Antwerpen; auto's bommen en whiskey

Afgelopen weekend zijn we heerlijk weg geweest naar Antwerpen. Tijdens de meeting in Terherne zijn hadden we een flyer gekregen van een vintage meeting in Wommelgem en dat leek ons erg leuk.
Steef en Rene zjin met ons meegegaan en vrijdagmiddag zijn we vertrokken.

Bart achter het stuur, Rene er naast als chef TOMTOM en de dames achterin. In Antwerpen keurig de TOMTOM gevolgd en zo de parkeergarage in gereden. Midden in het centrum, onder het centraal station. Als je de parkeergarage uit liep, stond je ook zowat voor het hotel, dus dat kwam mooi uit. De spullen naar de kamer gebracht en eerst maar eens een stukje gaan lopen. We zaten midden in het centrum, dus als snel de nodige eettentjes, casino’s, sexclubs en andere cafeetjes gevonden. Ook de winkels waren vlak bij, dus ook daar nog even langs gesjeest.

’s Avonds heerlijk bij de Argentijn gegeten (helaas minder vlees dan we verwacht hadden) en daarna de Iris pub ingedoken. Steef en ik hebben nog een heerlijk ijsje van Australian verorbert en de rest van de avond hebben we ons prima in Kelly’s vermaakt. Life muziek, coctails, Baileys, whiskey en goed gezelschap.

Zaterdagochtend eerst in de stad met elkaar ontbeten en daarna lekker gewinkeld. We hebben allemaal wat nieuws gekocht (behalve Bart) en daarna een taxi genomen naar de meeting. Even overwogen om zelf te gaan rijden, maar de auto stond prima waar hij stond en de taxikosten vielen reuze mee.

De meeting was erg leuk. Een oud fort was de locatie en er waren een hoop mooie, leuke en grappige auto’s. Hele andere auto’s dan we normaal op meetings tegen komen, dus dat was extra leuk. Leuke ideeën opgedaan voor onze eigen bolides en ontdekt dat ze in België dol zijn op metalflakes. Op de auto, in de auto, in de bekleding, je komt ze overal tegen. Bart heeft hier nog lekker gesjopt en is een t-shirt en een pet rijker. Dus toch iedereen nog in het nieuw. Heerlijk genoten van het mooie weer, de leuke muziek, de gezellige sfeer en de schitterende wagens. Daarna taxichauffeur Stephan weer gebeld en terug gegaan naar Antwerpen.

Toen we echter naar het hotel zouden, stuitte we op een probleem. Een groot deel van het station was afgezet en ons hotel bevond zich in de afgezette zone. En nu? Nee, we mochten niet naar het hotel. In een nabij gelegen hotel was een bommelding en daarom was alles afgezet. Ons hotel lag in de bewuste ‘perimeter’.
Eerst Sabine maar gesmst en gebeld om haar op de hoogte te houden. Sensatiebelust als ze is….
Toen toch besloten om dan eerst maar wat te gaan eten. We zijn bij de Mexicaan beland en hebben daar lekker op het terras gegeten. Na het eten konden we het hotel weer in en hebben we onze spullen naar de kamer gebracht. Daarna maar weer naar de Irish Pub gegaan voor wederom een erg gezellige avond. Tenslotte rond 2 uur het hotel in gerold en daar nog even gezeten.

Zondag zat het er al weer bijna op. Eerst nog even ontbijten in het hotel en daarna naar het Aquqtopia aan de overkant. Een binnenaquarium in het gebouw waar de dag ervoor de bommelding was. Ik denk dat de blowvis op knappen stond. We zijn heerlijk rondgelopen en hebben zelfs allemaal een echte slang vastgehouden.
Daarna in de auto gestapt en weer naar Nederlang gereden. Nog even bij het hele hoge gebouw in Lelystad gestopt en daarna door naar Kuinre/ Wolvega.

Het was een heerlijk weekend en op vele gebied voor herhaling vatbaar. We zijn een hoop ideeën en een hoop leuke herinneringen rijker. Heerlijk zo’n mini vakantie.

Tot later

Het is al weer een tijdje rustig op mijn blog. Ik heb blogvakantie. Druk met allerlei leuke dingen, genieten van het mooie weer en volop bezig mijn to-do lijstje weg te werken.

Lang leve de zomer. En tot over een paar weken

Logeren

Ik heb dit weekend een loge. Heel gezellig, al denkt mijn kat daar anders over.

Senna is te logeren. Eerst hebben Senna en Hauke elkaar genegeerd en moest Hauke vooral heel duidelijk maken dat ik HAAR vrouwtje was. Tjeetje wat een knuffelkat was het ineens.

En nu ze aan elkaar gewend zijn, wil Hauke Senna uitdagen, maar Senna mag vooral niets doen.

Maar da's ook niet eerlijk.

Senna ligt heerlijk in de tuin, onder de parasol met een grote bak water en voer

Hauke ligt binnen in de zon, met een kleine bak voer en water.

En ik, ach, ik manouvreer er wat tussendoor.

Onnozel

Hoe contronterend is een spiegel?? Voor veel mensen is het heel confronterend, maar ook Hauke heeft de spiegel ontdekt. Al 3 maanden staat er een spiegel in de gang, onder de trap, achter Hauke d'r kattenbak.

Gisteravond kwam er ineens een klagelijk geluid uit de gang. Gevolgd door een hoop geblaas en een heen en weer lopende kat. Even dachten Bart en ik dat we misschien een muis hadden meegenomen van ons weekendje kamperen, maar al gauw bleek dat niet het geval.

Een Hauke, 2x zo groot als gewoon, een staart zo dik, dat ik er mee kan swifferen. Twee oren plat in de nek en klaar voor de aanval. Wat was nou het probleem? Hauke is zichzelf tegengekomen in de spiegel. En iets zegt me dat ze daar niet heel blij mee was.

Onnozel ding, die kat van ons. Ik heb de spiegel maar omgedraaid. Nu kan ze weer rustig slapen.

Wauw, dat is lang geleden

Heb hem zelfs wel eens geplaybackt op de weeksluiting

4 mei

Je wordt 's ochtends wakker met een dak boven je hoofd, met warme dekens over je heen en in een verwarmde kamer. Je staat op, loopt naar beneden en neemt een warme douche. Je droogt je af met een warme, zachte handdoek, loopt naar de kast en maakt een keuze uit de stapels die er liggen wat je aan zult trekken. Je loopt naar de keuken en kijkt in de koelkast wat voor ontbijt je wilt hebben. Er is keuze genoeg. Je stapt in de auto en rijdt naar je werk. Aan het eind van de dag ga je met de auto weer naar huis. Je doet boodschappen, maakt het avond eten klaar en gaat daarna naar vrienden of kruipt lekker op de bank en kijkt naar wat je wilt. en 's avonds laat, kruip je weer lekker in dat warme bed en kijk je uit naar een nacht vol mooie dromen.

Dat is de wereld waarin de meeste van ons leven. "Zorgen zijn voor morgen" en maakt je eigen keuzes over hoe je leeft. Wat een rijkdom is dat.

Vandaag herdenken we degene die hun leven hebben gelaten om ons die vrijheid te geven.

Vandaag zijn we 2 minuten stil. Maar eigenlijk zou je er vaker bij stil moeten staan. Bij de vrijheid waarin je leeft. Bij de rijkdom die je bezit alleen al door vrij te zijn om je eigen leven te leiden. 2 minuten. Ze raken me ieder jaar weer. Al bij het horen van de klokken op de Waalsdorpervlakte, krijg ik een brok in mijn keel. Het is 4 mei. De dag van dodenherdenking.

Bedankt!

GRRRRRRRRRRRRRRRRRRR

Nu heeft Bart eindelijk de Mustang zo ver, dat hij niet meer lekt en dat we kunnen gaan rijden. Mooi toch? Ja dat zou je denken. Vandaag zouden we met de Mustang naar Wolvega als ondersteuning voor een spreekbeurt. Omdat we mooi op tijd waren, stonden we bij Tim en Rianna voor de deur geparkeerd. Netjes zoals het hoort en daar waar het mag. Bart had hem expres al niet de dicht bij de bocht gezet, zodat iedereen ruimte had om er langs te kunnen.

Helaas. Er was toch iemand die de Mustang nog gauw even voorbij wou.

Gevolg? De achterbumper is omgebogen en moet vervangen worden. minpuntje is alleen dat daar bijna niet aan te komen is, dus dat wordt nog even zoeken.

We kunnen wel rijden, nu hopen dat de verzekering ook nog een beetje meewerkt.

Groen

Het is er dan toch nog van gekomen!

Voor (nou ja tijdens)

en na:

Wat een heerlijk weekend

Zaterdag zijn we eindelijk het nieuwe appartement van Adriaan en Masha gaan bekijken in Deventer. Ze wonen midden in de binnenstad en dus zijn Masha en ik lekker de stad in geweest, terwijl de mannen nog even naar het werk van Adriaan in Rijssen zijn gereden. Toen de mannen weer terug waren, hebben we nog even heerlijk op het terras gezeten en daarna zijn we doorgeschoven naar de Griek, waar we gezellig uit eten zijn geweest. Bart en ik hebben al geconstateerd dat we dit nog eens gaan doen, want ik heb veel te veel leuke winkeltjes gezien in Deventer.

Zondag zijn we gezellig met Aly en Erwin naar Lelystad geweest. Daar was een meeting van de Mustangclub en het beloofde dus een leuke dag te worden. Onze eigen mustang kon helaas nog niet mee, maar er stonden genoeg andere leuke auto's om te bewonderen.

Daarna zijn we nog even langs mama gereden. Eerst een borreltje gedaan en daarna uitgeteld op de bank in slaap gevallen. Ik weet het, het is schadalig. Om het 'goed'te maken zijn we daarna gezellig met zijn drieën uit eten geweest bij 'le Journal'. Daarna mama thuis afgezet en door naar huis. Het was een lang, gezellig en erg leuk weekend.

Vandaag is het dan ook weer tijd om de boel thuis weer aan kant te maken en voorbereidingen te treffen voor het schilderen van de bijkeuken.

van alles en niks

Heerlijk hoor, zo niets te doen hebben, maar je wordt er zo loom van.
Ik moet nog van alles doen, maar er komt niet heel veel uit mijn handen.
Zo lijkt het tenminste. Inmiddels heb ik vandaag wel het terras schoongemaakt, de terras spullen buiten gezet en schoongemaakt, de kattenbak grondig gereinigd, een cake gebakken, 2 sollicitaties de deur uit gedaan en de boven verdieping gezogen. En toch heb ik geen donder gedaan.

Raar die dagen. Morgen weer zo'n dag? De W.C., de gang en de tuin wachten nog. De auto moet hoog nodig weer eens leeggeruimd worden, de Plymouth staat te wachten en de lege flessen moet nog naar de glasbak. En dankzij de hogedruk reiniger, moeten de ramen achter nodig gelapt worden en de bijkeuken moet geschilderd worden.

Muiden

Vandaag een dagje naar Muiden geweest. Wat was daar dan te doen? De King Cruise Lowrider day. Erg leuk en erg gezellig.

Weer een hoop mooie auto's gezien en leuke ideeën opgedaan.

Jammer dat t af en toe wat frisjes was, maar we hebben het overleefd.

Zo eerst een warme douche en dan in pyjama, met thee en film op de bank

Lente!

En wat heb ik er naar uit gekeken.
Nu kan ik er nog van genieten ook. De wasdroger is stuk, dus de was kan lekker buiten aan de lijn. De bijkeuken moet nog geschilderd worden, het terras moet weer schoongemaakt worden en eerlijk gezegd is de auto ook wel aan een wasbeurt toe.

Ik ga de komende dagen dus heerlijk genieten van het mooie weer en lekker naar buiten.

(dat moet ook wel want moeders wees mij er niet geheel tactisch op dat mijn benen steeds witter worden ipv zo'n mooi zonnig kleurtje....)

Samen uit...samen thuis

Ook ik ben inmiddels aangestoken met het Plymouth virus en na een avondje brainstormen over hoe hij er uiteindelijk uit moet komen te zien, hobby ik nu ook vorlijk mee. Ik ben begonnen met de vloerbedekking, die moest uit de auto. Net als de bank en de hoedenplank.

Na een avondje sjorren, trekken en steken was er toch wel het een en ander veranderd.

Maar ja. Met alleen er uit halen, schiet je niks op. Dus gisteravond ook een begin gemaakt met het uitsteken van de lijmresten, tecktyl en andere ellende.

De ene helft van de auto is nu afgestoken en van de week maar weer druk aan de gang met de andere kant. Dat wordt wat lastiger, want daar zitten ook alle pedalen en het stuur. Dan nog kijken of het dashboard er uit kna/moet, dan kan de originele, deels vergane bekleding er ook uit en dan kan ook dat gedeelte schoongemaakt worden.

Bart en ik klussen nu dus lekker samen. En ik moet zeggen, het gaat best rap.

Achmea

De laatste dag bij de grote zorgverzekeraar zit er op. Afscheid genomen van mijn collegae, de boel opgeruimd, alle mail weggedonderd, bakje en koptelefoon ingeleverd en een aantal klanten vriendelijk te woord gestaan.
Om 16.26 hoosde het buiten. Om 16.30 was het tijd om naar huis te gaan. En je raadt het nooit, het was droog, de zon scheen en er was een hoop blauwe lucht.

Ik zeg een teken van boven dat het goed is dat ik daar weg ben en dat het tijd is voor iets nieuws. Iets in de trend van na-regen-komt-zonneschijn.

Nu opzoek naar een nieuwe baan. Mijn kwaliteiten; organiseren, administratieve vaardigheden, ik spreek mijn talen, kan teksten schrijven, kan ordenen, kan met klanten omgaan,etc.

Dus wie nog een leuke baan in de aanbieding heeft; Ik ben er klaar voor!

Daar zit je dan. 30 jaar oud en met de vraag of je nou eigenlijk ook “oud”bent.

Ik voel me niet oud (nou ja, soms heb je van die dagen dat je je eigenlijk 88 voelt, maar die rekenen we voor het gemak niet mee). Ik ben 30 en heb in mijn gedachten nog mijn hele leven voor me. Een leven vol spanning, avontuur en leuke momenten. Zo ziet mijn toekomst er uit. MIJN toekomst wel te verstaan, want de rest van de wereld schijnt daar toch iets anders over te denken. Het blijkt ineens al 13 jaar geleden te zijn dat ik mijn eindexamen deed, 12 jaar geleden dat ik in Mexico zat en het is ook al weer 7 jaar geleden dat ik afstudeerde en mijn rijbewijs haalde. Het is al even zolang dat Bart en ik gingen samenwonen in Kuinre. ‘Time flies when you’re having fun’. Ja, dat klopt. De tijd vliegt inderdaad.

De afgelopen 10 jaar was maar zo ineens om. Misschien zelfs wel te snel. Ineens ben ik 30 en wordt er door iedereen een beeld geschetst waar je zou moeten staan in je leven.

Ik heb vriendinnen die kinderen hebben variërend in de leeftijd van 11 t/m -4 maanden (baby is nog op komst) en ik heb vrienden die al grootouders zijn.

Er zijn banen, die me erg leuk lijken, maar waar ik zelfs nu met mijn “slechts-30” te oud voor ben. Ze hebben liever een jonger iemand. Hoezo jonger? Ik ben niet oud, ik voel me niet oud en ik heb een hoop te bieden. Ik ben 30 en ik kan nog jaren vooruit. Ze weten gewoon niet wat ze missen.

Voor de jeugd ben ik ineens een ‘mevrouw’. Terwijl ik me nog vaak genoeg nog een meisje voel.

Gelukkig zijn er ook mensen die me ‘meisje’ noemen. En zolang leuke jonge jongens van 17 nog met mij dansen tijdens het stappen, ben ik nog lang geen mevrouw, maar nog heel lang een meisje.

De komende 10 jaar zal waarschijnlijk ook zo voorbij zijn. Dan ben ik ineens 40. Maar dat geeft niet. De komende 10 jaar gaan er een hoop leuke dingen gebeuren, ga ik leuke avonturen beleven en zal mijn leven waarschijnlijk drastisch veranderen.

Net zo nieuwsgierig als ik naar wat dat dan allemaal precies inhoudt? Gewoon mijn blog blijven lezen. Ik weet nu namelijk ook nog niet wat me allemaal te wachten staat, maar ik hou jullie op de hoogte.

Zaterdag

Afgelopen winter was het dan zo ver. Na een aantal jaren speuren, hopen, niet hopen, vergeten en niet kunnen vergeten, vond ik via hyves contact met mijn biologische vader. Een aantal weken geleden kwam het berichtje dat hij wel wat af wou spreken en afgelopen zaterdag was het dan zover.

Na een week misselijk te zijn geweest van de zenuwen, was het dan eindelijk zaterdag en hadden we afgesproken. Hij is langs geweest en we hebben met zijn 3-en (Bart was er ook, mijn steun en toeverlaat) een goed gesprek gehad.

Dingen zijn besproken, uitgesproken en verteld. Over hem, over mij, over zijn leven, over mijn leven, over mijn rol in zijn leven, over zijn rol in mijn leven.

Het is goed geweest. Ik ben blij dat ik dit heb doorgezet en ik ben blij de kans gekregen te hebben om met hem te praten, aan hem te vragen en van hem te horen. We zullen niet veel contact onderhouden, maar als we willen, kan het.

De deur is niet dicht, die staat open. Ik moet mijn weg er nog in vinden. Hij op zijn manier denk ik ook. Maar het heeft me goed gedaan. Ik heb er van geleerd. Nu moet ik mijn eigen weg gaan vinden. Maar dat gaat goed komen.

Het klinkt voor de meeste misschien allemaal wat vaag. Maar dit is genoeg. Een aantal van mijn lezers weten hoe of wat. Een aantal was uiteraard ook nieuwsgierig. Nu weten jullie dat het goed is geweest.

Hand in hand

Wat is dat toch, met hand in hand? Het heeft iets moois, iets liefs, iets verterends.

Vannacht heb ik er over gedroomd, vandaag achtervolgd het me in films en beelden.

Wat is dat toch, met hand in hand? Ik hou er van.

Kleine kinderen geven je vaak en hand en lopen dan hand in hand met je verder,

sommige mensen lopen met vrienden hand in hand, andere alleen met hun geliefde.

Ik vind het mooi; hand in hand.

Het geeft vertrouwen. Het geeft het gevoel dat je niet alleen bent. Het geeft een veilig gevoel.

Hand-in-hand.

koude douche

Brrr, niks aan. De voorkeursklep van de ketel is stuk. Nu geeft ie de ene keer wel warm water en de andere keer niet. Helaas natuurlijk vaker niet dan wel.
Jakkes, niks aan zo'n koude douche, maar je wordt er wel wakker van.


Voel me alleen net zo'n ijspegel....

Bijdehand!!!

Nou wordt ie helemaal mooi. Ik was te snel voor de computer. Wat denk je? Krijg ik gelijk een grote mond. TSSSSSSSSSSSSSSSSS!

The 60's vs. Nu

Terwijl het buiten sneeuwt en de maatschappij hard zijn best doet om door te gaan ten koste van alles, zit ik thuis Oprah te kijken. Alle bedrijven kampen met problemen nu het logistiek netwerk in Nederland plat ligt door sneeuw, ijzel en andere winterse perikelen. Alles ligt op zijn kont. En dat terwijl we leven in een tijdperk van conference calls, mobiele telefoon, laptops, netwerken, etc. Toch schijnt het een probleem te zijn dat niet iedereen op kantoor kan komen. Ik snap het niet.

Tuurlijk begrijp ik ook dat er mensen zijn die het dak op moeten, dat er mensen zijn die met een kitspuit dingen dicht moeten maken, dat er mensen zijn die de wegen schoon moeten vegen, dat er mensen zijn, die niet door moderne technologie vervangen kunnen worden. Maar er zijn ook legio mensen die volgens mij ook prima vanuit huis zouden moeten kunnen werken. Bellen, mailen, overleggen, etc. Allemaal dingen die ook prima hier thuis vanaf de bank kan doen. Daar hoef ik de deur niet voor uit. En toch schijnt het zo niet te werken. Raar maar waar. De technologie staat voor niets, maar een echte winter en Nederland staat ineens stil....

Maargoed, ik zit dus op de bank met Oprah op de televisie. Het is een show over de 60's. een tijdperk waarin vrouwen inderdaad nog thuis hoorde te zijn. Ze gingen naar school, gingen studeren, maar met als hoofddoel; het vinden van een geschikte man om mee te trouwen. Eenmaal getrouwd, bleef de vrouw thuis en vervulde daar haar plichten. Er wordt in de show gesproken dat we nu in de generatie "alles" leven. Dat wil zeggen, de vrouw wil/moet alles. Huisvrouw zijn, de kinderen verzorgen, een goeie baan hebben en houden, een geweldig sociaal leven en ook nog tijd voor haarzelf. Alles moet en alles kan. Dat er veel vrouwen zijn die deze druk niet aankunnen, schijnt niet ter zake te doen.

Het grappige is dat vrouwen vroeger geen keuze hadden. Nu daarentegen wel. Tenminste, dat wordt gezegd. Vroeger werd je verliefd, ging je trouwen en stopte je daarmee automatisch met werken. Als je nu op jonge leeftijd besluit om niet te willen werken, word je door de hele maatschappij vreemd aangekeken. Je moet werken. Je moet een goede moeder zijn, je moet veel vrienden hebben en intussen moet je huis ook nog helemaal op orde zijn.

Als je niet werkt, zijn er veel vooroordelen. Na 10 maanden thuis gezeten te hebben, zijn ze mij niet onbekend. "Wordt het niet weer eens tijd dat je gaat werken", "je bent nog zo jong", etc. Als je niet gaat werken, wordt er over je gepraat, neem dat maar van mij aan. En iedere cent die je uitgeeft wordt 3x bekeken. "ze werkt toch niet, waar doet ze het dan van?" In veroordelen zijn we erg goed. Dat was vroeger zo en dat is volgens mij niet erg veel veranderd.

Tegenwoordig zijn we open-minded, hebben we de x-factor, multitasken we er op los en lijden we het leven waar onze ouders zo hard voor gewerkt hebben. Lijden met "ij" inderdaad, want het is niet altijd onze eigen keuze, het is de keuze van de maatschappij.

Wat hebben die twee met elkaar te maken. Nou volgens mij een hele hoop. In de afgelopen decennia is de technologie vooruit gesneld. Niets is te gek. Waarom wordt het dan niet optimaal benut? Als ze de technologie nou daadwerkelijk zouden gebruiken waar ie voor bedacht is, dan is er een stuk meer mogelijk. Ik kan overleg plegen, mailen, bellen, etc, vanuit huis. In de tussentijd kan ik dan ook de wasmachine aanslingeren, de boel opruimen, even gauw boodschappen doen en ik kan er ook voor zorgen dat het eten op tijd op tafel staat.

Het zou reistijd schelen (en die was vandaag voor velen erg lang), brandstof, vrije tijd en noem het allemaal maar op. Ik zou zeggen kom maar op met al die nieuwe snufjes, dat lijkt me toch een stuk makkelijker.