Ssssslipppppp!!!!!

Ik zit nogal veel op de weg. Vele kilometers schieten aan mij voorbij en gelukkig gaat dat meestal goed. meestal, niet altijd. Ik heb al eens kennis gemaakt met de vangrail en dat was niet zo'n fijne ervaring. Nu vier ik van de week mijn 30-ste verjaardag en schoonmama heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt mij een slipcursus kado te doen. Iets dat ik al wil doen sinds ik mijn rijbewijs heb, maar het was er, als zoveel dingen, nog niet van gekomen.

Zaterdagochtend was het zover. Bart dacht dat het een ladies-dag was, dus die is niet meegegaan. Om 08.00 ben ik in de auto gestapt en naar Leeuwarden gereden. Daar aangekomen gelijk een stukje theorie gehad en daarna de auto in. WOW!!! Wat is dat ontzettend gaaf om te doen zeg. Ik zou zo weer willen. Twee uur lang heb ik met Tineke in de auto gezeten en om beurten mochten we slippen, corrigeren, uit de bocht vliegen, noodstops maken en uit de berm komen. Het was echt geweldig!!!! Kom maar op met die kilometers, ik ben er klaar voor (hoop ik).

P.S. Klein detail is dan wel dat ik een nieuwe auto nodig heb, want mijn Citroën is niet door de keuring gekomen en repareren wordt 'm ook niet meer helaas.

kleine update

Er is weer 1,1 kilo af. En ik pas mijn trouwjurk en mijn linnen pak weer :)

I like to move it move it

Er zit weer een week op en dus mocht ik vandaag weer naar Marknesse om te wegen. Een moeilijke week. Veel weggeweest en veel zin gehad in lekkere dingen. Zondag heb ik dan ook gezondigd. Op de koloniemarkt in Frederiksoord heb ik een pond Opal pruimen gehaald en daar heerlijk van genoten. En dinsdag een klein stukje van mama d'r broodje tonijn gehad. Maar goed, het is met niets tegengevallen. Ik was 1.7 kilo kwijt aan gewicht. 2,3 kilo aan vet, maar mijn spieren zijn zwaarder geworden, dus vandaar 1.7 kilo kwijt. Mijn vetpercentage is naar beneden gedonderd van 55.3% naar 54.1 % en ik zit nu op 136.3 kilo. Ik ben er blij mee. Heel blij zelfs. Nu op naar de volgende week.

Mooi!

Gisteren ben ik met mama naar Rijswijk/ Den Haag gegaan voor een uitvaart dienst. Voor mij niets triests aan, het betrof een neef van mijn moeder, die op 85-jarige leeftijd is overleden. Maar uiteraard zal zijn directe familie hem een stuk meer missen.

Tijdens de dienst hebben zijn kinderen ons verteld over wie Jozef nou eigenlijk was. Zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn kinderen en vooral zijn onomstootelijk liefde voor zijn vrouw Adri. Zijn dochter vertelde een verhaal van een kleine kerstboom. Een verhaal dat ieder jaar met kerst binnen de familie wordt voorgelezen. Een mooi verhaal. Maar wat nou het extra mooie was, was dat je zijn kleinkinderen (mensen van mijn leeftijd) vol aandacht zag luisteren naar het hun zo bekende verhaal. Je zag ze herinneren. Toen later zijn zoon sprak en vertelde dat Jozef tijdens de laatste zeiltocht het water in ging (85 jaar, in een geruite zwembroek, met gebruinde handen, armen en gezicht en verder melkflessen wit), zag je de kleinkinderen glimlachen. Ja, zo was hun opa, dat was duidelijk. En weer zag je ze herinneren. Aan het eind van de dienst sprak zijn schoonzoon. Hij vertelde ons wat over Jozef in Bommel-stijl. Iets waar de man veel van gehouden had en deze liefde deelde hij kennelijk met zijn schoonzoon. Weer werd een tipje van de sluier over deze persoon opgelicht. Een markant persoon, een heer van stand. En weer zag je de kleinkinderen glimlachen. Weer zag ik ze herinneren.

Na afloop van de dienst heb ik geconcludeerd dat het een aardig mens geweest moet zijn. Een man die van zijn familie hield en zijn familie van hem. Wat moet dat een rijk leven zijn. En wat mooi is het om te zien. Dat mensen vervult kunnen raken van herinneringen. Van mooie herinneringen, ga je stralen. En dat is een geweldig gezicht!

Inzichten

Soms heb je van die dagen dat alles wat je leest, speciaal voor jou geschreven lijkt te zijn. Alles lijkt helderder, alles lijkt op jou van toepassing, alles klopt. Vandaag is zo'n dag.

Allereerst las ik een interview met Sandra Roelofs, Een goed interview met een vrouw wiens leven alles behalve op dat van mij lijkt, behalve dan dat we allebei in Nederland geboren zijn. Haar leven heeft haar inmiddels naar Georgië geleid, waar ze de vrouw is van de huidige president. Het interview eindigt met een vraag over de "ontrouw" van de man in het algemeen. Ze zegt hier over het volgende: "Nederlandse mannen zijn te eerlijk en dat is niet slim. Volgens de Nederlandse vrouwelijke instelling valt ontrouw niet te rechtvaardigen. Ze is bereid één keer te vergeven. Als het nog een keer voorkomt, dan mag het niet meer." Sandra zelf ziet het anders. "Als er iets gebeurd, je bent gedwongen je koffers te pakken en te gaan, je kind is ziek, er is een waterramp, gaat hij dan met je mee? Als het antwoord "ja" is, dan zit alles goed."

Het raakt me verwarrend snel. Bart is vaak van huis. Maar ik weet dat hij altijd weer thuis zal komen. In het verleden hebben we hier menigmaal strijd over gevoerd. Wat nou als hij aan de andere kant van de wereld iemand tegenkomt die hij leuker vindt dan mij???? Mijn eigen onzekerheid speelde daar met name een grote rol in. Ging het niet goed met mij, dan zou Bart vast iemand tegenkomen waar hij het beter bij had. Daar vind ik dan ook gelijk weer de oorzaak van mijn schone-schijn. Bart heeft me op vele manieren proberen uit te leggen dat ik nergens bang voor hoef te zijn. Volgens hem, slaat VanDikHout de spijker op zijn kop. Inmiddels zijn we een aantal jaar verder. Het gaat met mij goed en het gaat met ons goed. Als er iets ergs gebeurd, gaat hij dan met me mee? Het antwoord is eindelijk helder: JA! Dat doet hij.

Een stuk verderop in hetzelfde blad, lees ik een artikel over "Uw huis verteld wie u bent". Wat zegt je huis over jou en ook andersom, hoe kunnen veranderingen in huis van invloed zijn op hoe je je voelt. En het is waar. Als ik me niet goed voel, lijkt het huis net een slagveld, alles ligt overal en niets ligt daar waar het hoort. Maar nu ik inmiddels 8 maanden thuis ben, komt er langzaamaan verandering in huis. Voor velen zal dit niet direct zichtbaar zijn, maar dat is ook niet zo vreemd. Niet iedereen komt immers in mijn kasten. Waar het eerder een grote chaos alom was, zijn mijn kasten inmiddels allemaal uitgeruimd, opgeruimd en geordend. De basis is ok en langzaamaan volgt ook de rest. En zo is het bij mij ook. Ik ben eindelijk uitgerust, kan weer enigzins helder denken en heb in mijn hoofd opgeruimd. De rest volgt ook.

Ik zal jullie de rest van het blad besparen. Ik deel alleen nog één zin met jullie. Opmerkelijk weer hoe hij van toepassing is en hoe herkenbaar hij is, Soms wordt het je ineens allemaal duidelijk.

"Vallen is niet erg; opstaan, daar gaat het om. Dat is het verschil tussen succes en mislukking".

De tweede week

Zit er op. En vandaag dus weer naar Marknesse gereden om te wegen.
Deze week viel me wel zwaarder dan vorige week. En ik moet dan ook eerlijk toegeven dat ik met mama d'r verjaardag gesmokkeld heb en toch gezwicht ben voor die Brownievlaai en een paar hapjes. Zondag gezellig een middag weggeweest en helaas niet mee kunnen doen met de bbq. Niet makkelijk, maar het hoort er nu gewoon even bij.

Het wegen was een succes, er is 1.8 kilo af waarvan ook deze week weer 0.7 kilo puur vet.
Geen slecht resultaat, maar ik ben er zeker van dat het beter had gekund. Nu hoef ik pas volgende week donderdag terug te komen en dus heb ik 9 dagen ipv 7 dagen. Mijn streven is dan ook om volgende week de 135 kilo te halen. Dan pas ik ook mijn trouwjurk weer, want dan zit ik op hetzelfde gewicht als vorig jaar juni. Ik ben benieuwd.

Alweer!

Ik ben gisteravond weer eens vergeten de kliko aan de weg te zetten en toen ik vanochtend mijn bedje uitrolde, was de vuilniswagen natuurlijk al geweest. Helaas wordt dat ding maar 1x in de twee weken geleegd, dus ik ben het bokje. Van de week mooi weer het één en ander opgeruimd, dus hij zit zeg maar ook VOL.

Dat wordt dus over 2 weken een hele volle bak! Ik leer het ook nooit

Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk

De eerste week zit er op. En ik moet zeggen dat het best is meegevallen. Er zijn vele verschillende smaken en het is best leuk om uit te proberen hoe je dingen kunt combineren. Ik heb heerlijjke verse salades gegeten met mijn omeletjes er bij en ook de drankjes zijn erg goed te doen. Gelukkig is het resultaat er ook. Ik ben nu 1 week en 1 dag bezig en ik ben 3 kilo kwijt. Dat geeft moed voor de komende weken. Ik ga nog lekker even door.

't was weer gezellig!

17, 18 en 19 juli stonden in het teken van onze jaarlijkse zomermeeting. En het was weer gezellig.
Op donderdagavond begonnen we al met het opbouwen van het terrein. Nog even dit halen, nog even dat doen, je kent het wel. Dat kost je altijd meer tijd dan je dacht en uiteindelijk ben je de 1e avond al bekaf als je thuis komt. En dan moet het feitelijke weekend nog beginnen.

Vrijdag alweer vroeg aan de gang. De laatste dingen klaarzetten en hopen dat het nu toch eindelijk eens gaat stoppen met regenen. De vreugde is dan ook groot als de stratenmakers het toch nog voor elkaar krijgen om het terras af te maken en ook een paar tegels leggen voor de ingang. De eerste weekend gasten arriveren langzaam maar gestaag en ineens zijn we niet meer "alleen" op het terrein. Naast waterplassen en modderpoelen, verschijnen er steeds meer caravans en tentjes en zelfs de eerste marktkramen trotseren het hobbelige pad richting de manege. 's avond een ouderwets gezellige karaoke. Onze ware karaoke talent binnen de club heeft zich lekker uitgeleefd en ik heb ontdekt dat er meer liefhebbers zijn. Ook de gasten doen vrolijk mee en het is een gezellige bende. De 1e avond is een succes. Het is dan ook pas om half 1 dat ik de tocht waag over het pikdonkere, slipperige terrein naar de caravan. Die overigens voor het gemak helemaal in de verste hoek staat, dus ik heb nog even te gaan.

De 1e nacht was een kleine ramp. Dat wil zeggen. Ik weet al weer helemaal waarom ik niet van k(r)amperen hou. De kussens van mijn bed schuiven uit elkaar en ik lig uiteraard in de goot die zich tussen de kussens vormt. Mijn vreugde is dan ook enorm als ik 's ochtends mijn bed weer verlaten kan en dat zegt toch heel wat.

De zaterdag volgt. Nog meer buien, maar gelukkig tussendoor ook de nodige zon. De grond doet hard zijn best om minder blubberig te worden en ik vermaak me door nog eens tig keer op en neer te rijden tussen Kuinre, Oldemarkt, Wolvega en Steenwijk. Daarbij overigens mijn taak bij de munt verkoop ernstig verzakend, maar ik geloof dat dat me vergeven is. Tussendoor even naar huis om te genieten van een heerlijke douche en om Hauke even eten te geven en daarna weer terug naar het campingterrein. De avond is wederom gezellig. Twee bands spelen de sterren van de hemel en gelukkig was er voor ieder wat wils, al heb ik zo mijn eigen voorkeur. De muntverkoop is goed verlopen, het bier heeft rijkelijk gestroomd. De sfeer zat er goed in en ook het weer speelde leuk mee. Om half twee wederom tijd om de caravan op te zoeken. Ditmaal mijn kussens omgedraaid en heerlijk geslapen. Het lijkt mij geen toevalligheid dat je altijd op de laatste nacht ontdekt hoe je het beste kunt slapen in een hut op wielen.

Zondag pas om 09.15 mijn bed uit. Mijn hutgenoten beide nog in diepe rust en niet ontvankelijk voor telefoon en welk ander geluid dan ook. Nog even rondgehobbeld en zie daar, de eerste daggasten arriveren ook. Na de regenbui van 07.00 geen nieuwe regen meer gezien en wat volgde was een zeer gezellige dag, met leuke en mooie auto's, goed weer, goede sfeer en gezellige mensen. Om 16.00 de prijsuitreiking en daarna tijd om de boel weer op te pakken. Iets wat overigens bijna net zo veel tijd in beslag neemt als het opbouwen, zoniet nog meer tijd. Maar het is weer aan de kant. De ontdekking gedaan dat schokdraad inderdaad een schok geeft. Om 18.30 zakt de moed me in de schoenen en besluit ik huiswaards te gaan. Ik ben moe.

Lichtelijk slingerend vergeet ik bij Steenwijk-zuid de afslag te nemen en moet dus noodgedwongen via Wolvega naar Kuinre. Niet de snelste weg, maar goed, ik had geen haast. Vanaf daar de cruise control er op en even het hoofd er bij houden. Heerlijk om dan weer thuis te komen en na het verzorgen van mijn kat op de bank neer te ploffen met de instelling daar ook niet meer vanaf te komen. Ik ben moe maar voldaan. Shit! ik moet mijn bed nog opmaken.
Na veel moed te hebben verzameld opgestaan, gedoucht, de foto's op hyves geplant en nu klaar om naar bed te gaan (moet het nog steeds opmaken).

Het weekend is voorbij. Morgen de spullen op de juiste plek zien te krijgen en dan zit het er weer op. Het was weer gezellig. Het was weer geslaagd. Mensen, bedankt voor een leuk weekend. Volgend jaar weer?

YAHOOOOOOO!!!!!!

Vandaag naar Marknesse geweest om te wegen. De afspraak heb ik vorige week al gemaakt, omdat ik gelijk zou beginnen. Maar omdat ik besloten had pas zondag te beginnen ipv woensdag, moest ik nu dus al na 3 dagen wegen.

En en en en en................. 1,9 kilo er af!!!!!

Ik ben helemaal gelukkig. Bijna 2 kilo er af in 3 dagen. En ik heb alleen vet verloren! Mijn vetpercentage is met 0.2% gedaald. Zo blij! Ik kan ook alleen nog maar glimlachen. Volgende week dinsdag moet ik er weer heen. Ik heb er nu al zin in en ben erg benieuwd hoeveel er dan af is.

Nieuwe status:
gewicht 140.9
taille: 142 cm
heup: 150 cm

Ik kan het ik kan het ik kan het!!!!

Omdat er nu toch echt wat moet gaan gebeuren, heb ik besloten opnieuw de strijd aan te gaan met de kilo's. Ik wil ze kwijt. Nu wil ik dat al jaren, maar ze vinden me steeds terug. Ik wil ze nu definitief kwijt. Geen ge-ouwehoer meer met maat 54-56, niet langer 142.8 kilo wegen (ja ik weet het, zeg maar niets...) en geen gehijg en gepuf meer als ik de trap op loop. Ik ben er klaar mee. De kilo's gaan de deur uit.

Eerst had ik me nog voorgenomen om niets te gaan zeggen, maar ik weet inmiddels ook dat ik dit niet alleen kan. Dus iedereen mag het weten; IK BEN OP DIEET!.

"Help ik val af!" zou E.T. zeggen, en ik ga het op dezelfde wijze proberen. Ik ben reuze benieuwd hoe het allemaal zal gaan. Het is immers toch te belachelijk voor woorden dat het grootste gedeelte eigenlijk tussen de oren zit. Nee niet die kilo's, die zitten ergens anders, maar het idee dat ik moet eten. Als ik een dag in/om huis ben, kan het maar zo gebeuren dat ik pas om 16.00 denk "laat ik eens wat gaan eten" en nu ik op dieet ben, denk ik er constant aan. Ik zou niet weten waarom. Dat wat niet mag, is kennelijk toch extra aantrekkelijk. Die verboden vruchten zouden verboden moeten worden. De eerste dagen schijnen het zwaarst te zijn, dus ik zet me schrap.

Vanochtend mijn dag begonnen met een ontbijt van Havermout met appel en nootjes, en ik moet zeggen, dat was goed te eten.

De huidige status:

Gewicht: 142.8 kilo

Taille: 144 cm

Heup: 150 cm

Kledingmaat: 54-56

*Think happy thoughts, think happy thoughts, think positive..*

PS; Ik hou jullie op de hoogte

Rijk worden

Dat lijkt me wel wat. Ik heb alleen nog niet verzonnen hoe ik dat ga doen.

juni, juli en augustus

Zijn DE maanden van het jaar waarin ik het altijd extreem druk heb. Meetings, leuke afspraakjes en vooral veel verjaardagen. Over het algemeen is het dan ook een hele gezellige tijd en daar komt bij dat ik dit jaar veel tijd heb om lekker buiten te zijn.

Het kan dus gebeuren dat ik niet zo heel veel te bloggen heb, maar wees gerust, ik kom vanzelf weer online. Dan is er weer genoeg te vertellen. Dus gewoon even geduld hebben.....

1 nieuwtje heb ik al wel. We hebben er een nieuwe wagen bij. Een Plymouth uit 1952.

Heerlijk!

Wat een weekend zeg. Vrijdag eerst nog maar een keer in Wolvega gegeten om het af te leren, daarna met Eibert naar Haren gereden (Eibert reed en ik deed domweg niets. Lopen gaat wel weer, autorijden wat minder) voor de laatste dingen voor zaterdag a.s. Daarna weer naar huis en zaterdag de boel in en om huis een beetje aan de kant gemaakt. Even bijgekletst met oudcollega's en "even" mijn boek uitgelezen (oeps, het was ineens 4 uur 's nachts). Zondag zijn Aly en Erwin en Eibert, Sabine en Kelly gekomen en 's avonds is ook schoonmama nog even langs gereden. Heerlijk gebbqt en genoten van het heerlijke weer. Daarna nog even op de Wii een competitie gedaan hoe-krijgen-we-Carola-uit-de-top-10-nu-ze-niet-alles-kan (ze moeten wat doen om het te kunnen winnen haha). En tegen 3-en zijn we allemaal toch maar eens de binnenkant van de ogen gaan bekijken. Best apart om ineens op de gang te slapen. Heb je eens een andere kijk op de ruimte.

Vanochtend weer vroeg uit de veren en gezellig met zijn allen ontbeten. Rond de middag zijn Aly en Erwin weer vertrokken richting Friesland en is de rest nog even met de beide honden naar het bos geweest (Handig? Nee niet echt, ik weet het. Stronteigenwijs? Wel degelijk, maar dat was al bekend.) Vanavond nog even gebeld met manlief en die was eigenlijk ook de enige die in dit perfecte plaatje miste. Mooi weer, vrienden om je heen, gezelligheid....HEERLIJK!

Gelukkig komt Bart morgen weer thuis, dus dan is mijn plaatje weer compleet. Dan nog alles klaar maken voor vrijdag (De markt in Haren viert zijn 40-jarig bestaan. Dus voor gezelligheid moet je vrijdag in Haren zijn!!) en 't weekend zijn we al weer een jaar getrouwd. Time flies when you're having fun.

Gehandicaptenrun 2009

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. De MIX in Wolvega organiseerde in samenwerking met Cars of Route 32 de gehandicapten run. Een mooie kans om eens in een Amerikaan rond te rijden. Er was schitterend weer voorspeld, dus dat zat helemaal goed. 's Ochtends had ik nog met Dirk gebeld of hij mijn auto nog nodig had, maar dat was niet het geval. Er waren volop auto's. Nou mooi, want ik was vergeten hem even te wassen en hij ziet er dan ook niet uit.

Op naar Wolvega, de auto buiten het terrein geparkeerd en even bij Eibert "uitgehuild" dat Bart toch niet thuis kwam en dat dat gewoon nog even 1 1/2 week langer duurt. Tim heeft net een nieuwe auto, dus die zou ik gaan bewonderen. Helaas helaas, zover ben ik niet eens gekomen. Halverwege de zin "Tim, waar is nou je nieuwe bak" lag ik ineens op mijn knieën op de grond. Ik had een putje over het hoofd gezien. Gelukkig waren de heren zo attent mij weer even overeind te helpen en stoelen te halen zodat ik kon gaan zitten. Er zat nl gelijk een best ei op.

Christa heeft EHBO toegepast en mijn pootje mooi verbonden. Tijdens de rondrit ben ik mee gereden, eerst met Christa, daarna met Bianca. Volgens Dirk mocht ik kiezen, want ik was nu immers ook "gehandicapt". En bedankt he!

Het was een mooie rit, leuke route, veel auto's, mooi weer. Wat wil je nog meer zou je zo denken.

Helaas ging het al vlot mis. Door wat afleiding en wellicht miscommunicatie, zaten er ineens twee gastauto's op elkaar. Zo zonde! Wat een puinhoop geeft dat. En dat alleen omdat we een trekker als tegenligger hadden.

De auto is afgevoerd en de rit voortgezet. Sabine vond het niet ok dat ik met mijn pootje alleen thuis zou zitten, dus de afgelopen 2 dagen ben ik in huize Logtmeijer prima verzorgd. Op de bank, pootje omhoog, of in de tuin, in het zonnetje met pootje om hoog. Eten en drinken werd geregeld en ik heb een van Sabine d'r boeken bijna uit. Het was net alsof ik vakantie had.

Gisteren middag toch maar even naar de huisarts. Die stuurde met gelijk door om voor de zekerheid foto's te maken, dus Sabine mee naar Emmeloord. Die zag het al helemaal gebeuren dat ik het weekend met een gebroken enkel rond had gelopen. Maar nee, hij is niet gebroken. Wel mijn banden gescheurd. Dat is dan weer een beetje jammer. Gelukkig heb ik nog een aantal ongelezen boeken en een aantal ongekeken films, dus ik kom de dag wel door. Morgenochtend terug komen bij de dokter en dan wordt hij hopelijk getaped.

Bart vind me een brekebeen en herinnerde mij er even aan dat het geen herfst is. De reactie van mijn moeder: Oh dat heb je weer mooi voor elkaar. De reactie van mijn oude fysiotherapeut: Ze is het dus nog steeds niet verleerd. Dus ach, je went er aan.

Rust

Heb je ooit de tijd genomen om te kijken
naar kinderen op een draaimolen?
Heb je ooit de tijd genomen om te luisteren
naar de regen die valt?
Heb je ooit de tijd genomen om te kijken
naar de vlucht van een vlinder?
Heb je ooit de tijd genomen om de zon
onder te zien gaan?

Doe rustig aan, dans niet te vlug
De tijd gaat snel en komt niet terug.

Ren je je rot
en gaan alle dagen je veel te snel?
Als je aan iemand vraagt "hoe is het?"
hoor je dan het antwoord wel?
Lig je 's avonds op bed te denken
aan alles wat nog moet?

Doe rustig aan, dans niet te vlug
De tijd gaat snel en komt niet terug.

Heb je wel eens een kind gezegd
we doen het morgen misschien?
Maar geen tijd genomen
om de teleurstelling te zien?

Heb je wel eens het contact verloren
of een vriendschap laten gaan
omdat je "geen tijd"had om te bellen
geen tijd had om stil te staan?

Doe rustig aan, dans niet te vlug
De tijd gaat snel en komt niet terug.

Als je zoveel haast hebt om ergens te komen
Dan mis je de lol van het er heen gaan
Het is als een ongeopend pakje,
dat je weg hebt gegooid.

Het leven is geen race tegen de klok
Doe rustig aan en luister naar de muziek
voor die er mee stopt

Heel herkenbaar

"Een vrouw vindt het doodeng om grenzen te stellen. Ze is meestal bang te veel nodig te hebben en afgewezen, veroordeeld of in de steek gelaten te worden.
Afgewezen, veroordeeld of verlaten worden is zeer pijnlijk, want dieo in haar onderbewustzijn huist de misvatting dat ze het niet waard is meer te krijgen.
Dat gevoel van onwaardigheid doet de angst ontstaan anderen nodig te hebben.
Het is voor vrouwen niet alleen verwarrend anderen nodig te hebben, maar ook bijzonder pijnlijk om teleurgesteld of in de steek gelaten te worden. Het is voor haar niet gemakkelijk van anderen afhankelijk te zijn en vervolgens genegeerd, vergeten of met een kluitje in het riet te worden gestuurd. Het maakt haar kwetsbaar dat ze anderen nodig heeft. Als ze genegeerd of teleurgesteld wordt, kwetst haar dat meer omdat het haar sterkt in de misvatting dat ze niets waard is." uit Mannen komen van Mars, Vrouwen komen van Venus.

Maar ze moeten me toch eens uitleggen waarom ik zo een aantal mannen aan kan wijzen waar precies hetzelfde voor geldt.......

tsja

Een man in een heteluchtballon realiseerde zich dat hij verdwaald was.
Hij liet de ballon dalen en zag beneden een vrouw. Hij ging nog wat lager vliegen en riep: "Neem mij niet kwalijk, maar kunt u mij helpen? Ik beloofde een vriend dat ik hem een uur geleden zou ontmoeten, maar ik weet niet waar ik ben"
De vrouw beneden antwoordde: "U bevindt zich in een heteluchtballon, ongeveer 10 meter boven de grond. U zweeft tussen 40 en 41 graden noorderbreedte en tussen 59 en 60 graden westerlengte."
"U bent zeker technicus," zei de ballonvaarder.
"Inderdaad", antwoordde de vrouw, "hoe weet u dat?"
"Nu", antwoordde de ballonvaarder, "alles wat u zei is technisch gezien juist, maar ik heb geen idee wat ik met uw informatie moet, en feitelijk ben ik nog steeds verdwaald. Eerlijk gezegd hebt u me niet erg geholpen."
De vrouw op de grond antwoordde:" U bent vast een manager."
"Inderdaad", antwoordde de ballonvaarder, "hoe weet u dat?"
"Nu", antwoordde de vrouw, "u weet niet waar u bent of waar u heen gaat. U bent gestegen tot waar u bent dankzij een grote hoeveelheid hete lucht. U hebt een belofte gedaan, u hebt geen idee hoe u die belofte moet nakomen en u verwacht van mensen lager dan u zelf dat ze uw problemen oplossen. U bevindt zich nog in precies dezelfde positie als waarin u zich bevond voordat wij elkaar ontmoetten, maar nu is dat op een of andere manier mijn schuld."

Dromen

Soms is het beter om je ogen even te sluiten
als het even niet meer gaat
even de gedachten laten varen
naar onbekende oorden die alleen in je hoofd bestaan
toe sluit je ogen maar
voor de ellende die je ziet
kijk maar even achter de luiken
leef maar even in je dromen
want zonder dromen ben je niets

4 mei

Ik ben er niet zo goed in. Dat wil zeggen, ik kan heel goed 2 minuten stil zijn, ik kan ook best de vlag half stok hangen en ik kan het Wilhelmus meezingen. Ik kan me ook enorm storen aan mensen die niet stil willen zijn (en dan bedoel ik niet het hoesten en niezen waar iedereen op zo'n moment spontaan last van heeft). Ik kan het alleen niet zo goed droog houden. Als ik kijk naar de Waalsdorpervlakte, krijg ik kippevel en komen er vanzelf tranen.