Daar zit je dan. 30 jaar oud en met de vraag of je nou eigenlijk ook “oud”bent.

Ik voel me niet oud (nou ja, soms heb je van die dagen dat je je eigenlijk 88 voelt, maar die rekenen we voor het gemak niet mee). Ik ben 30 en heb in mijn gedachten nog mijn hele leven voor me. Een leven vol spanning, avontuur en leuke momenten. Zo ziet mijn toekomst er uit. MIJN toekomst wel te verstaan, want de rest van de wereld schijnt daar toch iets anders over te denken. Het blijkt ineens al 13 jaar geleden te zijn dat ik mijn eindexamen deed, 12 jaar geleden dat ik in Mexico zat en het is ook al weer 7 jaar geleden dat ik afstudeerde en mijn rijbewijs haalde. Het is al even zolang dat Bart en ik gingen samenwonen in Kuinre. ‘Time flies when you’re having fun’. Ja, dat klopt. De tijd vliegt inderdaad.

De afgelopen 10 jaar was maar zo ineens om. Misschien zelfs wel te snel. Ineens ben ik 30 en wordt er door iedereen een beeld geschetst waar je zou moeten staan in je leven.

Ik heb vriendinnen die kinderen hebben variërend in de leeftijd van 11 t/m -4 maanden (baby is nog op komst) en ik heb vrienden die al grootouders zijn.

Er zijn banen, die me erg leuk lijken, maar waar ik zelfs nu met mijn “slechts-30” te oud voor ben. Ze hebben liever een jonger iemand. Hoezo jonger? Ik ben niet oud, ik voel me niet oud en ik heb een hoop te bieden. Ik ben 30 en ik kan nog jaren vooruit. Ze weten gewoon niet wat ze missen.

Voor de jeugd ben ik ineens een ‘mevrouw’. Terwijl ik me nog vaak genoeg nog een meisje voel.

Gelukkig zijn er ook mensen die me ‘meisje’ noemen. En zolang leuke jonge jongens van 17 nog met mij dansen tijdens het stappen, ben ik nog lang geen mevrouw, maar nog heel lang een meisje.

De komende 10 jaar zal waarschijnlijk ook zo voorbij zijn. Dan ben ik ineens 40. Maar dat geeft niet. De komende 10 jaar gaan er een hoop leuke dingen gebeuren, ga ik leuke avonturen beleven en zal mijn leven waarschijnlijk drastisch veranderen.

Net zo nieuwsgierig als ik naar wat dat dan allemaal precies inhoudt? Gewoon mijn blog blijven lezen. Ik weet nu namelijk ook nog niet wat me allemaal te wachten staat, maar ik hou jullie op de hoogte.

Zaterdag

Afgelopen winter was het dan zo ver. Na een aantal jaren speuren, hopen, niet hopen, vergeten en niet kunnen vergeten, vond ik via hyves contact met mijn biologische vader. Een aantal weken geleden kwam het berichtje dat hij wel wat af wou spreken en afgelopen zaterdag was het dan zover.

Na een week misselijk te zijn geweest van de zenuwen, was het dan eindelijk zaterdag en hadden we afgesproken. Hij is langs geweest en we hebben met zijn 3-en (Bart was er ook, mijn steun en toeverlaat) een goed gesprek gehad.

Dingen zijn besproken, uitgesproken en verteld. Over hem, over mij, over zijn leven, over mijn leven, over mijn rol in zijn leven, over zijn rol in mijn leven.

Het is goed geweest. Ik ben blij dat ik dit heb doorgezet en ik ben blij de kans gekregen te hebben om met hem te praten, aan hem te vragen en van hem te horen. We zullen niet veel contact onderhouden, maar als we willen, kan het.

De deur is niet dicht, die staat open. Ik moet mijn weg er nog in vinden. Hij op zijn manier denk ik ook. Maar het heeft me goed gedaan. Ik heb er van geleerd. Nu moet ik mijn eigen weg gaan vinden. Maar dat gaat goed komen.

Het klinkt voor de meeste misschien allemaal wat vaag. Maar dit is genoeg. Een aantal van mijn lezers weten hoe of wat. Een aantal was uiteraard ook nieuwsgierig. Nu weten jullie dat het goed is geweest.

Hand in hand

Wat is dat toch, met hand in hand? Het heeft iets moois, iets liefs, iets verterends.

Vannacht heb ik er over gedroomd, vandaag achtervolgd het me in films en beelden.

Wat is dat toch, met hand in hand? Ik hou er van.

Kleine kinderen geven je vaak en hand en lopen dan hand in hand met je verder,

sommige mensen lopen met vrienden hand in hand, andere alleen met hun geliefde.

Ik vind het mooi; hand in hand.

Het geeft vertrouwen. Het geeft het gevoel dat je niet alleen bent. Het geeft een veilig gevoel.

Hand-in-hand.

koude douche

Brrr, niks aan. De voorkeursklep van de ketel is stuk. Nu geeft ie de ene keer wel warm water en de andere keer niet. Helaas natuurlijk vaker niet dan wel.
Jakkes, niks aan zo'n koude douche, maar je wordt er wel wakker van.


Voel me alleen net zo'n ijspegel....

Bijdehand!!!

Nou wordt ie helemaal mooi. Ik was te snel voor de computer. Wat denk je? Krijg ik gelijk een grote mond. TSSSSSSSSSSSSSSSSS!

The 60's vs. Nu

Terwijl het buiten sneeuwt en de maatschappij hard zijn best doet om door te gaan ten koste van alles, zit ik thuis Oprah te kijken. Alle bedrijven kampen met problemen nu het logistiek netwerk in Nederland plat ligt door sneeuw, ijzel en andere winterse perikelen. Alles ligt op zijn kont. En dat terwijl we leven in een tijdperk van conference calls, mobiele telefoon, laptops, netwerken, etc. Toch schijnt het een probleem te zijn dat niet iedereen op kantoor kan komen. Ik snap het niet.

Tuurlijk begrijp ik ook dat er mensen zijn die het dak op moeten, dat er mensen zijn die met een kitspuit dingen dicht moeten maken, dat er mensen zijn die de wegen schoon moeten vegen, dat er mensen zijn, die niet door moderne technologie vervangen kunnen worden. Maar er zijn ook legio mensen die volgens mij ook prima vanuit huis zouden moeten kunnen werken. Bellen, mailen, overleggen, etc. Allemaal dingen die ook prima hier thuis vanaf de bank kan doen. Daar hoef ik de deur niet voor uit. En toch schijnt het zo niet te werken. Raar maar waar. De technologie staat voor niets, maar een echte winter en Nederland staat ineens stil....

Maargoed, ik zit dus op de bank met Oprah op de televisie. Het is een show over de 60's. een tijdperk waarin vrouwen inderdaad nog thuis hoorde te zijn. Ze gingen naar school, gingen studeren, maar met als hoofddoel; het vinden van een geschikte man om mee te trouwen. Eenmaal getrouwd, bleef de vrouw thuis en vervulde daar haar plichten. Er wordt in de show gesproken dat we nu in de generatie "alles" leven. Dat wil zeggen, de vrouw wil/moet alles. Huisvrouw zijn, de kinderen verzorgen, een goeie baan hebben en houden, een geweldig sociaal leven en ook nog tijd voor haarzelf. Alles moet en alles kan. Dat er veel vrouwen zijn die deze druk niet aankunnen, schijnt niet ter zake te doen.

Het grappige is dat vrouwen vroeger geen keuze hadden. Nu daarentegen wel. Tenminste, dat wordt gezegd. Vroeger werd je verliefd, ging je trouwen en stopte je daarmee automatisch met werken. Als je nu op jonge leeftijd besluit om niet te willen werken, word je door de hele maatschappij vreemd aangekeken. Je moet werken. Je moet een goede moeder zijn, je moet veel vrienden hebben en intussen moet je huis ook nog helemaal op orde zijn.

Als je niet werkt, zijn er veel vooroordelen. Na 10 maanden thuis gezeten te hebben, zijn ze mij niet onbekend. "Wordt het niet weer eens tijd dat je gaat werken", "je bent nog zo jong", etc. Als je niet gaat werken, wordt er over je gepraat, neem dat maar van mij aan. En iedere cent die je uitgeeft wordt 3x bekeken. "ze werkt toch niet, waar doet ze het dan van?" In veroordelen zijn we erg goed. Dat was vroeger zo en dat is volgens mij niet erg veel veranderd.

Tegenwoordig zijn we open-minded, hebben we de x-factor, multitasken we er op los en lijden we het leven waar onze ouders zo hard voor gewerkt hebben. Lijden met "ij" inderdaad, want het is niet altijd onze eigen keuze, het is de keuze van de maatschappij.

Wat hebben die twee met elkaar te maken. Nou volgens mij een hele hoop. In de afgelopen decennia is de technologie vooruit gesneld. Niets is te gek. Waarom wordt het dan niet optimaal benut? Als ze de technologie nou daadwerkelijk zouden gebruiken waar ie voor bedacht is, dan is er een stuk meer mogelijk. Ik kan overleg plegen, mailen, bellen, etc, vanuit huis. In de tussentijd kan ik dan ook de wasmachine aanslingeren, de boel opruimen, even gauw boodschappen doen en ik kan er ook voor zorgen dat het eten op tijd op tafel staat.

Het zou reistijd schelen (en die was vandaag voor velen erg lang), brandstof, vrije tijd en noem het allemaal maar op. Ik zou zeggen kom maar op met al die nieuwe snufjes, dat lijkt me toch een stuk makkelijker.

Een oude bekende

Zo kwam ik hem tegen op de sloop. Moet eerlijk zeggen, heeft er wel eens beter uitgezien.....

bloemstukken januari 2010

Vanavond weer lekker aan het prutsen geweest en dit is het resultaat.

Voor de liefhebber ook nog een foto van mijn kerststuk

En toen was er licht!

Heb je het al gemerkt? Het is om 17.00 niet meer donker!!!!!

Het wordt weer langer licht. Heerlijk!!!

Lantefanteren

Hoera, het mag weer! Wat? Lantefanteren.

Allereerst al weer zo’n heerlijk woord. Lan-te-fan-te-ren! Gewoon niets doen, maar dan wel bewust niets doen.

Je hebt er tegenwoordig zelfs workshops voor. In een tijdschrift lees is dat er de mogelijkheid is om een dag lang een cursus lantefanteren te doen. De dag duurt van 10.00-16.00 en is inclusief koffie (thee mag vast ook) met verse appeltaart en een goed verzorgde lunch. (Maar als je zo’n dag gaat lantefanteren en je moet vanalles doen, in hoeverre is het dan nog lantefanteren?)

Ik ben er goed in. Dat lantefanteren. Ze geven in het tijdschrift een aantal voorbeelden en ik kan me in de meeste gewoon erg goed vinden;

* Uitgebreid in bad gaan (die heb ik niet, maar 3x langer dan normaal onder de douche staan is vast een goed alternatief)
* Poppetjes tekenen (poppetje, symetrische figuurtjes, noem maar op. Het schijnt dat je daar trouwens ook weer een hoop van kunt leren over jezelf)
* Een huisdier aaien (daar is Hauke het helemaal mee eens, die gaat er helemaal in op. Het is trouwens één van de dingen waar ik bijna standaard mijn dag mee begin. Als ik wakker word, komt Hauke naar me toe en zijn er 2 a 3 minuten even helemaal voor haar. Heerlijk voor haar en lekker wakker worden voor mij)

Ach en zo zijn er nog vele andere mogelijkheden om te lantefanteren, in de openhaard staren, met een boekje op de bank, genieten van een heerlijke kop thee, etc. En nu blijkt uit onderzoek nog dat het goed voor je is ook. Nou ik vind het prima. Laat mij lekker doen waar ik goed ik ben.

Ik ga lantefanteren.

Prodimed

Daar waar half Nederland op 01-01-2010 aan het afvallen is geslagen, ben ik gestopt met mijn dieet. Nu hoor ik een aantal van jullie denken: "maar het ging juist zo goed"en "waarom??". Nou dat is eigenlijk heel simpel. Het ging helemaal niet zo goed meer en mijn motivatie is ongeveer gelijk aan de huidige buitentemperaturen. Daar komt bij dat er in totaal 48 kilo af moest. Dat red je niet in een paar weken. Dus na overleg besloten nu te stoppen en dan ga ik in de tweede helft van 2010 weer verder. In de tussentijd is het de kunst om nu eindelijk eens op fatsoenlijke wijze met eten om te gaan en te leren hoe het moet. Mijn gewicht hoop ik op peil te kunnen houden.

Ik ben in 2009 in totaal 18.2 kilo afgevallen en ik ben er trots op. Als ik in 2010 het redt om weer 18 kilo af te vallen, dan is mijn doel gehaald. Die kilo's zaten er niet in korte tijd aan en zullen ook niet in korte tijd verdwijnen. Maar ik ben blij met mijn -18 kilo en ga nu weer genieten van een ouderwetse boterham met kaas en fruit en een beker melk. Die hele normale dingen, die iedereen maar voor lief neemt. En na de zomervakantie ga ik met frisse moed aan de gang met de volgende kilo's.

2010 een bewogen jaar

Het is pas 4 januari 2010 en er is nu al een hoop gebeurd in t nieuwe jaar. 3 januari hadden we de meeting in Sonnega en dat was erg gezellig. Er lag een beste bult sneeuw en natuurlijk kon ik het niet laten om onderuit te gaan. Ging allemaal goed,tot ik 's avonds rustig zat. Toen ging het zeer doen. Vanochtend even langs de huisarts geweest (we hebben tegenwoordig een hele leuke jonge arts in opleiding...) en ik heb het gedeelte tussen pols en duim gekneusd. Helaas, niets aan te doen. Drukverband er om heen en een week afwachten. Je went er aan, zo aan het begin van het jaar.

De Mustang was gisteren ook voor het eerst mee naar de meeting. Bart heeft hem van stal gehaald en is er mee naar de meeting gereden, waar hij nu eindelijk eens door anderen bewonderd kon worden. Wat hebben we daar naar uitgekeken.

Vandaag hebben Bart en Marcel onze badkamer onder handen genomen. Niet dat daar iets mis mee was, hij deed het prima, maar het was het allemaal net niet. Een oude radiator, een wasbak die er per definitie niet fris uitzag en een douchekraan met warm en koud verkeerd om. Daar hebben ze nu wat aan gedaan. Er zit een designradiator in, daar kun je lekker je handdoek op opwarmen, er zit een compleet nieuwe wastafel met kraan in en we hebben bij de douche een termostaatkraan. Een grote wens van Bart. Het is allemaal gelukt en ik ben er helemaal blij mee.

Tot slot heeft Bart vanmiddag nog even een telefoontje gepleegd en zijn baan opgezegd. Nog 1 reisje en dan op naar een nieuwe uitdaging.

2010 is slechts 4 dagen oud, maar wat een bewogen jaar is het nu al. Dat beloofd nog wat voor de overige 361 dagen.

3 januari

Op 3 januari 2010 organiseert Kiandra in samenwerking met Cars of Route 32 het 6e wintertreffen.

In manege “Caprilli” te Sonnega, is die dag van alles te doen. Er zullen vele verschillende Amerikaanse auto’s te zien zijn, er is life-muziek, een kofferbak verkoop, een leuke mini-markt met allerlei verschillende stands, een springkussen en een kidscorner. Kortom, van alles om er een leuke, geslaagde dag van te maken.

De deuren gaan om 11.30 open. Toegang € 2,- p.p. Kinderen tot 12 jaar gratis!
USA cars met 2 inzittenden, gratis entree!

Voor meer informatie, kijk ook op de website www.kiandra.nl of www.carsofroute32.com

Ik ben er klaar voor

Nu alleen nog zorgen dat Bart niet alle lekkers uit de boom eet voor de kerst is afgelopen.

De boom staat, bijna alle cadeautjes zijn gekocht,de kerstkaarten zijn de deur uit, de kerstmuziek zit vakkundig door de radio in mijn hoofd gestampt, er staan allemaal leuke dingen op de agenda (kerstavond met mama, 1e kerst met Bart zijn familie en 2e kerst met vriendjes), mannetje is thuis, kat denkt dat ze in de kerststal hoort en ligt onder de boom, kaarsjes branden; Laat de kerst maar komen.

Ik heb er zin in.

Shoppen!

Niets is zo leuk en niets geeft je zo'n voldaan gevoel, als shoppen in je eigen klerenkast!

Vandaag mijn klerenkast weer eens aan een grondige opruimbeurt onderworpen en het resultaat mag er zijn. Er lagen kleren in de kast die me nu toch echt te groot geworden zijn. Die kunnen er uit om er ook nooit meer in terug te keren.
(al moet ik zeggen, dat ik mijn favoriete zwarte broek wel met pijn in het hart wegdoe...)

Ik heb gepast, gemeten, uitgezocht en opgeruimd.
Ik heb een nieuwe garderobe terug gevonden (die van een maatje kleiner, die al tijden in de kast en op de logeerkamer lag te wachten)

De te grote kleding heeft plaats gemaakt voor "nieuwe" outfits.
De kast uit en hup op MP. Wieweet wie ik er gelukkig mee kan maken.

Sjorren

Zoals jullie allemaal wel weten, ben ik aan het afvallen. En dat gaat op zich redelijk goed. Zo goed, dat ik laatst een nieuwe broek moest kopen, in een kleinere maat. Helemaal leuk natuurlijk, behalve dan dat deze broek nu ook te groot is. Daar kwam ik vandaag achter toen ik van de auto naar het werk liep. Moest hem constant met 1 hand ophoog houden. Niet echt een succes dus. Op het werk voornamelijk op mijn stoel blijven zitten en de dag aardig doorgekomen.

Ik had na het werk echter afgesproken met een collega. Ik moest even een uurtje wachten en zou in de tussentijd even naar de winkels gaan. Maar ja, die broek he....
Gelukkig leven Bart en ik in onze auto en tot mijn grote vreugde, lag er in de achterbak een spanband. Dus die heeft de rest van de avond als riem gefungeerd. Gegarandeerd, geen afzakkende broeken meer. Dat ik daar nou niet eerder aan gedacht heb...

zo mooi

Zegt het voort zegt het voort!!!!

Mijn maat is vol!

Ik heb een boek te lezen. De titel is: "Mijn maat is vol!"
Ik heb het meegekregen van mijn begeleidster van het dieet dat ik volg. "Het is een leuk boek om eens te lezen", zei ze enthousiast. Ik ben gisteravond begonnen met de inleiding. De rest moet nog. Maar al in de 1e paar alinea's weet ik dat dit boek klopt, dat het een goed boek is om te lezen, maar dat het oh zo confronterend zal zijn. Dit boek is geschreven door iemand, die leeft net als ik. Die 100% begrijpt wat ik voel en hoe ik denk. Dat is eng! Geloof me, dat is heel eng. Maar toch zal ik een klein stukje van dit boek hier neerzetten. Een kleine blik in de keuken van..., eng, doodeng!.

"Ik heb met een afgunstig oog gekeken naar mensen die en ongecompliceerde relatie hebben met eten. ... ze eten als ze honger hebben en weten dan ook nog precies wat ze willen eten. ... Bij mij gaat dat anders. Controle is van extreem belang. Wanneer ik een dieet volg, zorg ik dat ik uitsluitend "goed"voedsel in huis heb. Al het 'slechte'voedsel wordt miniteus door mij zelf verwijderd (c.q. tijdens de laatste schranspartij verslonden). Een dergelijke periode kan lang goed gaan. Er vormt een schijnbaar volmaakte, maar uiterst breekbare en pijnlijke beheerste harmonie tussen mij en eten. Ik weet exact wat ik mag eten en houdt me daar nauwgezet aan.

Tot er zich een gelegenheid voordoet om dit precaire evenwicht uit balans te brengen. Dat hoeft geen wereldschokkende kwestie te zijn, maar eerder iets dat je in je leven niet kunt vermijden. Tenzij je geen vrouw bent (dat ben ik dus wel), geestelijk en lichamelijk altijd 100% stabiel en gezond bent (hetgeen niet op mij van toepassing is) of iedere sociale of maatschappelijke activiteit in je bestaan permanent ontwijkt (dat kan en wil ik niet).

Ik moet bijvoorbeeld ongesteld worden, heb belabberd geslapen of iemand heeft de euvele moed om een verjaardagsfeestje (trouwpartij, jubileum, etc. ) op touw te zetten. Het allerergste is wanneer iemand in mijn dieetperiode besluit een etentje te organiseren. Al mijn houvast valt dan weg.

...

Tijdens een vreetbui is er 1woord dat steeds op de voorgrond treedt: 'meer'. Meer van wat, dat maakt niet uit. ... Bij de eerste gelegenheid die zich aandient dat ik alleen ben en toegang heb tot eten, gaat het mis. Eén voorwaarde voor een explosie van verlangen naar eten is namelijk dat ik in mijn uppie ben. In gezelschap zal ik nooit gretig al dat voer naar binnen kunnen verstouwen.

Sommige eetbuiten komen uit de lucht vallen. Dan heb ik een goede dag (ik heb mijn dieet gevolgd) en ben ik in de veronderstelling dat ik mijn begeerte onder controle heb. Helaas verlies ik het altijd van de aanwezige, onzichtbare strijd en bezwijk voor chips, chocola (in alle mogelijke vormen), koek, kaas of een willekeurige combinatie van dit alles. Wat ik maar kan vinden, al is het niet eens mijn favoriete lekkernij, waar ik al weken naar verlang. Ik ga dan door met eten terwijl ik tegelijkertijd lees of televisie kijk. Ik proef in ieder geval niet bewust . Ik voel ook niet of mijn maag vol zit, ik merk niet wanneer het genoeg is geweest. Er komt geen eindsignaal uit mijn lichaam; het komt van daar buiten; wanneer ik de hele rotzooi heb opgegeten en alleen de lege verpakkingen overblijven. Het eten heeft mij in zijn macht, niet andersom.

Na een vreetbui denk ik altijd heel slecht over mezelf. Ik heb dan geen laag zelfbeeld; het is zwaar negatief. Een vreetbui heeft veelal een emotionele oorzaak die ik pas na wat puzzelwerk kan achterhalen. (ik ondervond onbegrip, onbeantwoorde genegenheid en een onvervuld verlangen). Ik eet automatisch. Het is wat ik altijd doe, het hoort in mijn leven en mijn routine. Ik eet omdat ik nu eenmaal eet.

Na een vraatzuchtige bui passeert er een kort moment van volledige volzadiging, ik word loom en sloom. Dan volgt een combi van misselijkheid, een opgeblazen gevoel en, complete tegenstelling, een gevoel van leegte, verdriet en eenzaamheid. Enerzijds oorzaak, anderzijds gevolg. Ik weet dat ik de gevolgen van dat idiote bunkeren niet wil, en toch laat ik het gebeuren."

Ze kent me, dat is duidelijk, ze heeft mijn grote geheim ervaren en het zomaar op papier gezet. Dat beloofd nog wat voor de rest van het boek......

Vrienden

Vriendschap is de relatie of verhouding tussen twee of meerdere mensen waarbij het geslacht geen rol speelt. Naast de vriend bestaat er ook de kennis. Met een kennis gaat men over het algemeen luchtig vriendschappelijk om; wederzijdse verwachtingen, inspanningen en verplichtingen zijn in dat soort contacten lager en soms geheel afwezig.

Ik zat laatst met Bart in de auto en het gesprek kwam op onze vrienden. We zijn gezegend met een hoop mensen om ons heen. Uiteraard onze familie, maar ook onze vrienden. We hebben veel verschillende vrienden. Vrienden om leuke dingen mee te gaan doen, vrienden met wie we lachen, vrienden met wie we huilen, vrienden waar we gezellig langs gaan, vrienden die we weinig zien, maar die ons zeker niet minder dierbaar zijn, kortom, ze zijn er in alle soorten en maten.

Van alle mensen die ik ken, zijn er een hoop bekenden. Gelukkig zijn er ook een hoop vrienden. Maar er zijn een paar mensen die voor mij vallen onder de categorie "bijzondere" vrienden.

In IJsland en in Frankrijk heb ik twee vriendinnen wonen. Beide wonen ze me te ver weg naar het zin, maar beide zijn me ontzettend dierbaar. En ook al spreken en zien we elkaar veel te weinig, ik weet dat we vrienden zijn. De afstand maakt het lastig om deel uit te maken van elkaars leven, om er voor elkaar te zijn. Toch weet ik dat het wel zo is, dat ze altijd deel van mijn leven zullen zijn. Dat ze bijzonder voor me zijn. Dat het mijn vrienden zijn.

Natuurlijk hebben Bart en ik ook gezamelijke vrienden. Maar ook daar zit weer verschil in. Sommige zijn met Bart meegekomen en andere zijn met mij meegekomen. En sommige zijn nog steeds voornamelijk Bart zijn vrienden of voornamelijk mijn vrienden. En er zijn ook gezamelijke vrienden, die voor een ieder van ons een ander soort vriend zijn.

Sommige vrienden wonen aan de andere kant van het land. Daardoor zien we ze natuurlijk veel te weinig. Maar Kamperland, Axel, Roosendaal, Assen en Schoonhoven liggen nou eenmaal niet om de hoek. Gelukkig hebben we ook vrienden die dichter in de buurt wonen. In Dronten, Kuinre en de NOP heb ik vrienden waar ik heerlijk een bakkie kan gaan doen, lekker kan kletsen en gewoon gezellig kan 'zijn'. In Boornburgum heb ik een vriendinnetje waar ik eindeloos mee kan kletsen, maar ook ontzettend mee kan lachen. In Oldemarkt en Lelystad hebben we vrienden, waar we de tijd vergeten en waar het zomaar ineens laat is. En in Wolvega (en Steenwijk en Boijl), ach daar woont van alles wat. Kennissen met wie we leuke "auto"dingen doen, vrienden, die ik graag opzoek voor een gezellige avond/dag , en "bijzondere" vrienden, die me dierbaarder zijn dan ze zelf waarschijnlijk weten.

Voor al mijn kennissen en vrienden geldt dat ik ze niet zou willen missen in mijn leven.
Ik ben blij met iedereen om mij heen!

Er zijn een aantal vrienden waarvan ik oprecht kan zeggen dat ik van ze hou! Bedankt, dat je mijn vriend(in) wilt zijn!