Kerst stress

Overal om je heen hoor je mensen er over. Het is ook helemaal van deze tijd. Druk druk, druk. Kerststress alom. Boodschappen voor een heel weeshuis, het huis rondom versiert. En alles grootser en uitbundiger als vorig jaar. Of in ieder geval grootser dan bij de buren.

De supermarkten zijn soms alle dagen geopend. Alsof we zullen verhongeren als ze 1 of 2 dagen dicht zijn. Als ik zo zie wat men allemaal in de karretjes heeft liggen, kunnen de supermarkten wel een week kerstvakantie nemen en dan komt nog niemand te kort.

Alle drukte gaat wat aan me voorbij. Niet met een speciale reden, maar ik heb nooit zoveel last van kerst drukte of kerst stress.

Nu de winkels alles in de aanbieding gooien, zoek ik vast mijn kerstkaarten voor volgend jaar uit. 1+1 gratis is altijd leuk. Meestal begin ik in oktober met mijn adressenboek in de hand een lijstje te maken van wie ik een kaart wil sturen. Dit jaar zat ik in november een paar dagen aan de bank gekluisterd en dat was dan ook een ideaal moment om de meeste kaarten vast te schrijven. Een enkele bewaar ik voor later omdat ik daar nog wat extra's in wil zetten.

En wat het eten betreft, ik eet wat ik lekker vind. Soms is dat van een lekker recept dat ik heb gevonden, maar soms ook gewoon makkelijk. Haricots Verts zijn kant en kaar uit de vriezer te krijgen. Stoofperen heb ik in de herfst al gemaakt en ingevroren. Rollade is zo klaar en aardappel toefjes vragen ook niet te veel stress.

De kerst cadeautjes verzamel ik het hele jaar door. De grootste stress daarvoor is hoe ik ze verborgen hou voor kerst en niet al ruim voortijdig aan Bart geef.

Op Facebook las ik een post waarop stond: The first Christmas was pretty simple. It's okay if yours is too.

Laat jezelf niet gek maken. Geniet van de warme momenten met vrienden en/of familie. Of als je alleen bent. Geniet van de rust, een goed boek of 1 van de vele kerstfilm. Relax. Gooi kerststress de deur uit.

Fijne kerst allemaal!

Tik-tok

Soms zijn er van die dagen dat je hoofd de hele dag vol zit. Ik moet nog dit, ik moet nog dat. Ik moet van alles wat. ’s Ochtends staat mijn hoofd gelijk aan en om de een of andere reden komt er geen ruimte in mijn hoofd, maar komt er steeds meer bij.

Dingen die mensen om me heen zeggen of doen, triggeren alleen maar meer gedachtes in mijn hoofd en helaas niet altijd de positieve dingen. Het gevolg, ik krijg een slecht zelfbeeld, het gaan te koste van mijn eigenwaarde en aan het einde van de dag val ik uitgeput in mijn bed neer. Nee, niet in slaap, want mijn hoofd staat nog steeds aan. Ik heb dan zelfs geen puf meer om nog even te lezen. En dat is in mijn geval heel erg. De mensen die mijn kennen weten dat ik graag, veel, vaak en overal lees. Dus geen puf om te lezen is geen goed teken.

Het is een soort cirkel. Ik ben en blijf druk, in mijn hoofd, wordt moe, neem geen tijd voor rust, slaap, wordt moe wakker en dat gaat gewoon door. Als ik dan tijd heb, ben ik uitgeteld en heb ik geen energie meer om de dingen te doen waar ik eigenlijk heel blij van wordt. Ik begin mezelf af te vragen of ik alles wel goed doe en waarom het allemaal niet wil. Ik twijfel, ga piekeren en ben weer een stap verder afgedaald in de vicieuze cirkel.

En het erge is, dat ik me er van bewust ben en niet weet hoe ik het moet doorbreken. Het lijkt wel of er steeds weer iets gebeurd dat me opnieuw triggert en me terug zet in de rails van mijn cirkel. Een nieuw rondje. Steeds maar weer.

Maar dat stopt nu! Buiten is het al weken heerlijk weer.  En ik vergeet er van te genieten. Ik vergeet mijn vrienden te bellen, ik vergeet te lezen. Dat moet veranderen.

Dus ik doe wat ik denk dat goed is. En als andere mensen denken dat het niet goed is, is dat ook ok. Ik ga me er niet meer al te druk om maken. Iedereen is anders, iedereen zijn eigen mening. Dus ik kan nooit iedereen tevreden houden.

Gisteren even gezellig weg geweest met een vriendin, vanavond ga ik bij een andere vriendin eten.

 

No reply

Ik kan me er echt mateloos aan irriteren. Mensen die niet reageren.
Ik vind het helemaal niet erg dat mensen niet a la minute reageren. Dat niet. Ik zit zelf ook niet 24/7 vast aan mijn telefoon. Dus soms duurt het even voor ik een e-mail, facebook berichtje, Messenger bericht, sms of appje zie.

Maar wat ik echt heel irritant vind, is dat mensen helemaal niet reageren.
Soms reageer ik op vacatures. Bedrijven hebben dan bewust een bericht de wereld in gestuurd. Dan reageer je, maar krijg je nooit een reactie. "Proactief zijn Carola!" als je niets hoort er achter aan bellen. Ja duh... maar daarom is het wel irritant dat ze niet reageren. Hoe moeilijk kan het zijn om een standaard bericht te maken en dit te versturen aan iedereen die je niet uitnodigt.

Soms benader ik mensen voor de SamenLoop voor Hoop en krijg dan geen enkele reactie. Ik denk dan "nee" is ook een antwoord. En soms vraag ik mensen iets omdat ik eerder ergens contact over heb gehad, maar ook dan reageren mensen niet. Echt bijzonder vervelend.
 

Echt Hema

Ik heb vanochtend een afspraak, maar ben een uurtje te vroeg. Dom, maar geen probleem. Ik ga even ontbijten bij de Hema. Het is nog vroeg, maar wel druk in de koffiehoek. Verschillende stelletjes, vriendinnen of zussen en recht voor me de stamtafel. Zes personen. Opa en oma, vader en moeder en zoonlief, ik denk een jaar of 16 EN de hond. Die heeft een eigen stoel waar keurig zijn mandje op staat. Het is een gewone doordeweekse donderdag,  dus ik vraag me enigzins af of ze dit iedere ochtend doen.

Dat ik niet het gewone ontbijt bestel maar een broodje gezond is wel eens beetje raar. Een dame in de koffiehoek die met haar man aan het ontbijten is kijkt bijna iedere hap uit de mond. Ik word vrijuit aangestaard. Even later begint ze een gesprek met het echtpaar aan de tafel naast haar. Duidelijk bekende. En alles in het straf Fries. Nu is mijn Fries niet al te best, maar ik hoor wel dat het gesprek er over gaat of ze naar de voorstelling van Bassie en Adriaan of Buurman en Buurman gaan. Let wel, beide echtparen zijn zestiger.

Ik weet niet welke extra ingrediënten er in mijn appel, banaan, mango smoothie zit, maar dit beloofd een bijzondere dag te worden.

Heerlijk, boeken!

De afgelopen tijd twee heerlijke boekwinkels ontdekt. Alleen jammer dat ze zo ver weg zijn.

Gianotten Mutsaers in Tilburg en Dekker & van de Vegt in Nijmegen.

Wat een feest om in deze boekwinkels rond te dolen. Daar zouden ze er meer van moeten hebben (en dan het liefst een beetje in de buurt).

2016 - Because every picture tells a story

Ik zoek naar de woorden om te omschrijven hoe 2016 was. Wat was het voor een jaar? Wat is er allemaal gebeurd? Wat heb ik geleerd? En hoe nu verder? Maar ik vind het lastig om de juiste woorden te vinden. En dat komt niet zo heel vaak voor. Soms helpen plaatjes.

Ik begon het jaar goed. Gestart met het traject voor mijn gastric bypass, en de eerste kilo's waren er af. De zenuwen begonnen langzaam te komen. Twijfel niet. Dat is er eigenlijk nooit geweest, maar zenuwen wel. Wat kun je van de rest van je leven verwachten? Hoe zal het gaan? Valt het mee? Valt het tegen? Best spannend allemaal. Maar gelukkig had ik veel support van veel mensen. Mensen die het net als ik ook best spannend vonden, mensen die vooral heel nieuwsgierig waren, mensen die het beste met mij voorhadden. Maar er waren ook mensen die het niets vonden. "Niet te veel afvallen hoor, dan ben je jezelf niet meer" ??? Dan ben je "Carola" niet meer. ??? Dat heb ik nooit zo begrepen. Maar het is ok. Iedereen mag er van vinden wat hij/zij wil. Ik heb besloten er voor te gaan en 11 april was de grote dag.

Samen met mama en Bart naar het ziekenhuis. Alles klaarmaken en dan wachten (dat is zo ongeveer het lastigste deel). Om half twee de OK op en ik was om vijf uur weer terug op zaal. Ik heb er niet zo heel veel van meegekregen, want het heeft tot een uur of half tien geduurd voor ik echt weer wakker was. De nacht goed doorgekomen, maar oh wat had ik de volgende dag een spijt. Nog nooit in mijn leven ben ik zo misselijk geweest als die dag. Wat een ellende. Maar gelukkig werd het minder en mocht ik de volgende dag naar huis. Klaar voor een nieuwe start.

Een vliegende start mag ik wel zeggen. Ik herstelde prima en de kilo's vlogen er af. Terug onder de 150 kilo ging maar zo en de 140 kwam ook al snel in zicht. En begin juli belde ik mama. Ik was eindelijk onder de magische grens van 130 kilo gekomen. Daar heb ik jaren lang tegen aan gehikt. Wat was ik blij. En wat was mama blij. Helaas was het wel het laatste succes van mijn afvalrace dat ze mee mocht maken.

In april kreeg ik een nieuwe start, in juli stond mijn wereld stil. Ik had geen werk, herstelde goed van mijn operatie en had voor de zomer en ook daarna nog een hoop leuke plannen met mama. Maar wie had ooit gedacht, dat we nu al afscheid van haar zouden moeten nemen. Zo ineens keerde het tij en was haar tijd daar. Terug naar papa. Haar tijd met mij zat er op.

En in je ergste nachtmerries droom je wel eens dat je iemand verliest waar je van houdt, en sinds ze in 2015 opnieuw de diagnose kanker kreeg, was er een stemmetje in mijn hoofd dat zei: Dit komt niet goed. Maar niets en niemand had me ooit hierop voor kunnen bereiden. En als ik eerlijk ben, ik weet nog steeds niet wat ik er van moet vinden. Soms besef ik ineens dat er inmiddels al weer 5 maanden voorbij zijn, waarin ik mama niet gezien en niet gesproken heb. En op andere dagen mis ik haar in duizend kleine dingen. Het is zo overweldigend, dat ik vaak niets voel. Vaak ook een heleboel, maar soms ook gewoon helemaal niets. Ik denk dat mijn hoofd en hart het nog niet aan kunnen.

De tijd vliegt voorbij en inmiddels zijn we alweer in december aangekomen. Ik ben sinds oktober weer aan het werk in Zwolle. Ik heb ik 2016 een hele hoop leuke dingen gedaan. We hebben een heerlijk weekend in Edinburgh gehad met vrienden, Een weekendje Leiden, een paar dagen Twente, een weekend Dussledorf en Essen. Bart heeft 2 runs gelopen, we hebben een geweldig leuk en gezellig feest gehad voor Bart zijn 40ste verjaardag en nu staat er een druk maar leuk kerst weekend voor de deur. Maar ik heb ook geleerd dat je je eigen geluk moet maken. Ik heb geleerd wie mijn vrienden zijn en ik heb (alweer) geleerd dat niet iedereen is zoals je denkt dat ze zijn. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt en oude vrienden verloren. Ik heb de liefde nog beter leren kennen en verlies opnieuw gevoeld.

Ik voel me goed. Ik had mijn operatie niet willen missen. Mijn gewicht is inmiddels gedaald naar 105 kilo en dus is de magische 100 in zicht. Ik heb veel voor dankbaar voor te zijn het afgelopen jaar. Ik besef me maar al te goed, hoe dankbaar ik mag zijn voor iemand als Bart in mijn leven. Ik hou zo veel van die man. En het leven is oprecht goed voor me. Maar ik ben ook blij dat 2016 straks voorbij is. 

Op naar 2017. Een jaar voor nieuwe kansen. Een jaar waarvan ik hoop dat ik de rust in mezelf kan houden. Waarin ik kan blijven relativeren, maar waarin ik ook kan dromen. Er staan nu alweer leuke dingen op het programma. Theaterbezoekjes, Barcelona, Parijs, Boedapest. En vele mooie, heerlijke en gelukkige momenten samen met Bart.

Hij komt, hij komt, die lieve goede Sint....

Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje al aan....
Zie de maan schijnt door de bomen....
Zachtjes gaan de paardenvoetjes....

Heerlijk, de Sint en zijn pieten zijn weer in het land.
De 'warmste' tijd van het jaar is weer aangebroken en ik heb er zin in. Ik vind de periode van nu tot oud & nieuw de leukste tijd. Thuis gezellig de kaarsjes weer aan (en ligt het aan mij, of gaan die waxinelichtjes steeds minder lang mee??), tijd voor warme melk met Anijs, pepernoten, marsepijn, straks de kerstkransjes, de kerstboom en hopelijk wat sneeuw. Ik kan er volop van genieten.

Dit jaar moet ik de chocoladeletter onder mijn kussen waarschijnlijk missen, en ook moet ik nog hard op zoek naar het juiste recept voor de tulband met kerst. Maar dat komt wel goed. Bart is dit jaar met de feestdagen thuis. De verjaardag van de Sint, vieren we samen met Ruud in Groningen. En ook de kerstdagen zitten al vol leuke plannen.

De hele Zwarte Pieten discussie probeer ik zo veel mogelijk te vermijden (helaas lukt dat slecht door alle aandacht op social media) en behalve dit kleine stukje zul je me er dan ook niet verder over horen. Bij mij is Zwarte Piet zwart en dat blijft hij ook.

Straks weer lekker de ouderwetse kneuterige gezelligheid, de spanning, wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe... hoe zou ik het dit jaar gedaan hebben? Zou de Goedheiligman echt alles gezien hebben? Vandaag overal gespannen kinderkoppies. Heerlijk toch.

Sinterklaas. Ik ben er klaar voor. WELKOM SINT EN PIET!!!

Terwijl de wereld stil staat, draait hij gewoon door

En zo ineens staat mijn wereld stil. Toen ik, twee maanden geleden, op vrijdag mama in het ziekenhuis achterliet, had ik nooit kunnen verzinnen dat ze niet meer thuis zou komen. En toch is dat precies wat er gebeurde. Haar tijd zat er op en op woensdagmorgen is mijn lieve moeder overleden. Mijn wereld stopte. Letterlijk.

Op het moment dat een dierbare overlijdt, lijkt alles even stil te staan. De eerste dagen na het overlijden, gaan in een vlucht voorbij. Terwijl het nog niet eens is doorgedrongen dat mama is overleden, ben ik al druk met allerlei andere dingen. Er moet een uitvaart geregeld worden, er moeten bloemen besteld worden, ik moet mensen laten weten wat er is gebeurd, ik moet kaarten versturen, ik moet, ik moet, ik moet. Oh ja en ik moet onderdak zoeken voor haar kat. Dat duurt al met al een dag of drie en dan is alles wat in eerste instantie geregeld moet worden, geregeld. Maar ja, de uitvaart is pas dinsdag. Dat duurt nog even. Dus tijd om even los te laten en even niets te moeten. Dinsdag, dan moet ik weer.

De crematie verloopt volgens plan. Ik had ook niet anders verwacht. De mensen van het crematorium doen dit dagelijks, en ik wist hoe het moest zijn. Daar had ik al veel eerder over nagedacht. Als je weet wat je wilt, scheelt dat echt zo veel. Want in die eerste dagen kan je niet nog van alles bedenken. Daar heb je geen tijd voor. Daar heeft je hoofd geen plek voor. De tijd staat stil, maar vliegt voorbij. Je hart gaat door, hoe gebroken dan ook. Het tikt stug door.

Ik heb op dit moment geen werk, en dat is nog nooit zo'n zege geweest als nu. De maand augustus is volledig voorbij gegaan met uitzoeken, opruimen, sorteren, verkopen, en afsluiten. Het huis moest 29 augustus opgeleverd worden, dus genoeg te doen. Er zijn mensen die willen helpen, maar toch moet ik bij de meeste dingen stuk voor stuk bekijken en bedenken wat ik er mee wil. Alles heeft zijn eigen verhaal. En ik weet dat ik lang niet alles kan bewaren, maar ik kan ook niet alles weg doen. Dus steeds weer de keuze, wat ga ik er mee doen.

De wereld draait door, maar mijn wereld speelt zich vooral af in het huis van mijn moeder. Terug naar mijn herinneringen, alle dingen die ik al mijn leven lang ken. De gekleurde eierdopjes, die al mijn hele leven worden gebruikt, mijn oude poppenhuis, dat door niemand meer wordt gebruikt en die duidelijk sporen heeft van een intensief leven. Alle kleding van mama, maar ook vooral veel oude kleding van mezelf, die mama is gaan dragen toen het mij te klein werd. Bizar, dat ik het nu veelal wel weer aan kan, maar niet meer aan wil. Mijn babykleertjes, mijn eerste (en enige) bikini, van toen ik nog een klein meisje was. Mijn oude Mickey Mouse nachthemd. Waarom heeft ze die bewaard?

In iedere kamer, in ieder hoekje, kom ik herinneringen tegen. "Oh ja" momenten zijn aan de orde van de dag. En foto's, bakken vol met foto's. Die neem ik ongezien mee. Ik heb nu geen tijd om daar in te verzanden. Mijn tijd staat stil, maar de wereld draait gewoon door. Eind augustus nadert met rasse schreden.

En dan is het moment daar. 29 augustus, 11.00 uur. Tijd om het huis op te leveren. Alles is leeg, kaal, levenloos. Alles is weg. Het inleveren van de sleutel is zo gebeurd en dan is het echt voorbij. Het tijdperk Schipbeek is voorgoed voorbij. En ook al weet ik, dat mama nooit meer terug komt, ik wacht nog steeds tot ze uit het Lelycentre thuis komt en me vraagt wat ik aan het doen ben.

30 augustus word ik voor het eerst van mijn leven alleen wakker op mijn verjaardag. 36 jaar lang was er iemand bij me als ik 's ochtends wakker werd. Want als Bart niet thuis kon zijn met mijn verjaardag, zorgde mama dat ze bij mij was. Anders is het ook zo ongezellig. Dan kwam ze boven met ontbijt op bed en een cadeautje van de katten. Maar dit jaar was het anders. Ik werd alleen wakker. Maar in gedachte hoorde ik haar de trap opkomen, Lang-zal-ze-leven zingend. Met een dienblad met een beschuitje met kaas. Geen thee, want daar is het nog veel te vroeg voor. Ik zag het, ik hoorde het, ik voelde het. De herinnering is zo echt, dat ik even mezelf voor de gek hou. De wereld draait door. De tijd gaat verder. Ook nu mama er niet meer is, ben ik gewoon jarig. 37, een leeftijd waarop mama me nooit zal kennen.

Vriendinnen van mama bellen me op om te vragen hoe het met me gaat. Dat is lief. Mama was een lief en bijzonder mens, en dat zijn haar vriendinnen ook. Want juist nu de roes over is, en de rust weer keert, merk ik hoezeer ik mama mis.

Het is waar wat ze zeggen. In deze periode leer ik mijn vrienden kennen. Ik heb, ongewild, bepaalde verwachtingen van bepaalde mensen. Maar ja, kennelijk weet niet iedereen dat. Dat leidt er toe dat ik door sommige mensen teleurgesteld word omdat ik niets van ze hoor. Mijn fout, als ze niet weten wat ik van ze verwacht, kan ik ze ook niet kwalijk nemen dat ze niet aan mijn verwachtingen voldoen. Er zijn ook mensen van wie ik geen verwachtingen had, en die me aangenaam verrassen. Bijzonder hoe dat gaat. Mensen die ik al jaren niet heb gesproken en die nu veel moeite doen om toch weer in contact te komen. Er zijn ook mensen die niet zo goed weten hoe ze met de situatie om moeten gaan. Gelukkig hebben ze het zelf nog niet meegemaakt. Ik hoop dat ze dat ook nog lang bespaard blijft.

Mensen om me heen vinden me dapper, of waarschuwen me dat de klap nog wel komt. Of zeggen me dat ik me niet groot moet houden. Ik laat het allemaal maar gebeuren. Er zijn echt wel momenten dat het verdriet me overvalt. Dan huil ik. Soms zachtjes in een hoekje van de bank, soms heel hard, als een klein kind dat zijn favoriete knuffel is verloren, soms in stilte en brengt een herinnering een glimlach op mijn gezicht.

Naast mijn bed ligt een stapeltje tijdschriften. Mijn Libelle's gingen normaal door naar mama, maar ja, dat gaat niet meer. Tussen de stapel ligt ook een Margriet. Ik blader hem door, lees af en toe een interessant item en dan gebeurd het. Ik sla de bladzijde om en kom bij de puzzel. Hij is al ingevuld. Een pagina met een ingevulde puzzel staart me aan. Daar staan de letters in mama's handschrift. En daar was ik even niet op voorbereid. De tranen vloeien volop. En ik weet dat er heel veel mensen zijn die ik zou kunnen bellen, die me zeggen; "je mag altijd bellen, het maakt niet uit hoe laat". En toch is er niemand die ik nu wil bellen. Ik mis mijn moeder. Zij is de enige die ik zou willen bellen. En zij is nou net de enige die ik niet meer kan bellen. Niet vandaag, niet morgenochtend, nooit meer. De tijd gaat door. De wereld staat niet stil. Iedereen is inmiddels terug van vakantie, iedereen is weer aan het werk, het leven gaat door. Maar voor mij toch nog niet helemaal. Mijn wereld heeft moeite met op gang komen. De tijd tikt verder, mijn hart klopt door, maar het is nog steeds een beetje gebroken. Ik mis mijn moeder en ik mis de mensen om me heen.

7 weken

Het is vandaag precies 7 weken geleden dat ik geopereerd ben. En wat is er al een hoop veranderd.
In plaats van de geplande gastric bypass, heb ik een gastric sleeve gekregen. Tijdens de operatie bleek dat er te veel vet rond mijn darmen zat, waardoor ze er niet goed bij konden. Vandaar dat er ter plekke is besloten om een gastric sleeve te doen.

Gevolg daarvan is dat ik er langer over ga doen om mijn streef gewicht te behalen. Maar als ik eerlijk ben maakt het mij niet uit of die 60 kilo er nou in 1 jaar of ik 2 jaar af gaan. Als ze er maar af gaan.
Dus op de vraag die ik meermaals heb gehoord, of ik teleurgesteld ben dat het een sleeve is geworden, kan ik met een gerust hart 'nee' zeggen. Ik ben niet teleurgesteld en ik heb er ook geen problemen mee. (Gelukkig maar, want ze kunnen mijn sleeve ook niet terugdraaien. Ik ben gewoon 70% van mijn maag kwijt).

Tijdens mijn twee weken pre-dieet (pre operatief dieet om buikvet weg te krijgen zodat ze tijdens de operatie overal goed bij kunnen en je lever slinkt zodat hij niet in de weg zit) ben ik in totaal 9 kilo afgevallen. Dus dat ging super hard. En zoals in mijn eerder blog te lezen was, viel de eerste week me behoorlijk zwaar. De tweede week ging echter een stuk beter en ineens was 11 april daar.

De eerste dag na de operatie was ik ontzettend misselijk. Daardoor dronk ik niet genoeg en moest ik een dag langer in het ziekenhuis blijven. Dat vond ik niet zo'n probleem. Ik voelde me ellendig genoeg. Gelukkig mocht ik woensdags wel naar huis.

De dagen daarop ging het steeds beter. Zaterdags zelfs met Bart mee geweest boodschappen doen. Mijn dieet bestond alleen uit vloeibaar en ook dat viel gelukkig mee. Ik dacht dat ik daar veel meer moeite mee zou hebben, maar niet dus.

En langzaamaan mocht ik ook beginnen met licht vast voedsel. En inmiddels kan ik al weer een heleboel eten. Alleen warm eten valt nog erg zwaar en heb ik veel moeite mee. Maar ze zeggen dat dat wel weer goed komt. Ik hoop het maar. 1 klein tartaartje is echt het maximale dat ik op kan, dus mijn avondmaaltijd is nog niet echt iets om naar uit te kijken. Maar langzaamaan vooruit is toch maar mooi vooruit.

Inmiddels ben ik in totaal 25 kilo kwijt. Ik kan mijn zomerbroeken van twee jaar geleden weer aan en heb ook al kleding moeten vermaken/innemen omdat het gewoon echt te groot wordt. En daar doe je het dan uiteindelijk toch voor.

Dus tot nu toe valt het allemaal reuze mee (behalve dan dat avondeten). Ik moet er wel aan wennen dat ik 6-8 keer per dag moet eten en dat ik dan ook nog op mijn drinken moet letten. (Gelukkig zit er een wekker op mijn telefoon, dus die helpt me herinneren).

Ik zit op 35.2% van mijn totale doel, dus het begin is er wel degelijk, van de week ook weer naar de sportschool (blech) om te zorgen dat ik lekker zo door kan gaan. Kom maar op met de zomer.

Nog 1 week te gaan

Nog 1 week te gaan voor mijn operatie en wat vind ik het spannend. Inmiddels zit de eerste week van mijn pre-dieet er op en is er 5 kilo met de Noorderzon vertrokken. Nog een week te gaan en als die ook 5 kilo voor me in petto heeft, dan weet ik in ieder geval waar ik het voor doe. 

Ik begrijp wel, waarom je dit crash dieet maar twee weken mag volgen. Ik krijg echt het minimale aan energie binnen en merk dan ook dat ik geregeld duizelig ben en bijna de hele dag honger heb. Tot een knorrende maag aan toe. Als dit gewoon een van de vele diëten was geweest, had ik het nooit volgehouden. Dit vraagt veel van me, en vooral van mijn zelfdiscipline en doorzettingsvermogen. Beide niet mijn sterkste kanten. Maar die stok achter de deur, is niet van de eerste de beste boom. Het is een balk die de deur gewoon barricadeert. Een honderd jaar oude eik, die elke weg terug onmogelijk maakt en dat is maar goed ook. 

Volgende week maandag is het zover. Dan mag ik onder het mes. Dat wil zeggen, als ik onder de 154 kilo ben, want ik moet lichter zijn dan op mijn laatste weegmoment in het ziekenhuis. 

Iedereen vraagt me of ik zenuwachtig ben voor de operatie. Ik denk dat het vreemd zou zijn als ik dat niet was. Een gezonde dosis spanning, voor een operatie. Welke operatie dan ook. 

Maar waar ik zenuwachtig voor ben, is voor de eerste drie maanden na de operatie. Hoe zal dat gaan? Hoe verloopt mijn herstel? Hoe moet ik eten? Wat kan ik eten? En daar waar ik eigenlijk me nooit zo met mijn eten bezig hield, staat voorlopig mijn hele leven (en dat van Bart) in het teken van eten. Opnieuw leren eten. Anders eten. En dan? 

Ik kan me maar slecht een beeld vormen hoe het er daarna uit gaat zien. Hoe snel gaan de kilo's weg? De een vindt 15 kilo een heleboel, voor de ander valt dat tegen. En ik heb geen idee wat ik daarin kan verwachten. Wanneer kan ik die stapel broeken in maat 52 eindelijk aan? En hoe lang draag ik ze dan? 

Het afgelopen half jaar heb ik geen nieuwe kleding meer gekocht. Dat zou zonde zijn, want straks moet ik toch alles nieuw kopen. En geloof me dat is hard nodig. Niet dat ik niets meer in de kast heb liggen, daar ligt genoeg, maar mijn broeken en shirts beginnen gaatjes te vertonen en zijn inmiddels gewoon op. Mijn ondergoed is hard aan vervanging toe, maar moet nog even volhouden. Hoe lang nog? Ik weet het niet. 

Volgende week ga ik onder het mes. En dan? 

Wat 2016 in petto heeft.

Overal ter wereld hebben mensen goede voornemens voor het nieuwe jaar. Stoppen met roken, meer bewegen, afvallen, rijk worden, etc. Maar er sneuvelen ook ieder jaar heel veel goede voornemens.
Daarom heb ik voor 2016 geen goede voornemens. Wel plannen.

Sinds ik terug ben van onze vakantie in Mexico ben ik gestart met het voorprogramma voor mijn Gastric Bypass operatie. Sinds 10 november 2x per week bewegen onder begeleiding van de fysio in het ziekenhuis in Meppel (ok, eerlijk is eerlijk, deze week niet vanwege het weer en de feestdagen hielpen ook niet echt mee, maar toch).

Ik heb een gesprek gehad met de psycholoog, om te kijken of ik stabiel genoeg ben, een gesprek met de chirurg over wat de operatie inhoudt, en inmiddels al twee gesprekken met de diëtiste. Er moet heel wat gaan veranderen in mijn manier van eten. En dat is best lastig. Inmiddels letten zowel Bart en ik er op dat ik iedere ochtend thuis ontbijt. Yoghurt met cruesli. Maar ik moet er heel hard om denken om ook de rest van de dag goed en voldoende te eten. Ja voldoende. Het is niet altijd zo dat je alleen maar dik bent omdat je te veel eet, maar wel omdat je verkeerd eet. En nu ik zo oplet met wat ik wanneer eet, vergeet ik weer om te drinken. Dus ook dat verdiend een punt van aandacht.

Tot werpt het zijn vruchten af. Sinds ik terug ben uit Mexico, ben ik 7 kilo kwijt. En nu hoor ik mensen denken: JA, ga daar dan mee door, dan kun je het misschien ook zelf wel, zonder operatie. Was dat maar waar. Door mijn eet en drink patroon aan te passen (wat me nog vies tegenvalt, je valt zo snel terug in oude gewoontes) val ik inderdaad af. Maar lang niet genoeg.

10 februari moet ik opnieuw naar allerlei gesprekken en als het goed is hoor ik dan ook de datum waarop ik geopereerd wordt. En hoewel ik er enorm naar uit kijk, naar alle veranderingen, naar de verbetering van mijn gezondheid en naar de dingen die ik terug krijg in mijn leven, vind ik het allemaal ook heel erg spannend en best een beetje eng. Maar dat zal er wel bij horen.

Ik heb geen goede voornemens voor 2016, alleen voor de rest van mijn leven 1 goed voornemen. Ik ga er voor zorgen dat de operatie die ik in 2016 krijg, niet voor niets is geweest.

Hoera!

Gisteren is mama terug gegaan naar Zwolle voor controle van haar voet. De wond geneest goed en ziet er mooi uit (voor zover zo'n wond er mooi uit kan zien). Ook de wond op haar been ziet er goed uit. Een mooi rechthoekje van 4x6 cm.

Vandaag moest mama terug naar Zwolle voor de uitslag van haar lymfen onderzoek. En HOERA!!! Alles is verder schoon. Dus geen chemo's of bestraling, geen narigheid en... ellende. Alles is goed.

Alleen is haar voet nog niet helemaal schoon. Daar zitten een paar cellen die in het voor stadium van kanker zitten. Dus binnenkort moet ze nog een keer onder het mes. Voor de zekerheid gaan ze dat namelijk ook weg halen. Nog een stukje voet minder, maar dat is niet zo'n probleem. We zijn gewoon super blij dat de uitslag vandaag goed was en dat we nu eerst verder kunnen werken naar een voorspoedig herstel.

In de tussentijd wordt ze hier in huis goed verzorgd door mijn persoonlijke grote held. Bart zorgt dat het haar aan niets ontbreekt, rijdt heen en weer naar het ziekenhuis, verbind haar wonden, helpt haar met lopen, met rijden (op de garagekruk naar de wc), met opstaan en komt er, als het nodig is, zelf 's nachts zijn bed voor uit. Hij vindt het maar wat mooi als hij een pleister in 1x van haar been mag trekken en zorgt daarna dat alles weer goed verbonden wordt. Mijn hulp is overbodig. Ze redden zich prima zo met zijn tweetjes.

In het ziekenhuis is hij al berucht. Berucht omdat het niet vaak voorkomt dat 'schoonzoon' de zorg op zich neemt. Ik zie het al voor me. Hij lacht een keer naar de vrouwelijke artsen en zusters daar in het ziekenhuis en heeft ze allemaal op zijn hand. Maar eerlijk is eerlijk. Voor mij niets dan heel veel respect voor Bart dat hij dit allemaal doet. Hij neemt mij bijna alle zorg uit handen, zorgt dat het mijn moeder aan niets ontbreekt en zegt dan ook nog: "Dat is toch heel normaal". Ik vind het niet allemaal zo heel normaal. Ik vind het GEWELDIG. En als ik nog meer van hem kon houden dan ik al deed, dan deed ik dat zeker.

@Mam, blij dat de uitslag zo goed is. Nu op naar een spoedig herstel
Bart Scholtens, je bent de liefde van mijn leven, maar dat was je al. Maar ik kan je nooit genoeg bedanken voor alles wat je voor mij (en mama) doet. Ik hou van je. TQM!

 

 

Mijn "te dikke" leven in een notendop.

Al zolang ik me kan herinneren ben ik dat dikke meisje. Lang en te dik. Op de basisschool was ik Carola, had ik verschillende vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen en vermaakte ik me prima. Voor zover ik me kan heugen, was het voor niemand een probleem dat ik te zwaar was voor mijn leeftijd. Tot ik in groep 7 in de klas kwam met een aantal jongens die daar anders over dachten. Er zaten bij mij op school 4 dikke kinderen, en ik was daar één van. De andere drie waren jongens en net als ik een ideaal doelwit om te pesten. Het makkelijkste doelwit was een van die drie jongens, simpelweg omdat hij in een rolstoel zat (dat was dan ook de reden dat hij te dik was). De andere twee jongens hebben menigmaal van zich afgeslagen, maar ook dat hielp niet. En ik had het "geluk" dat ik ook nog eens bij deze jongens (de pesters) in de klas zat. De laatste twee jaar van mijn basisschool tijd waren dus niet persé de leukste van mijn schooltijd, maar gelukkig had ik ook een hele groep vriendinnen met wie ik een erg leuke tijd heb gehad. Zowel op school als daarbuiten. Uiteraard was ik bij gym de laatste die gekozen werd als de jongens het voor het zeggen hadden, maar alle andere keren, dat mijn vriendinnen mochten kiezen, was dat zeker niet het geval. Als ik er nu zo op terug krijg, kan ik alleen maar heel blij zijn met de vrienden en vriendinnen die ik op de basisschool had. Ze accepteerde me zoals ik was. Dit in tegenstelling tot sommige andere, minder gelukkige kinderen die bij mij op school zaten. Die hadden het een stuk zwaarder.

Op de middelbare school zat ik de eerste twee jaar in de klas met 20 meiden en 6 jongens. Een deel van de meiden zat ook in mijn hockeyteam en ondanks dat ik niet gepest werd, heb ik die twee jaar nooit het idee gehad ergens bij te horen. Niet bij mijn klasgenoten, niet bij mijn teamgenoten. Ik werd geduld. Daar kwam in de 3e klas gelukkig verandering in. Ik kreeg nieuwe klasgenoten, nieuwe vrienden en vriendinnen en ik was weer Carola. Altijd mensen om me heen in de pauze, en ook buiten school veel leuke mensen om leuke dingen mee te doen. Sinds de 3e klas ben ik nooit "die dikke" geweest, maar altijd Carola. Ik sportte veel (3x hockeytraining per week, dansles en schoolgym), en ik at iedere ochtend netjes mijn ontbijt, maar ik bleef wel altijd zwaarder dan de rest.

De laatste drie jaar van mijn middelbare school waren drie heerlijke jaren. Zoals ik al zei, veel mensen om me heen en veel leuke dingen. Iedere pauze zaten we met een hele groep bij elkaar en ik vermaakte me prima. Ik hoorde erbij, al realiseerde ik me dat niet echt zo. Op de hockeyclub lag dat wat anders. Er waren een paar nieuwe meiden bijgekomen en ik voelde me niet echt thuis in het team waar ik in zat. Gelukkig kwam ook daar verandering in, toen ik naar de hockeyclub in Dronten verhuisde en ik een team kwam waar het weer om Carola ging en niet om hoe ik er uitzag.

In 1997 ging ik voor elf maanden naar Mexico. En ook daar was ik zwaarder dan gemiddeld, maar toch, het werd door mijn lengte gecompenseerd. Op advies van mijn gastmoeder accupunctuur geprobeerd voor gewichtsverlies, maar dat heeft helaas niets geholpen. Toen ik in Mexico aankwam, woog ik ongeveer 100 kilo en toen ik naar huis ging, was dat nog steeds zo.

In 1998 ben ik op kamers gaan wonen in Leeuwarden. Nieuwe omgeving en een hoop nieuwe mensen om me heen. Een gezellige tijd, maar niet heel gestructureerd. Toen ik 5 jaar later klaar was met mijn studie was ik 10 kilo zwaarder dan toen ik begon.

Sinds die tijd heb ik vele diëten gevolgd.  Weight Watchers, HGC capsules, Artisjok tabletten, andere TellSell preparaten, Het Margriet-streep-je-slank, South-beach, accupunctuur (ja opnieuw), calorieën tellen,  Cambridge, Prodimed (het grootste succes, 18 kilo lichter in 6 maanden tijd), sporten, bewegingsbanken, Weight Care en vele andere handige afslank tips. Maar helaas, het mocht niet baten. Zelfs een jaar bij een psychiater gelopen om "emotionele blokkades" op te lossen en te leren loslaten (niet alleen in mijn hoofd, maar ook in mijn lijf, want doordat ik alles krampachtig vast probeerde te houden, hield ook mijn lichaam alles vast).

Toen ik in 2008 met Bart trouwde, woog ik maarliefst 134 kilo. kledingmaat 54. Een niet gezond gewicht, maar wel een gelukkig leven. Een geweldige man en veel mensen die verder keken dat mijn kledingmaat en zagen wie ik was. Carola.

Nu, 7 jaar later, merk ik dat mijn gewicht mijn leven in de weg gaat staan.

Als ik een trap op loop, sta ik bovenaan te hijgen.
Als ik in mijn pauze met mijn collega's een half uurtje ga lopen, kom ik met een rooie kop weer binnen, breekt het zweet me uit en ben ik achteradem. (Dus nee, ik heb geen sprintje getrokken toen mijn pauze laatst eindigde in een enorme regenbui. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar simpelweg omdat ik het niet kan).
Met vrienden gaan we graag een dagje op stap, auto's kijken, naar een festival, stedentripje, concert, noem maar op. Maar het kost me veel moeite en als het mogelijk is, neem ik een vouwstoeltje mee omdat ik niet zolang kan staan/lopen.
Als ik ergens ga zitten, kijk ik naar welke stoel het meest stevig is, om maar te zorgen dat ik niet zomaar bij iemand anders door de stoelen heen zak (thuis hebben we ze heel handig vervangen voor nieuwe stoelen, waar ik wel in pas).
Als ik op de fiets van mijn schoonzusje stap, rij ik zowat op de velg, niet omdat haar banden niet goed opgepompt zijn, maar omdat ik te zwaar ben voor een standaard fiets (net een nieuwe "heavy duty" fiets besteld zodat ik weer met Bart kan gaan fietsen.
Mijn kleding bestaat uit elastisch materiaal, waardoor je heel lang dezelfde broek aan kunt en ik me zelf kan laten geloven dat ik nog steeds dezelfde maat heb als 7 jaar geleden.

Maar wat ik ook doe, het is vooral mezelf voor de gek houden. Want die nieuwe heavy duty fiets met brommer spaken is wel erg cool en ik ben er super blij mee (vandaag proefrondje gereden), maar hij is ook nodig omdat een gewone fiets mijn gewicht niet aan kan ("Uw gewicht is ook wel erg hoog voor welke fiets dan ook", aldus de webcare hulp van fietsenwinkel.nl). De nieuwe tuinstoelen zijn mooie en zitten goed, maar zijn er vooral omdat ze niet aan mijn kont blijven hangen als ik op wil staan. Ik ben gewoon te zwaar. Veel te zwaar.

Nu 7 jaar na mijn trouwdag, weeg ik maarliefst 158 kilo. Word ik daar ongelukkig van? Ja en nee. Nee omdat ik nog steeds mensen om me heen heb die van me houden om wie ik ben, niet om mijn gewicht. Mijn lieve vriendinnetje zei een paar jaar terug tegen me: "Ik ken je al bijna mijn hele leven, en voor mij ben je gewoon Carola". Een mooier compliment kon ze me niet geven. Maar ook ja, omdat het me belemmerd in de dingen die ik doe. Ik kan prima leven met allerlei trucjes, maar het is niet gezond. En juist omdat ik zo'n fijn leven heb, wil ik daar nog heel graag heel lang van genieten.

Vorige maand hebben Bart er ik nog eens goed over gesproken. En ik heb besloten om hulp in te schakelen. Ik kan het niet alleen. Om gezond te worden, moet er nu toch echt iets gebeuren. Mijn bloeddruk, bloedsuiker, etc is allemaal nog goed en om te voorkomen dat het nog meer weerslag op mijn lichaam gaat krijgen, moet ik nu aan de rem trekken. Maar 60 - 80 kilo afvallen, doe je niet zomaar. Dat gaat me niet lukken met dieet nummer zoveel. Dus twee weken terug zijn Bart en ik naar de huisarts gegaan. Laat ik voorop stellen, Bart is meegegaan omdat hij volledig achter mijn besluit staat, me 100 % steunt en niet omdat hij vindt dat ik dit moet doen, maar omdat hij weet dat ik dit wil doen. De huisarts heeft me doorverwezen en vandaag zijn we, wederom samen, naar het ziekenhuis in Lelystad gegaan voor de intake. En ik mag door. Na mijn vakantie in oktober, start het voorbereidende traject voor een gastric bypass. Een enorme ingreep, die me moet helpen naar een gezond gewicht. Ja, dat is drastisch, ja, dat is permanent, ja, dat veranderd alles in mijn leven. Maar vooral  JA, het helpt me mijn leven terug te krijgen. En dat is nou precies wat ik wil.

Ik hoef geen maatje 36, ik hoef geen "perfect lichaam" om er op de foto goed uit te zien. Ik wil een gezond lichaam, waarmee ik, op mijn manier, nog heel lang van mijn leven kan genieten.

Een collega vroeg me of het het waard is. Ik denk van wel. Ik wil mijn leven terug en ik heb er voor gekozen om deze manier van hulp in te schakelen.

Voor degene die nog niet overtuigd zijn, dat kan. Maar ik, Bart, mijn huisarts en de artsen in het ziekenhuis denken dat dit een goede hulp is, die me kan helpen weer een gezond leven te leiden. Dus daar ga ik voor! En eerlijk gezegd, nu ik dit besluit genomen heb, kan het met niet snel genoeg gaan. Kom maar op. Ik ben er klaar voor!

PS. Ik heb bijna mijn hele leven ook het geluk gehad, dat ik mensen om me heen had, die Carola zagen en niet alleen "die dikke". Die me accepteerde zoals ik was, die zich ook wel zorgen maakte, maar die achter me stonden. Omdat er nooit genoeg woorden zijn om te verwoorden wat dat voor me betekent, is er voor die mensen slechts één woord: BEDANKT!

25 jaar

Vandaag moeten we je al weer 25 jaar missen. 25 jaar. Wat een enorm lange tijd. Maar wat mis ik je nog steeds. Je was mijn grote held en hoe droomde ik er als klein meisje van om later als ik groot was, met jou mee te gaan op de bus. En nu ben ik groot en is er van die droom helemaal niets uitgekomen. Jij zit niet meer op de bus en ik ook niet.

Ik herinner me nog een heleboel kleine dingen van toen. Hoe je me, in de bus, met je ogen kon sturen, de busreizen, de keren dat je me met de bus op school op kwam halen, de dag dat ik mijn schakelarmband van je kreeg, en zoveel leuke en mooie momenten die we hebben gehad.

Ik dagdroom nog geregeld hoe het zou zijn, als je nu nog bij ons zou zijn. Zou je samen met Bart naar snooker kijken? En samen een goed glas whisky drinken? Ik denk dat jullie het goed samen zouden kunnen vinden. En dat is een fijne gedachte. Maar ook juist daarom, mis ik je nog steeds. Wat had ik dat graag meegemaakt.

Al 25 jaar leven we door zonder jou. En mam en ik leven een heerlijk leven, en maken er keer op keer wat moois van. Maar wat hadden we dat graag met jou willen delen.

Lieve pap, al 25 jaar moet ik je missen, en dat worden er alleen maar meer. Maar ik zal je nooit vergeten!

Parijs

En wanneer komen de kinderen?

De maatschappij verkoopt je een soort leven dat je moet leiden om in het plaatje te passen. Je moet natuurlijk niets, maar als je beslissingen buiten dit hokje neemt, levert dat standaard kritiek.

Zo kwam ik op het idee eens bij Google te kijken of het waar is wat ik dacht. Het antwoord is wat minder bemoedigend. Google geeft je de resultaten, zodat je kunt zien wat je moet doen met je leven als je 40  en alleenstaand bent, geen partner, geen kinderen of als je zwanger bent op deze leeftijd.

40 jaar

Maar omdat ik niet tevreden ben, ik keek wat er gebeurt bij 30.

30 jaar

Waarom geen 'positieve' resultaten bij 30 jaar succesvol. (?) Vreselijk, toch?

De eerste vragen komen vaak al rond je 14e: "En heb je nog geen vriendje?", maar ... wat nou als je muzikant wilt worden en de wereld rond wilt reizen, alleen...?

De tweede vraag volgt wat later: "Wordt het geen tijd om te gaan trouwen?".
Het maakt mensen niet uit of je verliefd bent, of dat het misschien nog niet de tijd vindt, als je maar trouwt. En of dat nou met Brad Pitt is, of met de hond van de buren, dat maakt niet uit. Je moet trouwen, want als je rond je 30ste nog steeds niet getrouwd bent, mis je de spreekwoordelijke boot misschien wel.

En bij elke kans die ze krijgen - poef - gooien ze een emmer koud water over je heen  in het bijzijn van iedereen, alsof het nemen van deze beslissingen een Icebucket Challenge is. Je past niet in het plaatje als je een (alleenstaande) vrouw van midden 30 (en kinderloos) bent. Het maakt overigens niet uit of je als man zijnde op je 40ste nog vrijgezel bent. Daar geeft niemand om.

Vandaag ben ik al ruim zes jaar gelukkig getrouwd en hebben we een kat, en zijn we gelukkig, Maar soms sta je dan in een lift en hoor je mensen zeggen: "Tegenwoordig hebben stellen liever een huisdier dan een kind, dat is makkelijker". of "Ze doen net alsof hun huisdier hun kind is". Dit is me al meerdere malen ten ore gekomen.

Je raadt het al, dan ben je dus getrouwd en dan komt de volgende vraag:  En wanneer komen er kinderen?

Dit gebeurd overal, bij elke familiebijeenkomst met vrienden, buren, vrienden van vrienden, iedereen stelt dezelfde vraag. Ik probeerde te vaak lachen, het met een grapje af te doen, of kijk naar het plafond om te zien of daar een zinnig antwoord vandaag komt.

"Ik was op jouw leeftijd al zwanger ", "Toen ik zo oud was als jij, had ik er al 2". Mensen verwachten dat jij hetzelfde doet "op jouw leeftijd". Maar iedereen heeft zo zijn eigen ervaringen. Is het niet zo, dat ze zelf misschien wel de vrijheid hadden willen hebben, die ik heb? Correct me if I'm wrong.

Als de kinderen er dan eenmaal zijn, hebben we nog de "Gouden medaille-vraag": Wanneer wordt het tijd voor Liposuctie?

Echt, serieus, hoe zijn we geworden wie we zijn?

De beslissingen over je lichaam, over je dromen, over je gewicht, over wie er in je bed ligt, over je leven. Er is maar 1 persoon die deze beslissingen neemt en dat ben je zelf. Wat anderen er ook van zeggen!

Als je getrouwd was, kinderen had en gescheiden bent, wees gelukkig.
Als je niet getrouwd bent en je hebt honden of katten, wees gelukkig.
Als je kinderen hebt, maar je bent niet getrouwd, wees gelukkig.
Als je een alleenstaande moeder bent, wees gelukkig.
Als je kinderen kreeg na 10 jaar huwelijk, wees gelukkig.
Als je het land hebt verlaten en niet bent getrouwd, wees gelukkig.
En als je doet wat de maatschappij je vertelt, wees dan ook gelukkig.

Ik ben nu 35. De afgelopen 35 jaar had ik een heerlijk leven, Ik ontmoette geweldige mensen, bezocht schitterende plaatsen, en deed geweldige dingen. Ik ben ontzettend blij met de mensen die in moeilijke tijden er voor me waren, en ze deelden mijn vreugde en verdriet. En bovenal, hadden ze respect voor de keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt. En daar ben ik ze heel dankbaar voor.

En als mensen je overvallen met de vragen van het leven, dat wil zeggen, met de vragen over het leven dat de maatschappij voor je in gedachten heeft, dan is er maar 1 oplossing. Doe net als de pinguins van Madagascar.

Dit is niet mijn eigen tekst, maar oh zo herkenbaar. 

Bron: http://leloquevedo.com/2014/11/19/y-cuando-van-a-tener-hijos/

De halve maand zit er op

Foto challenge

Een leuke uitdaging om komende maand te gaan doen. Ben benieuwd wat het resultaat zal zijn. 

Hobby-kriebels

In augustus schreef ik hier een stukje dat er nog zo veel was wat ik wou gaan doen.
Dat is nog steeds zo. De engel van See-somethingspecial heb ik inmiddels gemaakt, wat was dat leuk om te doen. Maar in de tussentijd al zo veel meer gedaan.

Dit jaar me voor het eerst gewaagd aan pompoensnijden

Voor Roelien eindelijk een speldenkussen gemaakt (en ook al een hele leuke voor Annemieke gezien

Eindelijk mijn slak-pakketje uit de la gehaald

Mijn viltrestjes opgemaakt voor een mobiel speldenkussen 

De zomerse dames afgemaakt waar ik in augustus aan begonnen was

Met Dymphy samen herfstkransen gemaakt ( en alweer een hele hoop nieuwe leuke ideeën opgedaan)

En dit jaar ook voor het eerst mijn ramen versierd voor Halloween. Ik vind het stiekem wel een leuk feest. 

Maar als je nou denkt dat ik uit-gehobbiet ben. Nee dus, Ik heb nog zo veel ideeën in mijn hoofd. 

Er is nog zo veel wat ik eens wil proberen. Aan inspiratie geen gebrek. Nu alleen de tijd nog vinden. 

Creakriebels

Owwwww. Tijd tekort, ideeën te veel, en niet goed weten waar ik moet beginnen.
Ik heb weer zin om dingen te maken, te leren, te doen.

Ben al weer druk bezig geweest met een 5-tal engeltjes. Op verzoek.

Maar ik heb ook al weer een berichtje gekregen dat er weer een workshop komt van See- Something special. Dat lijkt me zooo leuk om te doen en om te maken.

En ik heb iets anders leuks gezien wat ik al jaren wil doen: 

Rozen van papier maken. 

Nu is alleen nog de vraag of ik naar Heiloo ga, of naar Amersfoort of naar Dordrecht. Maar daar denk ik nog even over na. Ik heb namelijk in de omgeving van Dordrecht nog een aantal andere leuke dingen gezien waar ik wel heen wil; Villa Augustus,en  In den Halve Maan. 

Maar ook aan de andere kant van het land zijn nog een paar dingen waar ik graag een kijkje wil nemen: 

Brocante aan de A7 en De Theefabriek, maar ook heel dicht in de buurt: The cosy farmstore.

Dus genoeg te beleven zou je denken. Maar waar moet ik beginnen?