Ik kan het ik kan het ik kan het!!!!

Omdat er nu toch echt wat moet gaan gebeuren, heb ik besloten opnieuw de strijd aan te gaan met de kilo's. Ik wil ze kwijt. Nu wil ik dat al jaren, maar ze vinden me steeds terug. Ik wil ze nu definitief kwijt. Geen ge-ouwehoer meer met maat 54-56, niet langer 142.8 kilo wegen (ja ik weet het, zeg maar niets...) en geen gehijg en gepuf meer als ik de trap op loop. Ik ben er klaar mee. De kilo's gaan de deur uit.

Eerst had ik me nog voorgenomen om niets te gaan zeggen, maar ik weet inmiddels ook dat ik dit niet alleen kan. Dus iedereen mag het weten; IK BEN OP DIEET!.

"Help ik val af!" zou E.T. zeggen, en ik ga het op dezelfde wijze proberen. Ik ben reuze benieuwd hoe het allemaal zal gaan. Het is immers toch te belachelijk voor woorden dat het grootste gedeelte eigenlijk tussen de oren zit. Nee niet die kilo's, die zitten ergens anders, maar het idee dat ik moet eten. Als ik een dag in/om huis ben, kan het maar zo gebeuren dat ik pas om 16.00 denk "laat ik eens wat gaan eten" en nu ik op dieet ben, denk ik er constant aan. Ik zou niet weten waarom. Dat wat niet mag, is kennelijk toch extra aantrekkelijk. Die verboden vruchten zouden verboden moeten worden. De eerste dagen schijnen het zwaarst te zijn, dus ik zet me schrap.

Vanochtend mijn dag begonnen met een ontbijt van Havermout met appel en nootjes, en ik moet zeggen, dat was goed te eten.

De huidige status:

Gewicht: 142.8 kilo

Taille: 144 cm

Heup: 150 cm

Kledingmaat: 54-56

*Think happy thoughts, think happy thoughts, think positive..*

PS; Ik hou jullie op de hoogte

Rijk worden

Dat lijkt me wel wat. Ik heb alleen nog niet verzonnen hoe ik dat ga doen.

juni, juli en augustus

Zijn DE maanden van het jaar waarin ik het altijd extreem druk heb. Meetings, leuke afspraakjes en vooral veel verjaardagen. Over het algemeen is het dan ook een hele gezellige tijd en daar komt bij dat ik dit jaar veel tijd heb om lekker buiten te zijn.

Het kan dus gebeuren dat ik niet zo heel veel te bloggen heb, maar wees gerust, ik kom vanzelf weer online. Dan is er weer genoeg te vertellen. Dus gewoon even geduld hebben.....

1 nieuwtje heb ik al wel. We hebben er een nieuwe wagen bij. Een Plymouth uit 1952.

Heerlijk!

Wat een weekend zeg. Vrijdag eerst nog maar een keer in Wolvega gegeten om het af te leren, daarna met Eibert naar Haren gereden (Eibert reed en ik deed domweg niets. Lopen gaat wel weer, autorijden wat minder) voor de laatste dingen voor zaterdag a.s. Daarna weer naar huis en zaterdag de boel in en om huis een beetje aan de kant gemaakt. Even bijgekletst met oudcollega's en "even" mijn boek uitgelezen (oeps, het was ineens 4 uur 's nachts). Zondag zijn Aly en Erwin en Eibert, Sabine en Kelly gekomen en 's avonds is ook schoonmama nog even langs gereden. Heerlijk gebbqt en genoten van het heerlijke weer. Daarna nog even op de Wii een competitie gedaan hoe-krijgen-we-Carola-uit-de-top-10-nu-ze-niet-alles-kan (ze moeten wat doen om het te kunnen winnen haha). En tegen 3-en zijn we allemaal toch maar eens de binnenkant van de ogen gaan bekijken. Best apart om ineens op de gang te slapen. Heb je eens een andere kijk op de ruimte.

Vanochtend weer vroeg uit de veren en gezellig met zijn allen ontbeten. Rond de middag zijn Aly en Erwin weer vertrokken richting Friesland en is de rest nog even met de beide honden naar het bos geweest (Handig? Nee niet echt, ik weet het. Stronteigenwijs? Wel degelijk, maar dat was al bekend.) Vanavond nog even gebeld met manlief en die was eigenlijk ook de enige die in dit perfecte plaatje miste. Mooi weer, vrienden om je heen, gezelligheid....HEERLIJK!

Gelukkig komt Bart morgen weer thuis, dus dan is mijn plaatje weer compleet. Dan nog alles klaar maken voor vrijdag (De markt in Haren viert zijn 40-jarig bestaan. Dus voor gezelligheid moet je vrijdag in Haren zijn!!) en 't weekend zijn we al weer een jaar getrouwd. Time flies when you're having fun.

Gehandicaptenrun 2009

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. De MIX in Wolvega organiseerde in samenwerking met Cars of Route 32 de gehandicapten run. Een mooie kans om eens in een Amerikaan rond te rijden. Er was schitterend weer voorspeld, dus dat zat helemaal goed. 's Ochtends had ik nog met Dirk gebeld of hij mijn auto nog nodig had, maar dat was niet het geval. Er waren volop auto's. Nou mooi, want ik was vergeten hem even te wassen en hij ziet er dan ook niet uit.

Op naar Wolvega, de auto buiten het terrein geparkeerd en even bij Eibert "uitgehuild" dat Bart toch niet thuis kwam en dat dat gewoon nog even 1 1/2 week langer duurt. Tim heeft net een nieuwe auto, dus die zou ik gaan bewonderen. Helaas helaas, zover ben ik niet eens gekomen. Halverwege de zin "Tim, waar is nou je nieuwe bak" lag ik ineens op mijn knieën op de grond. Ik had een putje over het hoofd gezien. Gelukkig waren de heren zo attent mij weer even overeind te helpen en stoelen te halen zodat ik kon gaan zitten. Er zat nl gelijk een best ei op.

Christa heeft EHBO toegepast en mijn pootje mooi verbonden. Tijdens de rondrit ben ik mee gereden, eerst met Christa, daarna met Bianca. Volgens Dirk mocht ik kiezen, want ik was nu immers ook "gehandicapt". En bedankt he!

Het was een mooie rit, leuke route, veel auto's, mooi weer. Wat wil je nog meer zou je zo denken.

Helaas ging het al vlot mis. Door wat afleiding en wellicht miscommunicatie, zaten er ineens twee gastauto's op elkaar. Zo zonde! Wat een puinhoop geeft dat. En dat alleen omdat we een trekker als tegenligger hadden.

De auto is afgevoerd en de rit voortgezet. Sabine vond het niet ok dat ik met mijn pootje alleen thuis zou zitten, dus de afgelopen 2 dagen ben ik in huize Logtmeijer prima verzorgd. Op de bank, pootje omhoog, of in de tuin, in het zonnetje met pootje om hoog. Eten en drinken werd geregeld en ik heb een van Sabine d'r boeken bijna uit. Het was net alsof ik vakantie had.

Gisteren middag toch maar even naar de huisarts. Die stuurde met gelijk door om voor de zekerheid foto's te maken, dus Sabine mee naar Emmeloord. Die zag het al helemaal gebeuren dat ik het weekend met een gebroken enkel rond had gelopen. Maar nee, hij is niet gebroken. Wel mijn banden gescheurd. Dat is dan weer een beetje jammer. Gelukkig heb ik nog een aantal ongelezen boeken en een aantal ongekeken films, dus ik kom de dag wel door. Morgenochtend terug komen bij de dokter en dan wordt hij hopelijk getaped.

Bart vind me een brekebeen en herinnerde mij er even aan dat het geen herfst is. De reactie van mijn moeder: Oh dat heb je weer mooi voor elkaar. De reactie van mijn oude fysiotherapeut: Ze is het dus nog steeds niet verleerd. Dus ach, je went er aan.

Rust

Heb je ooit de tijd genomen om te kijken
naar kinderen op een draaimolen?
Heb je ooit de tijd genomen om te luisteren
naar de regen die valt?
Heb je ooit de tijd genomen om te kijken
naar de vlucht van een vlinder?
Heb je ooit de tijd genomen om de zon
onder te zien gaan?

Doe rustig aan, dans niet te vlug
De tijd gaat snel en komt niet terug.

Ren je je rot
en gaan alle dagen je veel te snel?
Als je aan iemand vraagt "hoe is het?"
hoor je dan het antwoord wel?
Lig je 's avonds op bed te denken
aan alles wat nog moet?

Doe rustig aan, dans niet te vlug
De tijd gaat snel en komt niet terug.

Heb je wel eens een kind gezegd
we doen het morgen misschien?
Maar geen tijd genomen
om de teleurstelling te zien?

Heb je wel eens het contact verloren
of een vriendschap laten gaan
omdat je "geen tijd"had om te bellen
geen tijd had om stil te staan?

Doe rustig aan, dans niet te vlug
De tijd gaat snel en komt niet terug.

Als je zoveel haast hebt om ergens te komen
Dan mis je de lol van het er heen gaan
Het is als een ongeopend pakje,
dat je weg hebt gegooid.

Het leven is geen race tegen de klok
Doe rustig aan en luister naar de muziek
voor die er mee stopt

Heel herkenbaar

"Een vrouw vindt het doodeng om grenzen te stellen. Ze is meestal bang te veel nodig te hebben en afgewezen, veroordeeld of in de steek gelaten te worden.
Afgewezen, veroordeeld of verlaten worden is zeer pijnlijk, want dieo in haar onderbewustzijn huist de misvatting dat ze het niet waard is meer te krijgen.
Dat gevoel van onwaardigheid doet de angst ontstaan anderen nodig te hebben.
Het is voor vrouwen niet alleen verwarrend anderen nodig te hebben, maar ook bijzonder pijnlijk om teleurgesteld of in de steek gelaten te worden. Het is voor haar niet gemakkelijk van anderen afhankelijk te zijn en vervolgens genegeerd, vergeten of met een kluitje in het riet te worden gestuurd. Het maakt haar kwetsbaar dat ze anderen nodig heeft. Als ze genegeerd of teleurgesteld wordt, kwetst haar dat meer omdat het haar sterkt in de misvatting dat ze niets waard is." uit Mannen komen van Mars, Vrouwen komen van Venus.

Maar ze moeten me toch eens uitleggen waarom ik zo een aantal mannen aan kan wijzen waar precies hetzelfde voor geldt.......

tsja

Een man in een heteluchtballon realiseerde zich dat hij verdwaald was.
Hij liet de ballon dalen en zag beneden een vrouw. Hij ging nog wat lager vliegen en riep: "Neem mij niet kwalijk, maar kunt u mij helpen? Ik beloofde een vriend dat ik hem een uur geleden zou ontmoeten, maar ik weet niet waar ik ben"
De vrouw beneden antwoordde: "U bevindt zich in een heteluchtballon, ongeveer 10 meter boven de grond. U zweeft tussen 40 en 41 graden noorderbreedte en tussen 59 en 60 graden westerlengte."
"U bent zeker technicus," zei de ballonvaarder.
"Inderdaad", antwoordde de vrouw, "hoe weet u dat?"
"Nu", antwoordde de ballonvaarder, "alles wat u zei is technisch gezien juist, maar ik heb geen idee wat ik met uw informatie moet, en feitelijk ben ik nog steeds verdwaald. Eerlijk gezegd hebt u me niet erg geholpen."
De vrouw op de grond antwoordde:" U bent vast een manager."
"Inderdaad", antwoordde de ballonvaarder, "hoe weet u dat?"
"Nu", antwoordde de vrouw, "u weet niet waar u bent of waar u heen gaat. U bent gestegen tot waar u bent dankzij een grote hoeveelheid hete lucht. U hebt een belofte gedaan, u hebt geen idee hoe u die belofte moet nakomen en u verwacht van mensen lager dan u zelf dat ze uw problemen oplossen. U bevindt zich nog in precies dezelfde positie als waarin u zich bevond voordat wij elkaar ontmoetten, maar nu is dat op een of andere manier mijn schuld."

Dromen

Soms is het beter om je ogen even te sluiten
als het even niet meer gaat
even de gedachten laten varen
naar onbekende oorden die alleen in je hoofd bestaan
toe sluit je ogen maar
voor de ellende die je ziet
kijk maar even achter de luiken
leef maar even in je dromen
want zonder dromen ben je niets

4 mei

Ik ben er niet zo goed in. Dat wil zeggen, ik kan heel goed 2 minuten stil zijn, ik kan ook best de vlag half stok hangen en ik kan het Wilhelmus meezingen. Ik kan me ook enorm storen aan mensen die niet stil willen zijn (en dan bedoel ik niet het hoesten en niezen waar iedereen op zo'n moment spontaan last van heeft). Ik kan het alleen niet zo goed droog houden. Als ik kijk naar de Waalsdorpervlakte, krijg ik kippevel en komen er vanzelf tranen.

Kredietcrisis

Iedere tweede zondag van januari en ieder 3e weekeind van juli houdt Cars of Route 32 een meeting. Bere gezellig, mooie wagens, leuke stands en nog veel meer. Helaas heeft ook de club nu te maken met de kredietcrisis. De volgende meeting staat gepland voor juli, maar er moet nog even flink gespaard worden. Tijd voor actie: Help Cars of Route 32 de zomer door!.

We zijn dan ook hard op zoek naar sponsors, maar ook eenmalige donaties zijn uiteraard van harte welkom. Wil je sponsor worden, klik dan even op de link en scroll naar beneden. Daar staat alle informatie. Wil je een donatie doen? Neem dan even contact met me op.

Wii?

Jawel, ook wij zijn gezwicht. We hebben een Wii.

Schoonzusje wou graag een DS en had nog een Wii staan en heeft dus met haar broer een deal gesloten. Zij een roze DS, hij haar Wii. Prima deal toch?

Omdat Bart graag wou snowboarden, heeft hij er ook een balanceboard bij gekocht en daar zit dan gelijk weer het Wii-fit spel bij. En ik vind het helemaal leuk. Iedere dag sta ik trouw even te Wii-en en doe balance en aerobic oefeningen. Zo leuk. Mijn favorieten? Geen twijfel over mogelijk; Hoolahoopen en steps.

Dag Annie

Best raar als je ineens hoort dat je oude huis is opgeblazen!!
In 1998 ben ik in Leeuwarden gaan wonen. Op kamers, 19 jaar oud, alleen, net terug uit Mexico, in Leeuwarden, op de Annie Westlandstraat 40-1. Er is eigenlijk altijd al sprake geweest dat de flat gesloopt zou worden, maar definitieve plannen zijn er in mijn tijd nooit gekomen. Wel is de Jan Evenhuis destijds gesloopt, maar de Annie bleef staan. Tot van de week dus. Ze hebben de Annie gesloopt. En eerlijk is eerlijk, ik word er wel een beetje sentimenteel van.

Mijn eerste eigen "huisje". De buurman (Sicco) die op de 1e dag daar vroeg of ik de dag ervoor ook het lijk had zien liggen onder het balkon, het "samenwonen" met Ines (en Steven) en Bianca, Met Samir, met Anjo, met Marije en niet te vergeten met Niels. Al was dat laatste iets wat ik net zo lief niet gedaan zou hebben. Mijn huisje, waar ik de muren steeds weer in een andere kleur had, waar Samir als de dood was voor Bart, waar ik de ruzies tussen I en S meebeleefde, op de ratten van Bianca heb gepast, waar Marije en ik voor een nieuwe look van de keuken gingen, waar Sicco "onderweg" van Abel net niet hard genoeg draaide, waar ik oud en nieuw met Bart en Adriaan vierde en vanaf Biance d'r kamer een perfect uitzicht had op alle vuurwerk en ga zo nog maar even door.

De Annie is gesloopt. Dag Annie!

PS voor de nieuwsgierigen onder ons, ik woonde in het gedeelte dat als laatste naar beneden ging

Ze zijn er weer!

Nu weet ik dat ze er natuurlijk al een poosje weer zijn, maar de lammetjes achter ons zijn ook weer buiten. Wat een genot om 's nachts dat gemekker te horen als je buiten bent. Zo schattig.

Hij mag open!

Eindelijk is het zover. De whiskey mag open. Na 2 1/2 jaar in de kast, mag hij eindelijk geproefd worden. Bart had gezegd dat deze fles pas open mocht als de mustang rijklaar was. En afgelopen vrijdag is hij gekeurd en GOED gekeurd. Pas in 2011 hoeft hij weer voor de keuring, dus hopelijk kunnen we van de zomer een paar mooie ritjes maken. (en na afloop lekker op het terras met een drankje erbij)

De beste manier om een dag als vandaag door te brengen

Wat een rust zo!

Dag Oma!

Nadat in oktober Bart zijn opa is overleden, is gisterochtend ook zijn oma overleden (ditmaal van moeders zijde). 3 maanden lang wist ze dat ze ziek was.

Toen Bart 6 weken geleden wegging, heeft ze hem beloofd te wachten. Daar heeft Bart haar aan gehouden. Dinsdagavond heb ik Bart opgehaald in Rotterdam en woensdag zijn we naar Enschede gereden. "Wat heb ik de afgelopen weken veel aan jou gedacht mijn jongen" was haar reactie. Ze was nog op maar hing veel op de bank. Oma was op. Ze heeft voor Bart nog een paar pakken met rijstepap en griesmeel mee laten nemen, die staan nu bij ons in de kast. Omdat hij die zo lekker vind. : en dat vergeet oma niet hoor jongen".

Zaterdag is ook Bart zijn tante met man en kinderen weer teruggekeerd in het land en toen vond ze het best. zaterdagavond heeft ze met man en beide dochters nog aan tafel gegeten (gezellig he zo ouderwets met zijn 4-tjes) en om 05.00 is ze overleden. Ze ligt er rustig bij. Iedereen om haar heen, alles geregeld en tijd om uit te rusten.

Dag lieve oma, rust maar lekker uit. Je hebt het verdient.

HELP!!! mijn Mio is de weg kwijt

Een poosje terug moest manlief voor cursus naar Rotterdam. In zijn eentje, in het donker, naar een onbekend adres (bedenk me net dat hij toen nog helemaal geen manlief was, dus is alweer een heel mooi poosje terug). Hij is er aangekomen, maar dat was voornamelijk dankzij de tomtom van zijn moeder. De conclusie werd snel getrokken. Bart wou ook een tomtom. Toch wel erg handig als je in je eentje in de auto zit en geen tijd hebt om in het donker de uitdraai van de routeplanner te lezen. Ik heb daar zo mijn eigen ideeën over, maar goed, er zat ook wel iets in de logica van Bart. Alleen heb ik er verder niets mee gedaan.

Met kerst kregen we van schoonmama en vriend een echte Mio. Niet verwacht en dus extra leuk om te krijgen. En natuurlijk op weg naar Zeeland gelijk dat ding getest en uitgepuzzeld hoe hij werkt. Een kind kan de was doen.

Nu moet ik vanavond manlief ophalen in Rotterdam. Ergens in de havens bij een scheepswerf. Gelukkig zijn die zeer zeldzaam in Rotterdam, dus toch besloten het adres maar even in te voeren in de Mio en die mee te nemen. Echt gelukkig ben ik dit keer niet met Bart. Ik moet om 23.00 hem ophalen in het havengebied, op een scheepswerf, in het donker..... krijg er toch bepaalde Baantjer visioenen van. Gelukkig gaat Tom (nee, niet tomtom) ook mee en ben ik niet helemaal alleen.

De Mio staat ingesteld. Ik heb nog een paar uur te gaan, maar dat ding is nu al de weg kwijt. "Sla aan het einde van de weg links en daarna rechts af". Yeah right. Rechtsaf is toch echt naar Wolvega en dat lijkt mij niet de beste weg naar Rotterdam. Mio bekijkt het maar. Ik rij zelf naar Hilversum en daarna zien we wel of ze inmiddels de weg heeft gevonden.

raamtrappetjes

Als sinds ik een klein meisje ben, heb ik een hekel aan die trapvormige verlichting die je met kerst in de vensterbanken ziet staan. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik met mama bij opa en oma vandaan kwam en dat we ze voor de grap geteld hebben. Hoeveel het er precies waren, weet ik dan weer niet, maar het waren er veel. Je ziet ze steeds vaker en ik blijf het niets vinden. Vandaag zag ik tot mijn grote verbazing dat er zelfs een hyvessite is tegen deze dingen. Geweldig niet? Ja ik weet, in bejaardenhuizen is het veel veiliger dan kaarsjes voor het raam, maar gelukkig duurt het nog heel lang voor ik in het bejaardenhuis zit. En ik geloof niet dat ik ze dan wel in de vensterbank neer zal zetten.

Kiandra

Het kan de meeste van jullie niet ontgaan zijn (of jullie hebben je mail nog niet gelezen, dat kan ook...) maar de site van Kiandra is live gegaan. Het was even puzzelen, maar het is gelukt. Dankzij de hulp van mij lieve vriendin M. staat hij nu op het www. En ik heb er zin in. Ik ben er helemaal klaar voor. Laat maar komen!

http://www.kiandra.nl/

Voor ieder feest of voor gewoon een leuk dagje uit.