Doet ie het of doet ie het niet?

Het is nog even de vraag of we inderdaad in onze eigen Mustang aan kunnen komen rijden op de bruiloft. We willen alletwee het liefst in de rode pony aan komen zoefen, maar dan moet hij/zij het natuurlijk wel doen.

Er zijn nog een paar dingen die gedaan moeten worden, maar met de paar dagen die Bart nog te gaan heeft voor de bruiloft, is het nog wel de vraag of we dat gaan redden.

Dus keep your fingers crossed.

Vrijgezel, nu nog wel

Al vanaf juni vorig jaar heb ik mijn vriedinnetje meegenomen op mijn zoektocht naar DE jurk voor de bruiloft. Ze ging mee naar Almere en uiteraard daarna ook een paar keer mee naar Elburg, waar ik geslaagd ben voor mijn jurk. De enige ‘man’ die mijn jurk in levende lijve heeft mogen aanschouwen is dan ook haar lieve mannetje van 1-jaar oud. Nu ben ik natuurlijk niet de enige die moest gaan shoppen voor kleren, maar mevrouw was zelf ook toe aan een nieuwe outfit en mijn bruiloft is daar natuurlijk een goed excuus voor. (He, zolang mijn getuige er niet 100x beter uitziet als ik op de dag zelf, vind ik alles goed.)

Een paar weken geleden kreeg ik een krabbel of ik zin had om 3 mei mee te gaan om de jurk die zij had gezien te passen. Ze zou dat weekend in Nederland zijn om te tolken voor haar schoonouders die een heuze holland-in-drie-dagen tour zouden doen. (Om de een of andere reden is het lastig shoppen voor een feestoutfit als je in haute couture stad Parijs woont, maar dat ter zijde). Ik kon helaas niet mee. Had al een tijdje een afspraak staan met mijn aanstaande schoonzusje om daar heen te gaan.

Vorige week kreeg ik een belletje van schoonzus, ze had een mail gekregen en ze MOEST zaterdag ochtend vroeg ergens heen en ik kon absoluut niet mee. (Lastig he, die geheimen zo voor je bruiloft, zegt ze nog doodleuk tegen me). Nou ja, 1 geluk bij een ongeluk, ik kon toch nog mee op jurken tocht in Lelystad. Om half 1 zou ik bij haar zijn.

Nog even gauw Emeloord in geweest om kadootje te kopen voor haar zoontje (je wordt tenslotte maar 1x in je leven 1!) en hup naar Lelystad. Na een dikke knuffel van de net-niet-meer jarige job, zijn we naar boven gegaan om hem te verschonen. (Hoezo, hij had helemaal geen vieze broek…). Inmiddels was haar moeder ook thuis en dus wij, hop naar beneden. (ik denk, moeders past op en wij gaan shoppen, jaja).
En daar stonden ze hoor, 7 vrouw sterk, klaar om mij mee te nemen voor mijn vrijgezellenfeestje! Moeders met een grijns van oor tot oor, mijn vriendinnetje en haar moeder (de boosdoeners in dit geval), de (nieuwe) buuf, de (oude) buuf, mijn schoolvriendinnetje en nog een ander lief vriendinnetje. Allemaal helemaal op de hoogte van wat nog komen zou. (Schoonzus zat uiteraard ook in het complot, maar kon helaas zelf niet mee).

Ik kreeg een mooie witte jurk met groene strikken aan, een tiara op mijn hoofd en rode make-up wangetjes (enigszins overbodig, aangezien ik zelf al behoorlijk rood aanliep). “Bart heeft mijn hart” meldde de voorkant en op de achterkant; ‘Het vrij leven is uit, 6 juni ben ik de bruid’. Nou, daar sta je dan met je goeie gedrag.
Met zijn allen in de auto en op weg. Naar een plek waar ik heel bekend ben…. Toen we in de buurt van het centrum kwamen, drong het enigszins tot mij door. Zaterdag is in Lelystad Marktdag. En ondanks dat ik er 5 jaar met heel veel plezier heb gewerkt, wist ik niet of ik nou uitgerekend nu naar de markt wou. WEL DUS!.

De eerste opdracht was om bij de kaasboer aan te kloppen en te vragen naar iets voor de aanstaande bruid. De score: Een beker en een stuk groene kaas en natuurlijk een nieuwe opdracht. Eenzelfde, maar dan bij de bakker, daarna de visboer, de sokkenman, mijn eigen groenteman (die maar wat graag mee wou werken) en tot slot de bloemenman. Resultaat, een beker, een theeglas, een mes, vork, lepel, broodplank, bloemen, een kratje met fruit, sokjes, een bakje kibbeling, een zak snoep en uiteraard een heleboel bekijks!

De laatste opdracht was om de puzzel af te maken, we gingen lunchen. Bere gezellig en erg lekker. Was het een verrassing, jazeker, was het een geslaagde verrassing ZEKER WETEN!! Ik heb genoten. En voor de nog ongehuwde dames, mijn geheugen is goed. Anything you say will be used against you. Voor het geval de gehuwde dames denken er makkelijk af te komen, be prepared. Maar voor jullie allen geldt: Karin, Mandy, Roelien, Geertje, Ella, Renate en mama bedankt voor een supergezellige dag!!!!

Oh, en Sig, ik hoop dat je genoten hebt van t uitslapen, maar je bent nog niet van me af, ik kom gewoon nog een keer een weekeind langs.

PS. De jurkenjacht is afgelast, het eindresultaat hangt namelijk al een week in Parijs in de kast.

Proefkaspel

Ja ja, het is gelukt. Gisteren naar de kapper bij mama om de hoek voor mijn proefkapsel.
Ik heb er ruim een uur gezeten, maar moet zeggen dat ik niet geheel ontevreden ben met het resultaat. Ik vind het wel altijd weer wennen als je koppie ineens in een ander kapsel is gestoken als normaal, maar ja, dat is een kwestie van wennen denk ik.

We hebben gelijk voor 6 juni afgesproken en de lieve dame staat om 07.30 op de stoep (auw, dat wordt vroeg opstaan dus :( )

Zeggen ze niet : "Wat maakt het uit? Als je haar maar goed zit!"
Daar vertrouwen we dan maar op.

druk druk druk

Al een paar dagen hebben Bart en ik het lekker druk. Samen op dansles, uitnodigingen verzend klaar maken, trouwjurk passen en natuurlijk aan de Mustang klussen. Niet dat ik daar nou zo heel veel aan gedaan heb, maar Bart wel. Vroeg op, de kas in en lekker doorgaan.

Volgens mij kan het alleen maar een toppertje worden.
Stel je een auto voor in het rood met zwart, al het bloed, zweet en de liefde en tijd die er in gestoken is en je weet waar wij zo blij mee zijn.

Nieuwsgierig? Hij komt vast op de foto 6 juni.
(ik kan geen foto toevoegen, grr)

Dansles

Afgelopen dinsdag was het dan zo ver. Bart en ik zijn op dansles geweest.

Samen togen wij vol goed emoed naar Wolvega voor onze eerste dansles. En wat heb ik een lol gehad. Niet omdat het voor Bart de eerste keer was, ook niet omdat mij mooie witte schoenen aan het eind van de les iets minder mooi wit waren, maar gewoon omdat ik weer gedanst heb!!!

En nog wel met mijn eigen lieve Bart.

Ik geloof dat Bart het ook leuk heeft gevonden. Hij wil nog wel wat meer lessen nemen (JIPPIE JIPPIE JIPPIE). Ik zeg daar natuurlijk geen nee tegen. Ik heb alleen geconcludeerd dat ik echt de man van mijn dromen getroffen heb. Hij wil met mij dansen! Al staat hij nog 100x op mijn tenen, mij maakt het niet uit; IK WIL IK WIL IK WIL

12 angry man and 1 angry woman

Ik ben twee weken terug met mijn moeder naar de bioscoop geweest. 27 dresses. Erg leuke film, maar niet het onderwerp van deze blog. Toen we de bioscoop uitliepen zag ik dat op 7 april de film 12 angry man vertoond zou worden. Deze film heb ik ooit op de middelbare school gezien en het leek me leuk deze nog een keer te bekijken. Moeders had wel zin om mee te gaan, dus dat leek geregeld.

De plannen werden echter gewijzigd omdat ik op 7 april om 19.00 terecht kon in Almere voor mijn proefkapsel. Mooi plaatje uitgezocht, ook al doorgestuurd naar de betreffende persoon en met mama afgesproken haar in Almere te treffen zodat ze mee kon.

So far, so good. Ik heb mama opgehaald van haar werk, nog even Doemere doorgeslenterd, even wat gegeten en op naar de Andy Warholl straat voor het proefkapsel. Zoals gewoonlijk regende het weer eens in Almere, maar dat mocht de pret niet drukken. Op plek van bestemming bleek echter dat er niemand was. Ja toch wel, 1 onsympathieke man, die mij niet kon helpen aan het nummer van Mw. Fennema, maar die haar wel even zou bellen. Dat begon dus al goed. We konden niet binnenkomen, dus maar afgesproken dat ik nog even in de auto zou wachten.

Nog geen 5 minuten later kreeg ik een sms van deze man dat hij haar niet te pakken kon krijgen. Daar was ik dus gauw klaar mee. 140km voor Jan met de korte achternaam gereden, veel tijd "verloren" en geen proefkapsel. Deze dame komt er bij mij op 6 juni dus mooi niet in. Ik ga wel op zoek naar iemand anders.

Op zich waren we op tijd terug in Lelystad om nog naar de film te gaan. Mijn humeur was echter dusdanig bekoeld dat we besloten hebben dat maar niet te doen. Geen 12 angry man, maar wel een very angry woman!!

66 nachtjes tot 6-6

Vandaag is het nog 66 nachtjes slapen voor 6-6!
Het begint nou echt hard te gaan. Bart moet nog 1x heen voor zijn pak, ik nog 2x voor mijn jurk, we moeten nog een keer met Ruud op stap EN we moeten nog op dansles, maar in principe is alles klaar. De uitnodigingen zijn bijna zover dat ze de deur uit kunnen...

Maar de tijd vliegt momenteel. Volgende week is Bart al weer thuis. Dan is het ineens nog maar 8 weken voor de bruiloft. Ik heb er nu al zin in.

Let it snow let it snow let it snow!

Ja natuurlijk is het lekker als het zonnetje schijnt, als alle truien weer de kast in kunnen (of op MP kunnen omdat ik ze volgend jaar echt niet meer wil passen) en natuurlijk is het heerlijk om straks lekker in de zon op een terrasje te zitten, of op mijn eigen terras met een boek en wat te drinken.

Maar vanavond heb ik tot 12.00 gewerkt en reed ik in de sneeuwbui naar huis, en wat was het mooi. De sneeuwvlokken dansen in je koplampen, de velden worden wit, de auto's en huizen zijn al wit. Geweldig. Oke, iets minder geweldig als je eerst moet krabben voordat ja naar huis mag, maar zeg nou zelf, dat is toch eigenlijk ook zo gepiept en je ramen zijn gelijk een stuk schoner dan wanneer je alleen de ruitenwisser gebruikt.

Het is maart en Maart roert zijn staart, April doet wat ie wil. Het is lente, maar dit onstuimige weer vind ik heerlijk. Laat maar waaien, laat de winter maar goed uitrazen en alle stof weg doen waaien (vooral dat stof in mijn hoofd EN niet te vergeten op de moeilijk bereikbare plekjes in huis). De lente komt in april/ mei vanzelf de hoek om waaien. Tijd zat!

Trek je jas aan - Het is koud vannacht

Begint hier nu het einde
Of eindigt het begin
Is twijfelen gezond
Of zonde van de tijd
Zijn gedeelde jaren dubbel
Of tellen ze maar half
Heet wat wij hebben liefde
Of is het angst voor eenzaamheid

Trek je jas aan
Het is koud vandaag
Het wordt al licht
We moeten nu weg
Trek je jas aan
Het is koud vandaag
Het wordt al licht
We moeten nog zo ver

Is wie niet voor is tegen
Is wat niet aan is uit
Is alleen maar waar wat waar is
Voor wie de waarheid vroeg
Honderd wijzen zwegen
Toen er werd gevraagd
Heeft elke vraag een antwoord
Of is de vraag genoeg

Trek je jas aan
Het is koud vandaag
Het wordt al licht
We moeten nu weg
Trek je jas aan
Het is koud vandaag
Het wordt al licht
We moeten nog zo ver

Hello and Goodbye - wasperikelen

Hebben jullie dat nou ook wel eens; Je staat 's ochtends op en trekt TWEE sokken aan.

De hele dag heb je TWEE sokken aan je voeten. 's avonds voor het slapen gaan, trek je TWEE sokken uit en gooit TWEE sokken in de wasmand.

Ergens tussen dat moment en het moment dat je de was op gaat vouwen (uiteraard nadat je de was gewassen hebt) is er ineens één sok compleet van de aardbodem verdwenen. Er komt gewoon maar één sok uit de was. Ik snap er niets van. Heb mijn wasmachine en droger al eens beschuldigd van het stiekem oppeuzelen van mijn sokken, maar helaas, ook daar waren ze niet in terug te vinden. Mijn sokken zijn gewoon verdwenen. Ik heb van de week 6 eenzame (verschillende) sokken in de kliko gegooit. Arme sokken. Eerst word je, zomaar ineens, verlaten door je eeneiïge tweeling sok en dan word je daarna ook nog zomaar eens weg gegooid. Ik weet het. De wereld is hard als je een sok bent. Maar ik snap nog steeds niet waar de rest gebleven is. Ik bewaar de eenzame sokken meestal nog even, just in case..., maar de ander, komt nooit meer terug.

En dan nog zo iets. Ik ken maar twee soorten was; een licht en een donkere was. Nu weet ik dat er mensen zijn die 100 verschillende soorten hebben, witte was, bonte was, kookwas, rode was, zwarte was, etc. Bij mij zijn er twee soorten. En dat gaat over het algemeen helemaal goed. Bart loopt niet met zachtroze onderbroeken omdat het rood door het wit is gegaan. Op één na dan, maar dat ding is van zichzelf nou eenmaal fluoriserend roze en bovendien zijn witte onderbroeken akelig in de minderheid in onze ondergoed la. Maar goed, geen wasfoutje dus.

Gisteren heb ik echter een lichte was gedaan. Geen nieuwe kleding er in (behalve twee spiksplinter nieuwe witte bh's), alles al 100x gewassen en wat denk je. Alles licht blauw! (en dus ook mijn nieuwe witte aanwinsten zijn nu lichtelijk gekleurd :(. )

Maar hoe kan dat??? Kan iemand mij misschien uitleggen waar het door komt dat iets ineens, na 100 wasbeurten, besluit om te gaan afgeven???? De wegen van mijn wasmachine zijn ondoorgrondelijk. Normaal gaat alles altijd goed. Een keer per half jaar eet hij iets van mij op (nooit van Bart) en tref ik een shirt of broek aan waar ineens enorme gaten in zitten, maar verder gaat alles prima. Dacht ik......

De was. een moeilijk geval :)

Ronald Giphart

Nog nooit heb ik iets van de werken van Giphart gelezen. Tot vandaag. Ik ben begonnen in "Ik omhels je met duizend armen". Van de eerste alinea van het boek begreep ik werkelijk helemaal niets. De tweede was echter kraakhelder.

"Er ligt een vogel te creperen in een vrieskoud weiland.Een man loopt langs en hoort de vogel. Jij overleeft de nacht niet, denkt de man, kijkend naar het zielig bundeltje verlepte veren. Dan ziet de man een dampende koeienvlaai en hij duwt het verkleumde beestje in de warme stront. Zo lukt het je misschien de nacht door te komen, denkt de man en hij loopt door. Een half uur laterkomt er een andere man voorbijgelopen. Hij hoort de opgewarmde vogel uitgelaten kwetteren. Wie heeft jou hierin gedrukt, denkt de andere man, waarbij hij zich voorover bukt om de vogel naast de vlaai te zetten. Voor de eerste zonnestralen hem kunnen verwarmen, sterft de vogel van kou en uitputting. Ego: zij die je in de stront duwen hebben niet altijd het slechtste met je voor, zij die je uit de stront trekken doen niet automatisch het goede, en zij die in de stront zitten moeten vooral niet te luid kwetteren.

Het zal je maar gezegd zijn!

euh, ..

Er is een mooi verhaal over een Amerikaanse toerist die een jongen ziet zitten aan de oever van de Bosporus. De jongen doet niets, hij staart een beetje naar het water en de Amerikaan vindt het nodig enif ontwikkelingswerk te verrichten (Ze denken wel vaker zich overal mee te moeten bemoeien, maar goed).

"zou je niet eens gaan werken?" zegt hij vermanend. "Waarom zou ik moeten werken? " vraagt de jongen. "Omdat je dan geld verdient," zegt de Amerikaan. "En wat heb ik daaraan?" vraagt de jongen. Krankzinnige vraag natuurlijk voor een Amerikaan. Hij begint het allemaal op te sommen: dan kun je een mooi huis kopen en een dure auto, je kunt grote biefstukken op de barbeque leggen en je vrouw kan iedere week naar de kapper.... "En dan?" vraagt de jongen, niet onder de indruk. "Nou, dan kun je op vakantie gaan en op je gemak aan de rand van de Bosporus gaan zitten en een beetje naar het water staren." "Maar dat doe ik toch al?" vraagt de jongen verbaasd.

Ik las het ooit in een tijdschrift en ben het nooit vergeten.

Weekend!! Weekend!!

Heerlijk, ik heb weekeind. Dat wil zeggen. Ik ben klaar met werken voor vandaag, morgen en zaterdag ben ik vrij en ik hoef pas zondagavond weer bij MP te verschijnen!!!

Natuurlijk heb ik wel plannen voor deze dagen, ik moet morgen toch ook echt eens aan mijn deel van de mustang gaan beginnen, anders komt dat ding natuurlijk nooit af. Dat zou wat zijn, is Bart helemaal klaar, moet ik nog vanalles gaan doen. Nee, dat moest maar niet. En dus morgen naar Oldemarkt en eens kijken of we wat met die rubbers aan kunnen.

Zaterdag leden vergadering en voor de rest geen plannen. Ik denk dat ik mijn boek maar eens pak en dat uit ga lezen. Daar heb ik nou echt zin in. Kat erbij, koppie thee erbij EN KAN IEMAND AL DAT ETEN UIT MIJN BUURT HALEN!!!

Vandaag even een test mailtje van Bart gehad, tenminste, dat denk ik er stond alleen in "test, jkhsdflsadhfa, of zoe iets. Maar het was toch een teken van leven. Wie zou mij anders vanaf de Solitaire een bericht moeten sturen?

Weekend, weekend, we hebben tijd om lekker lang te ...... (slapen) :)

Solitaire = alleen?

Vandaag is Bart in alle vroegte weer vertrokken. Om 6 uur ons warme bedje uit, broodjes had ik zowaar gisteravond al gesmeerd, dus die gauw opgegeten en hup in de Citroën naar Lelystad. Om 7 uur had Bart de trein en kon ik weer terug naar Kuinre. Hij is weer vertrokken. Was nooit leuk, is niet leuk en zal ook nooit leuk worden.

Voor Bart is het dit keer echter extra spannend. Een nieuwe baan, een nieuwe boot, nieuwe collega's alles nieuw. De Solitaire. Betekent solitair niet alleen? Het zal wel weer even wennen zijn. Helemaal omdat ik nog niet weet hoe lang hij weg blijft, en of hij mail heeft. Sms-en wil zowieso niet, dus dat worden lange weken.

Gelukkig een hoop plannen op stapel waar ik waarschijnlijk uiteindelijk toch niet aan toe kom, maar die me in ieder geval goed bezig houden.

Nog 100 dagen

Gisteren vroeg Bart me ineens of hij me iets leuks zou vertellen. Nou dat is natuurlijk altijd goed. “ja” zegt hij “over 100 dagen zijn we echt van elkaar”. Dan is het helemaal officieel. (niet dat het dat nu niet is hoor, maar we kijken er gelukkig alletwee naar uit om elkaar het ja-woord te geven.) Nog 100 dagen. Voor je het weet is het zo ver.

Nog 100 dagen, sterker nog, nu nog maar 99! Ik heb er nu al zin in.

Benny Neyman

Gisteren hoorde ik op het nieuws dat Benny Neyman is overleden. 56 jaar.
En mijn hemel wat heb ik een boel herinneringen aan zijn liedjes. "Een vrijgezel" werd zo af en toe keihard meegeblerd door papa, mama en ik in de bus. "Waarom fluister ik je naam nog" deed mij altijd aan papa denken. "ik hou van jou" brengt mooie herinneringen van Bart en mij naar boven en de rest van de liedjes, ach, ik ken er genoeg. Zijn laatste werken niet, maar van eerder wel. Benny Neyman is overleden, en even word ik terug gegooid naar het verleden.

Zal zijn cd vast vandaag nog wel een keer opzetten.

ssst

Heerlijk, vanochtend lag er een heel klein laagje sneeuw op de straat.
En wat een stilte brengt dat met zich mee!
Zo'n heel klein, dun laagje (wat overigens wel spek en spek glad is) dempt het geklikklak van alle mensen die op straat lopen en dat scheelt een hoop decibel in de omgeving.

Ze zeggen dat hoogpolig tapijt toch warmer en stiller is als een betonnen vloer. Ik denk dat moeder Natuur het lawaai zat was en voor de zaterdagochtend even gauw een kleedje heeft neergelegd zodat ze nog even verder kan slapen.

Welterusten Moeder Natuur!

Ik geloof in sprookjes!

En daar ben ik blij mee. Over ongeveer 127 dagen gaan Bart en ik trouwen en dat is mijn sprookje dat waarheid wordt. Het wordt een mooie dag, dat weet ik nu al. Dat kan ook eigenlijk niet anders. Ik ga trouwen, mag de hele dag in een geweldig mooie jurk rondsjouwen, de man van mijn dromen staat naast me en wil net als ik dat we samen heel oud worden. Bijna al mijn dierbare familie en vrienden zijn die dag ook in mijn omgeving en we hebben allemaal de intentie er iets geweldigs van te maken. Wat kan daar nou mis mee zijn??

Ja ik weet ook wel dat het die dag met bakken uit de hemel kan vallen, dat de taart zuur kan zijn, de mustang misschien niet wil rijden, mensen afzeggen die we er graag bij willen hebben en ga zo maar door. Maar toch wordt het mijn sprookjes dag.

Ik geloof in echte liefde. En ook al zie ik om mij heen dat het niet altijd goed gaat, ik ga er voor.
1 op de 5 huwelijken houdt stand. Da's mooi. In de afgelopen 3 jaar zijn, voor zover ik weet, 3 huwelijken gestrand (na 32, 16 en 12 jaar). Ik weet niet wie de volgende is, maar ik ga er voor om dat ene huwelijk aan te gaan dat stand houdt.

6 juni is de dag, dat mijn sprookje werkelijheid worden mag!

PASEN!!!

Gek word je ervan. Gisteren even in de stad geweest en overal liggen al weer paaseieren!!!

Het is pas januari! Nu weet ik dat pasen dit jaar vroeg is, en ik weet ook dat die dingen erg lekker zijn (heb er zelfs al een paar gehad) maar eigenlijk vind ik het wel belachelijk dat die dingen nu al te koop zijn. Kunnen ze dan niet in ieder geval wachten tot na Valentijn ofzo?

Bovendien, zo krijgen we die feestdagen kilo's er nooit af.

Bounty Island

Vandaag zijn we heerlijk naar één van de duizend eilanden geweest. Een eilandje op ongeveer 30 minuten per speedboot voor de kust van Jakarta. Wat een paradijsje zeg. Heerlijk. Witte stranden (welliswaar met een hoop schelpen en stukken koraal, dus niet echt aangenaam voor de voetjes), palmbomen, zon, hutjes, mooie uitzichten, kortom alles. Nou ja, bijna alles, Bart was er niet bij. Wel een hoop leuke ideeën op kunnen doen voor trouwfoto's, er waren maarliefst 5 bruidsparen foto's aan het maken op het eiland. Ik heb me zelfs het water nog in gewaagd. Heerlijk warm en de visjes zwemmen rustig om je heen. Niks geen probleem met het feit dat je ineens midden in hun zwemroute zit. Best grappig.

Ik heb vandaag zowaar ook een beetje kleur op kunnen doen, dus dat ik ook niet helemaal verkeerd. Je kunt nu tenminste zien dat ik op vakantie ben geweest.

Vanavond nog gezellig uit eten met mama bij een mooi restaurant hier in de buurt, morgen weer naar Bogor en zaterdag alweer naar huis. Dan zit het er weer op.

Gelukkig zal mijn bounty eiland me nog lang in gedachten achtervolgen. HMMMMMMM