drie heerlijke jaren. Zoals ik al zei, veel mensen om me heen en veel leuke dingen. Iedere pauze zaten we met een hele groep bij elkaar en ik vermaakte me prima. Ik hoorde erbij, al realiseerde ik me dat niet echt zo. Op de hockeyclub lag dat wat anders. Er waren een paar nieuwe meiden bijgekomen en ik voelde me niet echt thuis in het team waar ik in zat. Gelukkig kwam ook daar verandering in, toen ik naar de hockeyclub in Dronten verhuisde en ik een team kwam waar het weer om Carola ging en niet om hoe ik er uitzag.

In 1997 ging ik voor elf maanden naar Mexico. En ook daar was ik zwaarder dan gemiddeld, maar toch, het werd door mijn lengte gecompenseerd. Op advies van mijn gastmoeder accupunctuur geprobeerd voor gewichtsverlies, maar dat heeft helaas niets geholpen. Toen ik in Mexico aankwam, woog ik ongeveer 100 kilo en toen ik naar huis ging, was dat nog steeds zo.

In 1998 ben ik op kamers gaan wonen in Leeuwarden. Nieuwe omgeving en een hoop nieuwe mensen om me heen. Een gezellige tijd, maar niet heel gestructureerd. Toen ik 5 jaar later klaar was met mijn studie was ik 10 kilo zwaarder dan toen ik begon.

Sinds die tijd heb ik vele diëten gevolgd.  Weight Watchers, HGC capsules, Artisjok tabletten, andere TellSell preparaten, Het Margriet-streep-je-slank, South-beach, accupunctuur (ja opnieuw), calorieën tellen,  Cambridge, Prodimed (het grootste succes, 18 kilo lichter in 6 maanden tijd), sporten, bewegingsbanken, Weight Care en vele andere handige afslank tips. Maar helaas, het mocht niet baten. Zelfs een jaar bij een psychiater gelopen om "emotionele blokkades" op te lossen en te leren loslaten (niet alleen in mijn hoofd, maar ook in mijn lijf, want doordat ik alles krampachtig vast probeerde te houden, hield ook mijn lichaam alles vast).

Toen ik in 2008 met Bart trouwde, woog ik maarliefst 134 kilo. kledingmaat 54. Een niet gezond gewicht, maar wel een gelukkig leven. Een geweldige man en veel mensen die verder keken dat mijn kledingmaat en zagen wie ik was. Carola.

Nu, 7 jaar later, merk ik dat mijn gewicht mijn leven in de weg gaat staan.

Als ik een trap op loop, sta ik bovenaan te hijgen.
Als ik in mijn pauze met mijn collega's een half uurtje ga lopen, kom ik met een rooie kop weer binnen, breekt het zweet me uit en ben ik achteradem. (Dus nee, ik heb geen sprintje getrokken toen mijn pauze laatst eindigde in een enorme regenbui. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar simpelweg omdat ik het niet kan).
Met vrienden gaan we graag een dagje op stap, auto's kijken, naar een festival, stedentripje, concert, noem maar op. Maar het kost me veel moeite en als het mogelijk is, neem ik een vouwstoeltje mee omdat ik niet zolang kan staan/lopen.
Als ik ergens ga zitten, kijk ik naar welke stoel het meest stevig is, om maar te zorgen dat ik niet zomaar bij iemand anders door de stoelen heen zak (thuis hebben we ze heel handig vervangen voor nieuwe stoelen, waar ik wel in pas).
Als ik op de fiets van mijn schoonzusje stap, rij ik zowat op de velg, niet omdat haar banden niet goed opgepompt zijn, maar omdat ik te zwaar ben voor een standaard fiets (net een nieuwe "heavy duty" fiets besteld zodat ik weer met Bart kan gaan fietsen.
Mijn kleding bestaat uit elastisch materiaal, waardoor je heel lang dezelfde broek aan kunt en ik me zelf kan laten geloven dat ik nog steeds dezelfde maat heb als 7 jaar geleden.

Maar wat ik ook doe, het is vooral mezelf voor de gek houden. Want die nieuwe heavy duty fiets met brommer spaken is wel erg cool en ik ben er super blij mee (vandaag proefrondje gereden), maar hij is ook nodig omdat een gewone fiets mijn gewicht niet aan kan ("Uw gewicht is ook wel erg hoog voor welke fiets dan ook", aldus de webcare hulp van fietsenwinkel.nl). De nieuwe tuinstoelen zijn mooie en zitten goed, maar zijn er vooral omdat ze niet aan mijn kont blijven hangen als ik op wil staan. Ik ben gewoon te zwaar. Veel te zwaar.

Nu 7 jaar na mijn trouwdag, weeg ik maarliefst 158 kilo. Word ik daar ongelukkig van? Ja en nee. Nee omdat ik nog steeds mensen om me heen heb die van me houden om wie ik ben, niet om mijn gewicht. Mijn lieve vriendinnetje zei een paar jaar terug tegen me: "Ik ken je al bijna mijn hele leven, en voor mij ben je gewoon Carola". Een mooier compliment kon ze me niet geven. Maar ook ja, omdat het me belemmerd in de dingen die ik doe. Ik kan prima leven met allerlei trucjes, maar het is niet gezond. En juist omdat ik zo'n fijn leven heb, wil ik daar nog heel graag heel lang van genieten.

Vorige maand hebben Bart er ik nog eens goed over gesproken. En ik heb besloten om hulp in te schakelen. Ik kan het niet alleen. Om gezond te worden, moet er nu toch echt iets gebeuren. Mijn bloeddruk, bloedsuiker, etc is allemaal nog goed en om te voorkomen dat het nog meer weerslag op mijn lichaam gaat krijgen, moet ik nu aan de rem trekken. Maar 60 - 80 kilo afvallen, doe je niet zomaar. Dat gaat me niet lukken met dieet nummer zoveel. Dus twee weken terug zijn Bart en ik naar de huisarts gegaan. Laat ik voorop stellen, Bart is meegegaan omdat hij volledig achter mijn besluit staat, me 100 % steunt en niet omdat hij vindt dat ik dit moet doen, maar omdat hij weet dat ik dit wil doen. De huisarts heeft me doorverwezen en vandaag zijn we, wederom samen, naar het ziekenhuis in Lelystad gegaan voor de intake. En ik mag door. Na mijn vakantie in oktober, start het voorbereidende traject voor een gastric bypass. Een enorme ingreep, die me moet helpen naar een gezond gewicht. Ja, dat is drastisch, ja, dat is permanent, ja, dat veranderd alles in mijn leven. Maar vooral  JA, het helpt me mijn leven terug te krijgen. En dat is nou precies wat ik wil.

Ik hoef geen maatje 36, ik hoef geen "perfect lichaam" om er op de foto goed uit te zien. Ik wil een gezond lichaam, waarmee ik, op mijn manier, nog heel lang van mijn leven kan genieten.

Een collega vroeg me of het het waard is. Ik denk van wel. Ik wil mijn leven terug en ik heb er voor gekozen om deze manier van hulp in te schakelen.

Voor degene die nog niet overtuigd zijn, dat kan. Maar ik, Bart, mijn huisarts en de artsen in het ziekenhuis denken dat dit een goede hulp is, die me kan helpen weer een gezond leven te leiden. Dus daar ga ik voor! En eerlijk gezegd, nu ik dit besluit genomen heb, kan het met niet snel genoeg gaan. Kom maar op. Ik ben er klaar voor!

PS. Ik heb bijna mijn hele leven ook het geluk gehad, dat ik mensen om me heen had, die Carola zagen en niet alleen "die dikke". Die me accepteerde zoals ik was, die zich ook wel zorgen maakte, maar die achter me stonden. Omdat er nooit genoeg woorden zijn om te verwoorden wat dat voor me betekent, is er voor die mensen slechts één woord: BEDANKT!

25 jaar

Vandaag moeten we je al weer 25 jaar missen. 25 jaar. Wat een enorm lange tijd. Maar wat mis ik je nog steeds. Je was mijn grote held en hoe droomde ik er als klein meisje van om later als ik groot was, met jou mee te gaan op de bus. En nu ben ik groot en is er van die droom helemaal niets uitgekomen. Jij zit niet meer op de bus en ik ook niet.

Ik herinner me nog een heleboel kleine dingen van toen. Hoe je me, in de bus, met je ogen kon sturen, de busreizen, de keren dat je me met de bus op school op kwam halen, de dag dat ik mijn schakelarmband van je kreeg, en zoveel leuke en mooie momenten die we hebben gehad.

Ik dagdroom nog geregeld hoe het zou zijn, als je nu nog bij ons zou zijn. Zou je samen met Bart naar snooker kijken? En samen een goed glas whisky drinken? Ik denk dat jullie het goed samen zouden kunnen vinden. En dat is een fijne gedachte. Maar ook juist daarom, mis ik je nog steeds. Wat had ik dat graag meegemaakt.

Al 25 jaar leven we door zonder jou. En mam en ik leven een heerlijk leven, en maken er keer op keer wat moois van. Maar wat hadden we dat graag met jou willen delen.

Lieve pap, al 25 jaar moet ik je missen, en dat worden er alleen maar meer. Maar ik zal je nooit vergeten!

Parijs

En wanneer komen de kinderen?

De maatschappij verkoopt je een soort leven dat je moet leiden om in het plaatje te passen. Je moet natuurlijk niets, maar als je beslissingen buiten dit hokje neemt, levert dat standaard kritiek.

Zo kwam ik op het idee eens bij Google te kijken of het waar is wat ik dacht. Het antwoord is wat minder bemoedigend. Google geeft je de resultaten, zodat je kunt zien wat je moet doen met je leven als je 40  en alleenstaand bent, geen partner, geen kinderen of als je zwanger bent op deze leeftijd.

40 jaar

Maar omdat ik niet tevreden ben, ik keek wat er gebeurt bij 30.

30 jaar

Waarom geen 'positieve' resultaten bij 30 jaar succesvol. (?) Vreselijk, toch?

De eerste vragen komen vaak al rond je 14e: "En heb je nog geen vriendje?", maar ... wat nou als je muzikant wilt worden en de wereld rond wilt reizen, alleen...?

De tweede vraag volgt wat later: "Wordt het geen tijd om te gaan trouwen?".
Het maakt mensen niet uit of je verliefd bent, of dat het misschien nog niet de tijd vindt, als je maar trouwt. En of dat nou met Brad Pitt is, of met de hond van de buren, dat maakt niet uit. Je moet trouwen, want als je rond je 30ste nog steeds niet getrouwd bent, mis je de spreekwoordelijke boot misschien wel.

En bij elke kans die ze krijgen - poef - gooien ze een emmer koud water over je heen  in het bijzijn van iedereen, alsof het nemen van deze beslissingen een Icebucket Challenge is. Je past niet in het plaatje als je een (alleenstaande) vrouw van midden 30 (en kinderloos) bent. Het maakt overigens niet uit of je als man zijnde op je 40ste nog vrijgezel bent. Daar geeft niemand om.

Vandaag ben ik al ruim zes jaar gelukkig getrouwd en hebben we een kat, en zijn we gelukkig, Maar soms sta je dan in een lift en hoor je mensen zeggen: "Tegenwoordig hebben stellen liever een huisdier dan een kind, dat is makkelijker". of "Ze doen net alsof hun huisdier hun kind is". Dit is me al meerdere malen ten ore gekomen.

Je raadt het al, dan ben je dus getrouwd en dan komt de volgende vraag:  En wanneer komen er kinderen?

Dit gebeurd overal, bij elke familiebijeenkomst met vrienden, buren, vrienden van vrienden, iedereen stelt dezelfde vraag. Ik probeerde te vaak lachen, het met een grapje af te doen, of kijk naar het plafond om te zien of daar een zinnig antwoord vandaag komt.

"Ik was op jouw leeftijd al zwanger ", "Toen ik zo oud was als jij, had ik er al 2". Mensen verwachten dat jij hetzelfde doet "op jouw leeftijd". Maar iedereen heeft zo zijn eigen ervaringen. Is het niet zo, dat ze zelf misschien wel de vrijheid hadden willen hebben, die ik heb? Correct me if I'm wrong.

Als de kinderen er dan eenmaal zijn, hebben we nog de "Gouden medaille-vraag": Wanneer wordt het tijd voor Liposuctie?

Echt, serieus, hoe zijn we geworden wie we zijn?

De beslissingen over je lichaam, over je dromen, over je gewicht, over wie er in je bed ligt, over je leven. Er is maar 1 persoon die deze beslissingen neemt en dat ben je zelf. Wat anderen er ook van zeggen!

Als je getrouwd was, kinderen had en gescheiden bent, wees gelukkig.
Als je niet getrouwd bent en je hebt honden of katten, wees gelukkig.
Als je kinderen hebt, maar je bent niet getrouwd, wees gelukkig.
Als je een alleenstaande moeder bent, wees gelukkig.
Als je kinderen kreeg na 10 jaar huwelijk, wees gelukkig.
Als je het land hebt verlaten en niet bent getrouwd, wees gelukkig.
En als je doet wat de maatschappij je vertelt, wees dan ook gelukkig.

Ik ben nu 35. De afgelopen 35 jaar had ik een heerlijk leven, Ik ontmoette geweldige mensen, bezocht schitterende plaatsen, en deed geweldige dingen. Ik ben ontzettend blij met de mensen die in moeilijke tijden er voor me waren, en ze deelden mijn vreugde en verdriet. En bovenal, hadden ze respect voor de keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt. En daar ben ik ze heel dankbaar voor.

En als mensen je overvallen met de vragen van het leven, dat wil zeggen, met de vragen over het leven dat de maatschappij voor je in gedachten heeft, dan is er maar 1 oplossing. Doe net als de pinguins van Madagascar.

Dit is niet mijn eigen tekst, maar oh zo herkenbaar. 

Bron: http://leloquevedo.com/2014/11/19/y-cuando-van-a-tener-hijos/

De halve maand zit er op

Foto challenge

Een leuke uitdaging om komende maand te gaan doen. Ben benieuwd wat het resultaat zal zijn. 

Hobby-kriebels

In augustus schreef ik hier een stukje dat er nog zo veel was wat ik wou gaan doen.
Dat is nog steeds zo. De engel van See-somethingspecial heb ik inmiddels gemaakt, wat was dat leuk om te doen. Maar in de tussentijd al zo veel meer gedaan.

Dit jaar me voor het eerst gewaagd aan pompoensnijden

Voor Roelien eindelijk een speldenkussen gemaakt (en ook al een hele leuke voor Annemieke gezien

Eindelijk mijn slak-pakketje uit de la gehaald

Mijn viltrestjes opgemaakt voor een mobiel speldenkussen 

De zomerse dames afgemaakt waar ik in augustus aan begonnen was

Met Dymphy samen herfstkransen gemaakt ( en alweer een hele hoop nieuwe leuke ideeën opgedaan)

En dit jaar ook voor het eerst mijn ramen versierd voor Halloween. Ik vind het stiekem wel een leuk feest. 

Maar als je nou denkt dat ik uit-gehobbiet ben. Nee dus, Ik heb nog zo veel ideeën in mijn hoofd. 

Er is nog zo veel wat ik eens wil proberen. Aan inspiratie geen gebrek. Nu alleen de tijd nog vinden. 

Creakriebels

Owwwww. Tijd tekort, ideeën te veel, en niet goed weten waar ik moet beginnen.
Ik heb weer zin om dingen te maken, te leren, te doen.

Ben al weer druk bezig geweest met een 5-tal engeltjes. Op verzoek.

Maar ik heb ook al weer een berichtje gekregen dat er weer een workshop komt van See- Something special. Dat lijkt me zooo leuk om te doen en om te maken.

En ik heb iets anders leuks gezien wat ik al jaren wil doen: 

Rozen van papier maken. 

Nu is alleen nog de vraag of ik naar Heiloo ga, of naar Amersfoort of naar Dordrecht. Maar daar denk ik nog even over na. Ik heb namelijk in de omgeving van Dordrecht nog een aantal andere leuke dingen gezien waar ik wel heen wil; Villa Augustus,en  In den Halve Maan. 

Maar ook aan de andere kant van het land zijn nog een paar dingen waar ik graag een kijkje wil nemen: 

Brocante aan de A7 en De Theefabriek, maar ook heel dicht in de buurt: The cosy farmstore.

Dus genoeg te beleven zou je denken. Maar waar moet ik beginnen?

Zwoele zomeravond

Heerlijk, aan het eind van de dag, achter in mijn tuintje nog even genieten van de rust, de laatste zonnestralen, het uitzicht. Genieten van een zorgeloze kat die aan mijn voeten komt liggen, het licht dat speelt met de kleurtjes van mijn glas, en van de vogels, schapen en kikkers in het weiland achter ons.  En vooral gewoon even alleen zijn met mijn gedachten.

Ik heb al tegen Bart gezegd, dat ik straks, als het nieuwe terras er ligt, ik daar, achter in mijn tuin, toch een zitje wil maken. Gewoon twee stoelen en een tafeltje, niets bijzonders, maar toch stiekem wel een bijzonder plekje.

Vandaag was ik zomaar op een vrijdag vrij in plaats van op de gebruikelijke dinsdag. Zomaar een lang weekend, zomaar tijd om te doen waar ik zelf zin in heb. (Dat heb ik anders ook wel hoor, maar mijn agenda is leeg, mijn hoofd is vol en er gebeurd zo veel om me heen, dat ik het liefst een comfortabel plekje zoek en rustig kijk wat er allemaal gebeurd).

Maar als je zo in je eentje zit, en niets doet, behalve naar je eigen gedachtes luisteren, dan wil het nog wel eens zijn dat je jezelf ineens tegen komt. Vandaag was zo'n dag. De wisselvalligheid in het weer, ging gepaard met de wisselvalligheid in mijn gedachten. Het ene moment ben ik er van overtuigd dat alles goed is, dat die nieuwe jurk die ik vanmiddag gekocht heb me super staat en dat hij helemaal geweldig is met mijn nieuwe vest en mijn nieuwe schoenen. Het volgende moment denk ik dat iedereen daar misschien wel heel anders over denkt en dat het beeld dat ik van mezelf heb helemaal niet overeenkomt met het beeld dat anderen van mij hebben.

Wat nou als....?  Stel je voor dat....

Twijfelen. Ik ben er zo ontzettend goed in. Vooral in twijfelen over mezelf. Of ik wel aan alle verwachtingen voldoe. Ben ik wel de vrouw die ik denk dat ik ben? Ben ik de vrouw die Bart verwacht dat ik ben? Ben ik er wel echt voor mijn vrienden en familie als ze me nodig hebben? En als ze me niet nodig hebben? Doe ik mijn werk wel zoals van mij verwacht wordt? Ik weet het niet.

Ik denk dat ik weet wie ik ben, en soms denk ik te weten wat anderen van mij verwachten en van mij denken. Soms. Niet altijd. En ik denk het soms te weten, maar soms blijkt dan ineens dat ik het helemaal niet wist.

P.s. Kan iemand mijn twijfels meenemen op vakantie en ze daar voor me achterlaten?

Een kijkje in mijn hoofd

Nou vooruit, ik neem je even mee in mijn hoofd. Maar alleen voor deze ene keer. ;)

Laat ik voorop stellen, dat niet alles wat ik denk altijd de waarheid is, en het soms ook niet helemaal of zelfs helemaal niet realistisch is. Maar het zit in mijn hoofd, het zijn mijn gedachten. Mijn pacman poppetjes die zeuren, mijn dromen en mijn gevoel.

Ergens in mijn hoofd, zit het idee dat ik moet zorgen dat mensen mij aardig vinden. Dat ze het gezellig vinden om bij mij te zijn. En dat, als ik daar niet altijd voor zorg, mensen zomaar ineens weg gaan. Ik ben een pleaser zoals men zegt. Daarbij hoort helaas ook, dat ik daarin mezelf nog wel eens vergeet en dat ik heel erg blij en dankbaar ben, dat ik bijvoorbeeld een man heb, die voor me zorgt, op momenten dat ik dat zelf even vergeet.

En in mijn hoofd, speelt zich een spelletje af. Eentje waarvan ik nog niet zo goed de spelregels ken. Het bestaat uit een aantal rondes en iedere ronde bestaat uit een aantal acties. Dat klinkt als een heel gewoon spel, ik heb er genoeg in de kast staan, die ook zo werken. Alleen zit daar een spelbeschrijving bij en weet ik wat het doel van het spel is en wat ik als uitkomst kan verwachten. Je wint of je verliest.

Het spel in mijn hoofd gaat iets anders; Er komt iemand in mijn leven (man, vrouw, jong, oud, het maakt niet uit). We leren elkaar kennen en er ontstaat een band. Ik vind het fijn om deze persoon (of soms meerdere tegelijkertijd) in mijn leven te hebben. Maar dan komt het: Ik vind het fijn om deze persoon (of soms meerdere tegelijkertijd) in mijn leven te hebben. Mag ik even terug verwijzen naar de tweede alinea van dit verhaal. Ik moet zorgen dat ze mij ook aardig en leuk blijven vinden, want anders zijn ze zomaar ineens weg…..en daar verlies ik het spel in mijn hoofd.

Mijn vader bijvoorbeeld, kwam in mijn leven. Dat was een hele fijne tijd en een mooie tijd. Gelukkige jaren als kind, met twee ouders die gek om me waren. Papa was niet zo veel thuis, maar als hij thuis was, was alles weer goed. Maar helaas werd hij ziek, en het is inmiddels al weer bijna 24 jaar geleden dat hij overleed. Daar koos hij zelf natuurlijk niet voor, maar hij ging wel bij me weg. Was het dan niet leuk genoeg bij mama en mij? Was ik niet leuk/lief genoeg om tegen zijn ziekte te vechten en langer bij ons te blijven? Er zijn echt wel een paar jaar geweest, dat ik daar diep van binnen boos om ben geweest, en nog wel meer jaren waarin ik daarover heel verdrietig ben geweest.

Op de middelbare school, had ik een hoop mensen om mij heen. En ik kreeg mijn eerste vriendje. Ik had een hoop plezier en het was een leuke tijd. En zo van de een op de andere dag, maakte mijn vriendje het uit. (Voor een meisje dat een heel stuk jonger was). Ik had het niet verwacht. Waar ging het mis? Was is dan niet leuk genoeg? Had ik iets verkeerd gedaan?

(klein uitstapje)

Ik heb 11 maanden in Mexico gewoond. Een geweldig jaar gehad, veel mensen leren kennen en gelukkig spreek ik een aantal van deze mensen nog steeds. Ondanks dat we elkaar niet vaak zien, en eigenlijk ook niet heel veel spreken, blijft die vriendschap bijzonder. Maar er was ook een hele groep andere mensen, met wie ik veel optrok.

(terug naar het verhaal)

Toen ik terug kwam uit Mexico, kreeg ik verkering met Bart. We waren stapel gek op elkaar, hadden een geweldige tijd samen en ook apart. Bart zou voor 6 maanden gaan varen. Dit werden er uiteindelijk 3 en hij kwam weer thuis. Maar er was wat veranderd. Beide een druk leven, geen rust in de kont. Voor mij een eerste studie jaar, voor Bart een grote reis, die helaas teleurstellend was geëindigd. En  wat ik ook deed, het hielp niet. Bart en ik gingen uit elkaar.

In die periode heb ik een hoop geleerd. En iemand gaf me de volgende tekst:

Als je van iets/iemand houdt,

Laat het dan gaan.

Komt het bij je terug?

Dan hoort het bij je.

Komt het  niet terug?

Dan heeft het nooit bij je gehoord.

Toen ik een telefoontje kreeg, dat Bart weer verkering had met zijn oude vriendinnetje, heb ik hem laten gaan. Tussen ons zou het dan wel niet meer wat worden. Maar dit keer verloor het spel in mijn hoofd. Bart kwam bij me terug. Hij hoort bij mij.

Een paar jaar later, kwam ik met mama en Bart terug in Mexico. Ik had mijn vrienden opgespoord en we zouden elkaar op een avond met zijn allen ontmoeten. En ik zat in het cafe, met mama en Bart, en er was niemand. We hebben gewacht, en gewacht, en er kwam niemand. Wat had ik fout gedaan?

Was de vriendschap voor mij dan zo veel anders dan voor hen? Hadden ze me in de afgelopen jaren dan niet gemist? Had ik er meer waarde aan gehecht dan zij?

Een lastige tijd volgde voor mij. Ik voelde me slecht. Zorgde slecht voor mezelf en bleef stug volhouden, dat er niets aan de hand was. Dat brak me uiteindelijk op. Ik ben naar een psychiater gegaan en heb dat bijna een jaar volgehouden. Sindsdien gaat het beetje bij beetje steeds beter met mij. Ik leer nog iedere dag over mezelf en ik verbaas me zelf nog geregeld.

Tijdens het jaar dat ik ‘onder behandeling’ was, kan ik me een telefoongesprek met mama nog heel goed heugen. We hadden het over mijn therapie en mijn gedachten en mijn angst om mensen kwijt te raken. Het was voor mij zo moeilijk om ‘nee’ te zeggen tegen mensen. En maar draaien en maar wringen.  En toen zei mama tegen me: “Lieverd, het maakt voor mij niet uit wat je doet. Ik ben het er misschien niet altijd mee eens, maar ik hou wel van je. En dat veranderd nooit.”. Die was voor mij. Er is iemand, die wat er ook gebeurd, onvoorwaardelijk van me houdt!

Een aantal jaar geleden was er een grote groep mensen om ons heen. We hadden het leuk samen, deden leuke, gezellige dingen en een aantal van deze mensen, werden me erg dierbaar. En toen veranderde er wat. De groep ging op de schop. En de mensen waar ik het meest mee optrok, en die me zo ontzettend dierbaar waren, werden langzaamaan steeds meer vreemden voor me. Ik viel uit de groep, werd  “aan de kant gezet” en kreeg uiteindelijk te horen, dat het beter was om niet meer bij elkaar over de vloer te komen. Dat we kennissen waren en meer niet. Wat had ik fout gedaan? Waarom werd ik aan de kant gezet door mensen die me zo dierbaar waren, door mensen, die ik vertrouwde (en voor wie dit bovenstaand verhaal niet nieuw is, en die wisten dat ik de “angst” had om ze kwijt te raken). Wat had ik fout gedaan??

Het spel in mijn hoofd is aan de winnende hand. Ik speel de rondes nog mee. Maar iedere ronde die ik verlies, valt me zwaar. En ook al speel ik dit spel al jaren, het verliezen wordt niet minder zwaar.

En toch, soms win ik het. Door de gesprekken die ik bij de psych en de groep mensen daar heb gehad, heb ik veel geleerd. Ik durfde weer blij te zijn met mezelf. Voorheen zocht ik steun in kleine dingen. Zo had ik altijd de armband om, die papa me gegeven had voor hij overleed. Dan wist ik, dat papa bij me was. En nu hebben ze me geleerd om op mezelf te steunen. En als ik dat niet kan, dat ik ook een ander kan vragen of ik even op hun mag steunen. Ik heb niet alleen maar mensen om me heen voor de leuke en gezellige dingen. Ze zijn er ook als ik ze nodig heb. Op het moment dat ik me dat realiseerde, gebeurde er iets geks. Ik stond onder de douche, na te denken. (Een prima plek overigens, je laat er letterlijk alles van je af spoelen) en toen ik me bedacht, dat het op dat moment eigenlijk gewoon heel goed met me ging, viel papa’s armband spontaan van mijn arm. Een schakel was gebroken. Maar voor mij was het een bevestiging, dat het echt goed met me was. Ik hoefde niet langer te steun te zoeken bij papa. Ik kon het zelf.

Na ‘de breuk’ met mijn vrienden, heb ik het weer even zwaar gehad. Ik miste de leuke dingen die we samen deden, de gezelligheid, maar vooral de mensen. Het deed pijn om ze tegen te komen. Het deed verdriet als ik ze zag, maar niets meer hetzelfde was. Er zijn twee spreuken, die ik vond, maar slecht kan zien, zonder aan hen te denken:

“Good friends are hard to find, harder to leave and impossible to forget.”

En

“Iemand missen, is zoeken naar een stukje van jezelf, dat je verloren bent.”

Uiteindelijk heb ik me er bij neergelegd. Ik heb er lange tijd verdriet van gehad. Ik heb me afgevraagd waarom. Ik heb me afgevraagd of ik er iets aan had kunnen veranderen? Wat had ik fout gedaan? Maar omdat het onmogelijk was om hier een antwoord op te krijgen, heb ik ze laten gaan. Het was fijn dat ze deel zijn geweest van mijn leven. Maar mijn leven is nu van mij.

En vandaag, heb ik weer een ronde gewonnen in het spel in mijn hoofd. Denk nog even terug aan de tekst die ik eerder schreef: Als je van iets/iemand houdt, Laat het dan gaan.

Vandaag kreeg ik bezoek. Ik kreeg de uitleg waarom gebeurd is wat is gebeurd. Ik kreeg excuses, en bovenal, ik kreeg te horen, dat het niet aan mij lag. Het kwam een klein beetje bij me terug.

Er zijn zo veel spreuken, die op dit alles van toepassing zijn. Maar eigenlijk wil ik dit spel niet meer spelen. Ik vind het namelijk helemaal geen leuk spel. Gelukkig leer ik steeds meer, dat ik zelf dingen kan veranderen. Dat ik er zelf gewoon mag zijn. Dat ik het niet altijd iedereen naar het zin hoef te maken. Ik ben wie ik ben, en ik ben zoals ik ben.

Gelukkig heb ik nog steeds een aantal hele lieve mensen om me heen. En mensen die onvoorwaardelijk van me houden. En ik ben zo dankbaar voor Bart in mijn leven en voor het geluk dat wij samen delen.  Ik ben wel voorzichtiger geworden. Ik laat mensen niet zo maar zo dichtbij komen. Ik speel het spel op een andere manier. Want ik weet dat ik zelf de spelregels mag schrijven.

Een kijkje in mijn hoofd. Dat is wat ik je beloofde. Misschien begrijp je me nu beter. Misschien ook niet. Dat maakt niet zo veel uit. Het veranderd namelijk niets. Ik ben wie ik ben. Carola.

Soms

Soms is het goed om een stil te staan bij wat je hebt
in plaats van te klagen over wat je niet hebt.

Met zoveel mensen om ons heen die ons dierbaar zijn
kun je toch alleen maar rijk zijn.

Toch besef je dat meestal pas
als je ze moet missen.

Ik heb er zin in!!

http://www.youtube.com/watch?v=xLgnkRxlKCg

Teamuitje

Vandaag na t werk gezellig met mijn collega's gaan wokken in het PEC stadion.
Het was erg gezellig om zo even op je gemak wat te kletsen met collega's.
Dat schiet er op het werk nog wel eens bij in.

Wel een beetje jammer dat ze de sushi niet bij Itoshii bestellen, deze was een stuk minder smakelijk.
Maar dat mocht de pret niet drukken, heerlijk genoten van de gamba's, de kangoeroebiefstuk en de lekkere appel met kaneel. Jummie.