Herfstvakantie

Daar waar de scholen inmiddels de herfstvakantie allemaal al achter de rug hebben, is die van mij net begonnen.

Gewoon omdat het kan, en een beetje omdat het moet. Ik heb in huis nog een heel lijstje met klusjes die gedaan moeten worden en ik merk dat ik er onrustig van wordt. 

Twee winters terug hebben we stuifsneeuw in de dakkapel gekregen en dus mooie vochtplekken op het plafond. Die had ik toen al behandeld en opgelost, maar het plafond op de slaapkamer moest nog wel een keer opnieuw gewit worden, net als op de logeerkamer. 

Van de zomer heb ik de gang beneden een opknapbeurt gegeven, maar voor het goede moesten de deurposten van de badkamer en wc nog afgekit worden. 

Die heb ik vast afgevinkt. Niet slecht al zeg ik het zelf. 

En ik heb allemaal leuke projecten liggen (diy miniature room, diamond paint, houten locomotief, een nieuw colbertje, mijn zomer tafelkleed, etc.), maar ook aan die dingen kom ik niet toe omdat ik nog allerlei andere dingen moet doen.

Dus ik heb mezelf herfstvakantie gegeven. 's ochtends werk ik 1 a 2 uurtjes vanuit huis en de rest van de dag ben ik vrij. Tijd om de klusjes te doen die ik wil doen en tijd om ook de leuke dingen te doen en om uit te slapen. 

Vandaag heb ik boodschappen gedaan en allerlei ingrediënten gekocht om van de week allemaal lekkere dingen te maken die tijd vragen en die ik ook makkelijk in kan vriezen, zodat ik die makkelijk kan eten als we niet zo veel tijd hebben. 

Voor het eerst de slowcooker gebruikt die Bart in z'n kerstpakket kreeg. Altijd weer leuk en spannend tegelijk. We gaan het Hollands potje proberen. 

De stoofperen staan op en voor van de week staan de snert, stoofpot, pompoensoep, sarma en gevulde speculaas nog op de planning. 

Ik heb zin in mijn herfstvakantie. En het mooie is dat Bart deze week ook weer gezellig thuis komt. 

Peper & Zout

Toen Bart en ik 15 jaar geleden trouwden kregen we, op verzoek van de ceremoniemeester, een heleboel peper&zout-stellen. Van klassiek tot grappig, plastic, porselein, rvs, glas, noem maar op.

Er zijn veel manieren om het peper en zout stel te vergelijken met het huwelijk. Twee opzich staande ingrediënten en je ziet ze altijd samen. Verschillend van smaak en van structuur en toch gaan ze altijd samen. 

Vandaag keek ik op Netflix de film 'Fireproof'. Een Peperbus en zoutvat werden aan elkaar gelijmd. Ze horen bij elkaar. Maar als je ze los probeert te breken, gaat één, of beide, stuk.

Ik vond de vergelijking wel mooi. 

Vaak hoor je ook dat een huwelijk hard werken is. Ik vind dat dat wel meevalt (en Bart gelukkig ook). We nemen elkaar niet voor lief, maar weten wel dat de ander er altijd voor ons is. Onze relatie is net als peper en zout. We zijn beide heel verschillend, maar we vullen elkaar goed aan. We denken over een hoop dingen hetzelfde dat scheelt, maar echt niet over alles. Soms heb je alleen peper nodig, soms alleen een beetje zout. 

Ik denk dat dit peper&zout stelletje prima bij elkaar past. En hopelijk mag dat nog heel lang duren. 

Take the long way (home)

Vandaag was een lange, verwarrende maar mooie dag. 

Vanochtend voor het eerst gebruik gemaakt van het ontbijt bij Magipavi. De andere ochtenden was ik of te laat (ontbijt is van 7.30-8.30) of al voor die tijd weg, dus nu toch maar uitproberen. Beschuit achtig brood met jam, een yoghutje en een banaan. Flesje water gaat mee voor onderweg. Net als de banaan trouwens. Met de trein naar Brescia en daarvandaan door naar Parma. Dan zou ik rond een uurtje of 11 in Parma zijn en vast een beetje kunnen rondkijken.

Trenitalia denk er anders over. Ze staken tussen 2.00 vanochtend tot morgen 7.00. Alleen tussen 6.00-9.00 en 18.00-20.00 rijden ze om de mensen die forenzen tegemoet te komen. Nu forens ik niet, maar ik wil toch wel graag naar Parma. Ik kom tot Brescia. Daar kom ik om 8.56 aan en dus kan ik niet meer verder. Tenzij ik de dure Express trein neem, maar daar heb ik eigenlijk geen zin in. 

Ik besluit mijn koffer in de kluis te doen en ga de stad in. Brescia is een mooie, oude stad met bouwstijlen uit alle tijden.

Maar het is ook een echte mediterrane stad, wijds, relaxte en vol pleinen. 

Ik laat mijn nagels doen, geniet van een heerlijke lunch en zeer nog wat door de stad. Rond 15.00 ben ik weer bij het station. Mijn trein van 17.49 rijdt niet (nog geen 18.00) dus ik kan om 18.48 weg. Ik gebruik de tijd om mijn boek uit te lezen, wat kleur op te doen en mijn reisdagboek bij te werken. En terwijl ik dit typ bedenk ik me dat ik geen kaart heb gekocht in Brescia. Bummer.

Om 18.49 gaat daadwerkelijk de trein, en ik zit er in. Hoera! Over twee uur ben ik in Parma. Ik heb de stoptrein en er zijn 15 stops tussen Brescia en Parma. Tegen de tijd dat ik aan kom is het donker. Niet ideaal omdat ik de weg niet weet. Maar daar hebben we Google maps Voor. Het is 500 meter naar het hotel. Maar die 500 meter is gevuld met allemaal mannen tussen de 18-30 jaar die als hang jongeren bij elkaar hangen. Niet echt mijn ding. Dus blij dat ik bij het hotel ben.

Mijn 1e nacht in Lugano was een luxe kamer, zonder koelkast en met airco. Met dekbed . De b&b in Verona was zoals je in iedere Italiaanse romcom tegenkomt. Met een gedeelde badkamer (chloor in overvloed, een douchekop die je zelf moet vasthouden) airco, een koelkast, een laken en geen deken.

De komende nachten slaap ik in dit hotel. Een standaard ingerichte studentenkamer met airco, laken en dekbed en een eigen badkamer. 

Oh en deze kamer ligt op de 3e verdieping en er is geen lift. Das op zich geen probleem voor de komende dagen, maar vandaag, na een lange dag, met al mijn baggage, is het zo niet fijn! Maar ik ben er.

Morgen op onderzoek uit. Oh en niet vergeten om 8.00 uur ontbijten. 

Verona

"Vanochtend vroeg vertrokken in de luwte van de nacht en tien minuten op de trein gewacht. Want die had wat vertraging en mijn God daar baal ik van, omdat ik nu tien minuten minder bij jou blijven kan."

Van Lugano, via Monza, naar Milaan. Een rechtstreekse trein, maar de drukte in Monza was opvallend. Niet onverwacht, de F1 rijdt daar vandaag. Het hele perron bomvol. En alle teamshirts komen in veelvoud voorbij, maar het meeste toch die rode. In de trein naast me zitten een vader en volwassen zoon uit Brazilië. Ze zijn vandaag voor Ferrari, ze willen het feestje meemaken. Gelukkig zie ik op het perron ook veel oranje. The Dutch army is volop aanwezig. Of ik ook ga? Nee, ik heb vandaag andere plannen. We wensen elkaar veel plezier en ik rij nog een halte verder naar Milaan.

Daar is het op het station zo druk, dat ik mijn aansluiting naar Verano mis. Ik pak de eerst volgende trein en dat blijkt een soort Italiaanse Thalys te zijn. Ik betaal mijn kaartje en eindelijk komt Verona dan toch in zicht. 

Op het station neem ik een taxi. Het is maar een klein stukje, maar met mijn koffer op sleeptouw heeft dit voor nu mijn voorkeur. 

Bij de B&b waar ik verblijf wordt ik opgewacht door Django. Een grote stefford achtige hond. Gelukkig is Martha er ook en ze laat me binnen. Martje komt uit Ecuador, dus we spreken Spaans met elkaar. Voor beide makkelijker dan Italiaans en Engels door elkaar. Ik krijg een kamer, weinig uitzicht, maar wel airco. Een heerlijk gammele dubbele deur is wat de kamer scheidt van de rest, maar ik vind het prima. Het past er helemaal bij.

Andere schoenen aan en de stad in. Dat is ongeveer 10 minuutjes lopen en de Arena is snel gevonden. Hier moet ik tussen 17.00-19.00 mij kaartje ophalen. Ik beland op een terras. Het is inmiddels bijna 12 uur en tijd voor het ontbijt. Bruchetta met pomodori en een groot glas ijsthee. Daarna loop ik door. Ik volg de menigte naar het meest beroemde balkon van de wereld en het lukt me een foto te maken zonder dat er mensen op staan. Ik kijk om me heen, ik zie heel veel mensen, ik zie ook veel mensen die de horsten van Julietta betasten (dat schijnt geluk in de liefde te brengen). Ik kan rustig overslaan. Ik ben al gelukkig in de liefde. Maar ik vraag me af of de mensen ook weten dat Julietta pas 13 was. Toch een beetje en raar idee.

Maar wat ik niet zie, zijn de brieven in de muur. Je kunt alleen een brief achterlaten in het boek in het "museum" Casa de Julietta. Daar ga ik vandaag niet in. Misschien woensdagochtend. Ik kijk wel even.

In de winkel aan de overkant verteld me waarom ik de brieven niet vindt. De scène uit 'Letters to Julliet' is opgezet. Zo is de muur al decennia niet meer. En ook de balkonscene uit "Love in the Villa" is een decor, want dat balkon bestaat überhaupt niet. Net als Villa Romantica. In het betreffende pand zit een souvenirwinkel. De winkel waar ik binnen ben komt wel in beide films voor. Ik krijg nog wat tips mee voor morgen en ga naar Piazzo Erbe. Vandaag te bewonderen als plein, morgen staat er weer een markt op. Ook leuk, dus ik kom nog wel terug.

Daarna nog even langs de ALDI en de boodschappen naar huis brengen. Ik had mijn trouwschoenen meegenomen voor naar de opera, dus die aan, omslagdoek/dekentje om op te zitten mee en terug naar de stad. Gelukkig had ik ook mijn slippers in mijn tas gedaan voor de terugweg, want mijn trouwschoenen hebben de stad niet gehaald. Ze zijn duidelijk voor eenmalig gebruik gemaakt. De hele binnenkant laat los en plakt als vellen gedroogde latex aan mijn voeten. Die belanden in de prullenbak en de slippers gaan aan. Helaas, het is niet anders.

In de stad aangekomen krijg ik van Bart een berichtje. Hij is op een feest van vrienden en het blijkt dat ze afgelopen vrijdag getrouwd zijn. Zo heeft Bart ineens ook een surprise wedding. 

Nu nog even op het terras en straks naar Aida. Het weer is fantastisch, de sfeer net zo. Ik ben er klaar voor. 

Change of plans

In Nederland hoor je mensen nog wel eens klagen over de NS. Ik ben er nu achter dat de DB er ook wat van kan. Voor Venlo hebben we 10 minuten stil gestaan. Reden onbekend.  Daardoor kwamen we 10 minuten later aan in Frankfurt. Daar had ik 11 minuten overstaptijd en nu nog maar 1. 😝. "Gelukkig" had mijn trein van Frankfurt naar Mannheim 55 minuten vertraging, dus alle tijd. Maar... Dat houdt in dat ik van Mannheim nog wel naar München kan, maar niet meer fatsoenlijk van München naar Verona.

Dus nu zit ik in de trein van Frankfurt naar Basel en ga ik van Basel naar Lugano. Daar kom ik om 20.00 aan en blijf daar lekker slapen. Mijn overnachting net geregeld via Booking.com.

Vanavond genieten van Lugano en lekker relaxen en morgen het laatste stukje door naar Verona. 

De weg die ik neem is veranderd. De bestemming blijft gelijk. Het avontuur wacht. 

Italia here I come!

Al jaren had ik het idee dat ik een keer alleen op reis wou. Niet omdat ik niet met Bart op reis wil, maar gewoon een keer helemaal alleen de wereld ontdekken.

Maar dan ben je helemaal alleen.. Klopt, maar dat kan ik. Dan is er 's avonds ook niemand... Klopt ook, maar ook dat kan ik. Er zijn terrasjes in overvloed en ik heb uiteraard wat te lezen bij me. Vind je dat niet eng?... Nee, gezonde spanning is er wel. Maar ik heb mijn paspoort, mijn bankpas en mijn babbel bij me, dus dat komt vast goed. Geen zorgen, IK KAN DIT! 

Nu kwam voor Bart een mooie wandelreis naar IJsland op zijn pad, dus ik dacht, waarom ga ik dan nu niet ook mijn reis maken? En daar was de start van mijn avontuur.

Waar ik al snel uit was, was dat ik met de trein zou gaan. Met de auto is leuk, maar je moet op de weg letten, dus dan kun je niet uitgebreid om je heen kijken. En in de steden ben je vooral druk met navigeren en parkeerplaatsen zoeken. Dus; de trein! 

Dan het kiezen van een bestemming. Drie opties poppen omhoog in mijn hoofd. Het Verenigd Koninkrijk, een echte rondrit door Europa of Italië. Het VK is iets wat Bart ook heel leuk lijkt, dus dat kunnen we beter een keer samen doen. Een rondrit is leuk, maar dan zit je vooral veel en lang in de trein en zie je nog niet veel in de steden. Dus; Italie!

Ik wil graag naar Verona en Venetië. Florence staat ook op de wensenlijst. Pisa niet perse. Rome is de tijd te kort voor. Daar ben ik ooit een week geweest en dat ga ik nu niet in 1 of 2 dagen doen. Napels zou kunnen. Ik denk er eerst over om iedere dag ergens anders heen te gaan. Slapen in een hostel vind ik geen probleem, dus eens kijken wat we kunnen doen. Klinkt leuk, maar dan loop je dus wel de hele tijd met je bagage te sjouwen of er niet op het station een kluisje zijn, maar dat is lang niet altijd zo. 

Venetië is erg duur met zijn overnachtingen, maar is met de trein 1, 15 uur vanaf Verona. En vanuit Nederland kun je met de trein naar Verona. Prima startpunt dus. 

Eerst met de trein van Amsterdam naar Frankfurt, dan naar Mannheim , dan naar München en dan naar Verona. De 1e trein vertrekt om 7.45 van Amsterdam CS. Maar de NS zou de NS niet zijn als mijn plannen in de war worden geschopt. Werkzaamheden tussen Almere en Amsterdam. De NS zet bussen in. Dan moet ik dus echt midden in de nacht weg. Een hotel in Amsterdam zou een oplossing kunnne zijn, maar die zijn OF heel duur, OF heel ver van het station. 

Bart komt met een helder idee; waar gaat de trein nog meer langs? Utrecht. Ik bel Tom. Mag ik de nacht ervoor bij jou slapen? Dat blijkt geen probleem. 

Na de optocht in Kuinre, rijden Bart en ik naar Hilversum. Kletsen nog even, drinken nog wat en dan lekker slapen. Vanochtend vroeg op. Tom heeft een heerlijk ontbijt gemaakt en daarna vertrekken we naar Hilversum Centrum. 

Om 7.29 gaat de trein naar Utrecht en 19 minuten later sta ik op Utrecht CS. Het is er nog lekker rustig en om 8.16 stap ik op de ICE naar Frankfurt. Er zit iemand op mijn plek bij het raam (uiteraard), maar buiten is het mistig, dus voor de 1e rit vind ik het helemaal prima. 

Ik heb vandaag nog 12 uur treinen voor de boeg. Dwars door de Alpen, ik heb er nu al zin in. Vanavond (en de volgende 3 nachten) slaap ik in Verona. Ik kijk uit naar wat ik allemaal ga zien en beleven. De 1e stappen zijn gezet. 

Gedroogde gember (Let's try something new)

Al een tijdje terug heb ik een voedsel droger gekocht. Maar tot nu toe kwam het er steeds niet van om hem te gebruiken.

Van de week tijdens het boodschappen doen kwam ik een hele mooie gemberknol tegen. En Bart drinkt graag verse gember in zijn thee, dus nu dan een mooie kans om er eindelijk mee aan de slag te gaan. 

Dinsdag was ik vroeg thuis, maar enig onderzoek leerde me dat gember een droogtijd heeft van 12-14 uur. En aangezien het eerste keer is dat ik het probeer, leek het me niet handig om het apparaat 's nachts alleen te laten.

Wel vast de 1e keer een half uur laten draaien. Datlnnis dat vast gebeurd. Vandaag was het dan zo ver. De gember geschild en schoongemaakt en in verschillende afmetingen gesneden (oh wat ben ik dan blij met mij superfijne Tupperware messen) en daarna de lades van de droger gevuld. Een deel van de plakje kwam er uit als hartjes, dus ik heb goede hoop op een goed resultaat.

14 uur op 45 graden. Dus nu wachten en wachten en wachten. Zou mijn huis nu ook naar gember gaan ruiken?

Ik ben benieuwd naar het resultaat. Als alles goed gaat is de gedroogde gember tot een jaar houdbaar, mits luchtdicht afgesloten (gelukkig heb ik daar nog genoeg Tupperware bakjes voor). 

En als Bart, of iemand anders, dan gember thee wil, doe je een paar stukjes in een glas of theepot, schenk er heet water overheen, even wachten en klaar is Klara (oh nee, da's chocolademelk 🙈).

De voedingswaarde en de voedingsstoffen van de gember blijven op deze manier goed bewaard, dus super gezond en eigenlijk heel makkelijk. Het scheelt een hoop uitgedroogde stompjes die blijven liggen en na verloop van tijd in de prullenbak verdwijnen. 

Ik ben benieuwd. Wachten jullie met me mee? 

Sabbatical?

2020 was het laatste jaar waarin ik een blog heb geschreven. En sindsdien was er radiostilte. Tot nu. Er is een hoop gebeurd in de tussentijd en nee, dat ga ik hier niet allemaal opschrijven. Maar het is wel tijd voor een nieuwe blog-start.

Gelukkig kan dat tegenwoordig ook gewoon via de app op mijn mobiel, dus dat maakt het een stuk makkelijker. 

Dus nieuwe stukjes, over mij, Jopie (de kat), kruiden, mijn reizen, mijn hobbies, over vanalles. Ik heb er zin in. Jullie hopelijk ook. 

Argi+

Wie mij op Facebook of Instagram volgt heeft dit product al een paar keer voorbij zien komen. Argi+. en ik moet eerlijk zeggen, dit product heeft voor mij al een hoop veranderd. Het heeft me extra mogelijkheden gegeven op een gezondere leefstijl. Hoe? Eigenlijk kinderlijk eenvoudig. 

In september 2018 ging ik tijdens de voorbereidingen van de SamenLoop voor Hoop in Lelystad tot driemaal toe finaal door mijn rug. Ik kon gewoon niet meer op mijn benen blijven staan. Dus het bewuste weekend heb ik plat gelegen en is bijna alles aan mij voorbij gegaan. Dit weekend werd gevolgd door weken en maanden van pijn, onrust, onderzoeken, scans, artsenbezoekjes, etc. Er was van alles mis, maar het heeft heel lang geduurd voor er ook iets was waardoor ik weer meer kon dan alleen maar op de bank hangen. Zelfs schijnbaar eenvoudige dingen, zorgde voor slapeloze nachten van de pijn. En hoewel ik heel goed weet dat bewegen/sporten goed is voor je lichaam, zat dat er voor mij echt niet meer in. Sporten stond gelijk aan pijnlijden. Aan slapeloze nachten en aan weer aan de zware pijntillers moeten. 

Inmiddels gaat het gelukkig een stuk beter als vorig jaar. Met dank aan een geduldige man, een geweldige oefentherapeut en aan mijn revalidatiearts, kan ik me nu iets beter redden de dag door. Maar dat sporten....

Ik kon de spierpijn die gepaard gaat met een goede training niet hebben naast de dagelijkse dosis pijn, die er nog steeds is. Tot ik Argi+ ontdekte. (Bart gebruikt dit inmiddels als ruim een jaar, ik ben wat trager van begrip zo af en toe). 

In Argi+ zit Arginine (waar zou de naam nou toch vandaan komen??)

Een gustig effect hiervan is dat het de bloedvaten verwijdt waardoor de voedingsstoffen beter bij mijn spiercellen komen. En hierdoor verzuren ze minder. 

Klinkt leuk, maar houdt dan nou in? Nou in mijn geval houdt dat in dat ik, als ik de dag voor het sporten een Argi+ stick neem en één tijdens het sporten, dan ervaar ik de dag erna nauwelijks spierpijn. En dus is het voor mij mogelijk om te sporten. Ben ik toch iets te fanatiek geweest en heb ik de dag erna milde spierpijn klachten, dan neem ik nog een Argi+ stick en dan is het vrij snel over. 

Argi+ is een stick (poeder) die je oplost in water. En het drinkt weg als een glas bosvruchten ranja. Goed te doen en door die 2 glazen per week (ik sport 1x per week) gaan er weer een paar deuren voor me open. 

In een zak Argi+ zitten 30 sticks. Een zak kost 70,-. Daardoor komen de kosten voor mij (bij een gebruik van 2 sticks voor 1 training ) op ongeveer €4.60. En persoonlijk is het mijn iedere cent daarvan waard. 

Wil je meer weten over Argi+? Neem gerust contact met me op. En bestellen kan ook altijd via mij. 

Forever Living

Vorig jaar kwam ik in aanraking met Forever Living Products. Ik liep er al een tijdje mee rond dat ik een detox programma wou volgen om van mijn zoetbehoefte af te komen. Forever bood die mogelijkheid door middel van het C9 programma. Een detox va 9 dagen op basis van Aloe Vera producten en supplementen. 

Omdat ik weet dat ik niet zo'n groot doorzettingsvermogen heb, zeker niet op het gebied van eten, besloot ik dit programma samen met Bart te volgen. Het is makkelijker als je iemand in huis hebt die je steunt en zelf ook mee doet. 

Dus in april 2019 deden wij de C9. Op de eerste dag meten, wegen en vooral puzzelen wat wel wel en niet mochten, wat we vooral niet moesten vergeten. Oh en natuurlijk veel drinken. Iets wat ik al jaren structureel te weinig doe (Kennelijk is het laten staan van snaai lastiger voor me dan het laten staan van wat te drinken). 

De eerste 3 dagen zijn het "moeilijkst". Een volledige detox en naast het eerder genoemde water, geen andere producten dan die ik het pakket zitten. 

De dagen daarna werd het beter, mocht ik ook weer iets meer hebben, en, wat voor mij heel goed werkt, ik kon vast gaan aftellen naar het eind. En dat was er ineens. Ineens waren we op dag 9 en had ik de detox volgehouden. 

Later die week liep ik in de supermarkt en daar mocht ik een paaseitje. Oh wat vond ik die vies. Een dood normaal melk chocolade paaseitje. Bah. Dat was een goed teken. Niet dat ik nou het idee had dat ik nooit meer chocola zou eten, maar je wordt er wel een stuk selectiever van. Niet meer zo maar alles naar binnen schuiven, maar alleen dat wat je ook daadwerkelijk lekker vindt. 

Mijn suikerbehoefte was aanzienlijk minder geworden en daar was het mij om te doen. Bart was er ook goed doorgekomen. Allebei wat kilo's kwijt, wat centimeters er af. En ja, ik weet dat die wel terug komen als je daarna weer je oude eetpatroon oppakt. Maar het was wel fijn resultaat te ervaren. 

Dit jaar hebben we beide weer de C9 gedaan. Ik weet dat de suikerbehoefte bij mijn aanwezig blijft, maar daarom vind ik het dan wel heel fijn om minstens 1x per jaar mijn lichaam te reinigen van binnenuit. De boel te resetten. 

Inmiddels ben ik ook Forever Business Owner. Dat betekent dat ik de laatste tijd druk ben geweest met het uittesten van allerlei Forever producten, leren waar je ze voor kunt gebruiken en wat je kunt inzetten als mensen bepaalde, soms hele vage, klachten hebben. Ik heb geleerd wat Aloe voor je kan doen, en hoe het mijn lijf, waar ik toch al geruime tijd erg veel last van heb, kan ondersteunen en kan helpen herstellen. 

Binnenkort starten we met een nieuwe C9 challenge. Wil je meedoen? Of wil je er meer over weten? Stuur me dan even een e-mail of een berichtje via Whatsapp of Facebook. Het idee is om op een bepaalde datum met een aantal mensen te starten met C9. Ik voorzie je dan van tips, trucs, recepten en andere hulpmiddelen om je zo het beste resultaat voor jou te halen uit de C9. En, als je wil, kun je daarna ook stap 2 en 3 volgen. Maar daar een andere keer meer over. 

Ben je benieuwd naar wat Forever allemaal voor producten heeft? Kijk eens hier

Kerst stress

Overal om je heen hoor je mensen er over. Het is ook helemaal van deze tijd. Druk druk, druk. Kerststress alom. Boodschappen voor een heel weeshuis, het huis rondom versiert. En alles grootser en uitbundiger als vorig jaar. Of in ieder geval grootser dan bij de buren.

De supermarkten zijn soms alle dagen geopend. Alsof we zullen verhongeren als ze 1 of 2 dagen dicht zijn. Als ik zo zie wat men allemaal in de karretjes heeft liggen, kunnen de supermarkten wel een week kerstvakantie nemen en dan komt nog niemand te kort.

Alle drukte gaat wat aan me voorbij. Niet met een speciale reden, maar ik heb nooit zoveel last van kerst drukte of kerst stress.

Nu de winkels alles in de aanbieding gooien, zoek ik vast mijn kerstkaarten voor volgend jaar uit. 1+1 gratis is altijd leuk. Meestal begin ik in oktober met mijn adressenboek in de hand een lijstje te maken van wie ik een kaart wil sturen. Dit jaar zat ik in november een paar dagen aan de bank gekluisterd en dat was dan ook een ideaal moment om de meeste kaarten vast te schrijven. Een enkele bewaar ik voor later omdat ik daar nog wat extra's in wil zetten.

En wat het eten betreft, ik eet wat ik lekker vind. Soms is dat van een lekker recept dat ik heb gevonden, maar soms ook gewoon makkelijk. Haricots Verts zijn kant en kaar uit de vriezer te krijgen. Stoofperen heb ik in de herfst al gemaakt en ingevroren. Rollade is zo klaar en aardappel toefjes vragen ook niet te veel stress.

De kerst cadeautjes verzamel ik het hele jaar door. De grootste stress daarvoor is hoe ik ze verborgen hou voor kerst en niet al ruim voortijdig aan Bart geef.

Op Facebook las ik een post waarop stond: The first Christmas was pretty simple. It's okay if yours is too.

Laat jezelf niet gek maken. Geniet van de warme momenten met vrienden en/of familie. Of als je alleen bent. Geniet van de rust, een goed boek of 1 van de vele kerstfilm. Relax. Gooi kerststress de deur uit.

Fijne kerst allemaal!

Tik-tok

Soms zijn er van die dagen dat je hoofd de hele dag vol zit. Ik moet nog dit, ik moet nog dat. Ik moet van alles wat. ’s Ochtends staat mijn hoofd gelijk aan en om de een of andere reden komt er geen ruimte in mijn hoofd, maar komt er steeds meer bij.

Dingen die mensen om me heen zeggen of doen, triggeren alleen maar meer gedachtes in mijn hoofd en helaas niet altijd de positieve dingen. Het gevolg, ik krijg een slecht zelfbeeld, het gaan te koste van mijn eigenwaarde en aan het einde van de dag val ik uitgeput in mijn bed neer. Nee, niet in slaap, want mijn hoofd staat nog steeds aan. Ik heb dan zelfs geen puf meer om nog even te lezen. En dat is in mijn geval heel erg. De mensen die mijn kennen weten dat ik graag, veel, vaak en overal lees. Dus geen puf om te lezen is geen goed teken.

Het is een soort cirkel. Ik ben en blijf druk, in mijn hoofd, wordt moe, neem geen tijd voor rust, slaap, wordt moe wakker en dat gaat gewoon door. Als ik dan tijd heb, ben ik uitgeteld en heb ik geen energie meer om de dingen te doen waar ik eigenlijk heel blij van wordt. Ik begin mezelf af te vragen of ik alles wel goed doe en waarom het allemaal niet wil. Ik twijfel, ga piekeren en ben weer een stap verder afgedaald in de vicieuze cirkel.

En het erge is, dat ik me er van bewust ben en niet weet hoe ik het moet doorbreken. Het lijkt wel of er steeds weer iets gebeurd dat me opnieuw triggert en me terug zet in de rails van mijn cirkel. Een nieuw rondje. Steeds maar weer.

Maar dat stopt nu! Buiten is het al weken heerlijk weer.  En ik vergeet er van te genieten. Ik vergeet mijn vrienden te bellen, ik vergeet te lezen. Dat moet veranderen.

Dus ik doe wat ik denk dat goed is. En als andere mensen denken dat het niet goed is, is dat ook ok. Ik ga me er niet meer al te druk om maken. Iedereen is anders, iedereen zijn eigen mening. Dus ik kan nooit iedereen tevreden houden.

Gisteren even gezellig weg geweest met een vriendin, vanavond ga ik bij een andere vriendin eten.

 

No reply

Ik kan me er echt mateloos aan irriteren. Mensen die niet reageren.
Ik vind het helemaal niet erg dat mensen niet a la minute reageren. Dat niet. Ik zit zelf ook niet 24/7 vast aan mijn telefoon. Dus soms duurt het even voor ik een e-mail, facebook berichtje, Messenger bericht, sms of appje zie.

Maar wat ik echt heel irritant vind, is dat mensen helemaal niet reageren.
Soms reageer ik op vacatures. Bedrijven hebben dan bewust een bericht de wereld in gestuurd. Dan reageer je, maar krijg je nooit een reactie. "Proactief zijn Carola!" als je niets hoort er achter aan bellen. Ja duh... maar daarom is het wel irritant dat ze niet reageren. Hoe moeilijk kan het zijn om een standaard bericht te maken en dit te versturen aan iedereen die je niet uitnodigt.

Soms benader ik mensen voor de SamenLoop voor Hoop en krijg dan geen enkele reactie. Ik denk dan "nee" is ook een antwoord. En soms vraag ik mensen iets omdat ik eerder ergens contact over heb gehad, maar ook dan reageren mensen niet. Echt bijzonder vervelend.
 

Echt Hema

Ik heb vanochtend een afspraak, maar ben een uurtje te vroeg. Dom, maar geen probleem. Ik ga even ontbijten bij de Hema. Het is nog vroeg, maar wel druk in de koffiehoek. Verschillende stelletjes, vriendinnen of zussen en recht voor me de stamtafel. Zes personen. Opa en oma, vader en moeder en zoonlief, ik denk een jaar of 16 EN de hond. Die heeft een eigen stoel waar keurig zijn mandje op staat. Het is een gewone doordeweekse donderdag,  dus ik vraag me enigzins af of ze dit iedere ochtend doen.

Dat ik niet het gewone ontbijt bestel maar een broodje gezond is wel eens beetje raar. Een dame in de koffiehoek die met haar man aan het ontbijten is kijkt bijna iedere hap uit de mond. Ik word vrijuit aangestaard. Even later begint ze een gesprek met het echtpaar aan de tafel naast haar. Duidelijk bekende. En alles in het straf Fries. Nu is mijn Fries niet al te best, maar ik hoor wel dat het gesprek er over gaat of ze naar de voorstelling van Bassie en Adriaan of Buurman en Buurman gaan. Let wel, beide echtparen zijn zestiger.

Ik weet niet welke extra ingrediënten er in mijn appel, banaan, mango smoothie zit, maar dit beloofd een bijzondere dag te worden.

Heerlijk, boeken!

De afgelopen tijd twee heerlijke boekwinkels ontdekt. Alleen jammer dat ze zo ver weg zijn.

Gianotten Mutsaers in Tilburg en Dekker & van de Vegt in Nijmegen.

Wat een feest om in deze boekwinkels rond te dolen. Daar zouden ze er meer van moeten hebben (en dan het liefst een beetje in de buurt).

2016 - Because every picture tells a story

Ik zoek naar de woorden om te omschrijven hoe 2016 was. Wat was het voor een jaar? Wat is er allemaal gebeurd? Wat heb ik geleerd? En hoe nu verder? Maar ik vind het lastig om de juiste woorden te vinden. En dat komt niet zo heel vaak voor. Soms helpen plaatjes.

Ik begon het jaar goed. Gestart met het traject voor mijn gastric bypass, en de eerste kilo's waren er af. De zenuwen begonnen langzaam te komen. Twijfel niet. Dat is er eigenlijk nooit geweest, maar zenuwen wel. Wat kun je van de rest van je leven verwachten? Hoe zal het gaan? Valt het mee? Valt het tegen? Best spannend allemaal. Maar gelukkig had ik veel support van veel mensen. Mensen die het net als ik ook best spannend vonden, mensen die vooral heel nieuwsgierig waren, mensen die het beste met mij voorhadden. Maar er waren ook mensen die het niets vonden. "Niet te veel afvallen hoor, dan ben je jezelf niet meer" ??? Dan ben je "Carola" niet meer. ??? Dat heb ik nooit zo begrepen. Maar het is ok. Iedereen mag er van vinden wat hij/zij wil. Ik heb besloten er voor te gaan en 11 april was de grote dag.

Samen met mama en Bart naar het ziekenhuis. Alles klaarmaken en dan wachten (dat is zo ongeveer het lastigste deel). Om half twee de OK op en ik was om vijf uur weer terug op zaal. Ik heb er niet zo heel veel van meegekregen, want het heeft tot een uur of half tien geduurd voor ik echt weer wakker was. De nacht goed doorgekomen, maar oh wat had ik de volgende dag een spijt. Nog nooit in mijn leven ben ik zo misselijk geweest als die dag. Wat een ellende. Maar gelukkig werd het minder en mocht ik de volgende dag naar huis. Klaar voor een nieuwe start.

Een vliegende start mag ik wel zeggen. Ik herstelde prima en de kilo's vlogen er af. Terug onder de 150 kilo ging maar zo en de 140 kwam ook al snel in zicht. En begin juli belde ik mama. Ik was eindelijk onder de magische grens van 130 kilo gekomen. Daar heb ik jaren lang tegen aan gehikt. Wat was ik blij. En wat was mama blij. Helaas was het wel het laatste succes van mijn afvalrace dat ze mee mocht maken.

In april kreeg ik een nieuwe start, in juli stond mijn wereld stil. Ik had geen werk, herstelde goed van mijn operatie en had voor de zomer en ook daarna nog een hoop leuke plannen met mama. Maar wie had ooit gedacht, dat we nu al afscheid van haar zouden moeten nemen. Zo ineens keerde het tij en was haar tijd daar. Terug naar papa. Haar tijd met mij zat er op.

En in je ergste nachtmerries droom je wel eens dat je iemand verliest waar je van houdt, en sinds ze in 2015 opnieuw de diagnose kanker kreeg, was er een stemmetje in mijn hoofd dat zei: Dit komt niet goed. Maar niets en niemand had me ooit hierop voor kunnen bereiden. En als ik eerlijk ben, ik weet nog steeds niet wat ik er van moet vinden. Soms besef ik ineens dat er inmiddels al weer 5 maanden voorbij zijn, waarin ik mama niet gezien en niet gesproken heb. En op andere dagen mis ik haar in duizend kleine dingen. Het is zo overweldigend, dat ik vaak niets voel. Vaak ook een heleboel, maar soms ook gewoon helemaal niets. Ik denk dat mijn hoofd en hart het nog niet aan kunnen.

De tijd vliegt voorbij en inmiddels zijn we alweer in december aangekomen. Ik ben sinds oktober weer aan het werk in Zwolle. Ik heb ik 2016 een hele hoop leuke dingen gedaan. We hebben een heerlijk weekend in Edinburgh gehad met vrienden, Een weekendje Leiden, een paar dagen Twente, een weekend Dussledorf en Essen. Bart heeft 2 runs gelopen, we hebben een geweldig leuk en gezellig feest gehad voor Bart zijn 40ste verjaardag en nu staat er een druk maar leuk kerst weekend voor de deur. Maar ik heb ook geleerd dat je je eigen geluk moet maken. Ik heb geleerd wie mijn vrienden zijn en ik heb (alweer) geleerd dat niet iedereen is zoals je denkt dat ze zijn. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt en oude vrienden verloren. Ik heb de liefde nog beter leren kennen en verlies opnieuw gevoeld.

Ik voel me goed. Ik had mijn operatie niet willen missen. Mijn gewicht is inmiddels gedaald naar 105 kilo en dus is de magische 100 in zicht. Ik heb veel voor dankbaar voor te zijn het afgelopen jaar. Ik besef me maar al te goed, hoe dankbaar ik mag zijn voor iemand als Bart in mijn leven. Ik hou zo veel van die man. En het leven is oprecht goed voor me. Maar ik ben ook blij dat 2016 straks voorbij is. 

Op naar 2017. Een jaar voor nieuwe kansen. Een jaar waarvan ik hoop dat ik de rust in mezelf kan houden. Waarin ik kan blijven relativeren, maar waarin ik ook kan dromen. Er staan nu alweer leuke dingen op het programma. Theaterbezoekjes, Barcelona, Parijs, Boedapest. En vele mooie, heerlijke en gelukkige momenten samen met Bart.

Hij komt, hij komt, die lieve goede Sint....

Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje al aan....
Zie de maan schijnt door de bomen....
Zachtjes gaan de paardenvoetjes....

Heerlijk, de Sint en zijn pieten zijn weer in het land.
De 'warmste' tijd van het jaar is weer aangebroken en ik heb er zin in. Ik vind de periode van nu tot oud & nieuw de leukste tijd. Thuis gezellig de kaarsjes weer aan (en ligt het aan mij, of gaan die waxinelichtjes steeds minder lang mee??), tijd voor warme melk met Anijs, pepernoten, marsepijn, straks de kerstkransjes, de kerstboom en hopelijk wat sneeuw. Ik kan er volop van genieten.

Dit jaar moet ik de chocoladeletter onder mijn kussen waarschijnlijk missen, en ook moet ik nog hard op zoek naar het juiste recept voor de tulband met kerst. Maar dat komt wel goed. Bart is dit jaar met de feestdagen thuis. De verjaardag van de Sint, vieren we samen met Ruud in Groningen. En ook de kerstdagen zitten al vol leuke plannen.

De hele Zwarte Pieten discussie probeer ik zo veel mogelijk te vermijden (helaas lukt dat slecht door alle aandacht op social media) en behalve dit kleine stukje zul je me er dan ook niet verder over horen. Bij mij is Zwarte Piet zwart en dat blijft hij ook.

Straks weer lekker de ouderwetse kneuterige gezelligheid, de spanning, wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe... hoe zou ik het dit jaar gedaan hebben? Zou de Goedheiligman echt alles gezien hebben? Vandaag overal gespannen kinderkoppies. Heerlijk toch.

Sinterklaas. Ik ben er klaar voor. WELKOM SINT EN PIET!!!

Terwijl de wereld stil staat, draait hij gewoon door

En zo ineens staat mijn wereld stil. Toen ik, twee maanden geleden, op vrijdag mama in het ziekenhuis achterliet, had ik nooit kunnen verzinnen dat ze niet meer thuis zou komen. En toch is dat precies wat er gebeurde. Haar tijd zat er op en op woensdagmorgen is mijn lieve moeder overleden. Mijn wereld stopte. Letterlijk.

Op het moment dat een dierbare overlijdt, lijkt alles even stil te staan. De eerste dagen na het overlijden, gaan in een vlucht voorbij. Terwijl het nog niet eens is doorgedrongen dat mama is overleden, ben ik al druk met allerlei andere dingen. Er moet een uitvaart geregeld worden, er moeten bloemen besteld worden, ik moet mensen laten weten wat er is gebeurd, ik moet kaarten versturen, ik moet, ik moet, ik moet. Oh ja en ik moet onderdak zoeken voor haar kat. Dat duurt al met al een dag of drie en dan is alles wat in eerste instantie geregeld moet worden, geregeld. Maar ja, de uitvaart is pas dinsdag. Dat duurt nog even. Dus tijd om even los te laten en even niets te moeten. Dinsdag, dan moet ik weer.

De crematie verloopt volgens plan. Ik had ook niet anders verwacht. De mensen van het crematorium doen dit dagelijks, en ik wist hoe het moest zijn. Daar had ik al veel eerder over nagedacht. Als je weet wat je wilt, scheelt dat echt zo veel. Want in die eerste dagen kan je niet nog van alles bedenken. Daar heb je geen tijd voor. Daar heeft je hoofd geen plek voor. De tijd staat stil, maar vliegt voorbij. Je hart gaat door, hoe gebroken dan ook. Het tikt stug door.

Ik heb op dit moment geen werk, en dat is nog nooit zo'n zege geweest als nu. De maand augustus is volledig voorbij gegaan met uitzoeken, opruimen, sorteren, verkopen, en afsluiten. Het huis moest 29 augustus opgeleverd worden, dus genoeg te doen. Er zijn mensen die willen helpen, maar toch moet ik bij de meeste dingen stuk voor stuk bekijken en bedenken wat ik er mee wil. Alles heeft zijn eigen verhaal. En ik weet dat ik lang niet alles kan bewaren, maar ik kan ook niet alles weg doen. Dus steeds weer de keuze, wat ga ik er mee doen.

De wereld draait door, maar mijn wereld speelt zich vooral af in het huis van mijn moeder. Terug naar mijn herinneringen, alle dingen die ik al mijn leven lang ken. De gekleurde eierdopjes, die al mijn hele leven worden gebruikt, mijn oude poppenhuis, dat door niemand meer wordt gebruikt en die duidelijk sporen heeft van een intensief leven. Alle kleding van mama, maar ook vooral veel oude kleding van mezelf, die mama is gaan dragen toen het mij te klein werd. Bizar, dat ik het nu veelal wel weer aan kan, maar niet meer aan wil. Mijn babykleertjes, mijn eerste (en enige) bikini, van toen ik nog een klein meisje was. Mijn oude Mickey Mouse nachthemd. Waarom heeft ze die bewaard?

In iedere kamer, in ieder hoekje, kom ik herinneringen tegen. "Oh ja" momenten zijn aan de orde van de dag. En foto's, bakken vol met foto's. Die neem ik ongezien mee. Ik heb nu geen tijd om daar in te verzanden. Mijn tijd staat stil, maar de wereld draait gewoon door. Eind augustus nadert met rasse schreden.

En dan is het moment daar. 29 augustus, 11.00 uur. Tijd om het huis op te leveren. Alles is leeg, kaal, levenloos. Alles is weg. Het inleveren van de sleutel is zo gebeurd en dan is het echt voorbij. Het tijdperk Schipbeek is voorgoed voorbij. En ook al weet ik, dat mama nooit meer terug komt, ik wacht nog steeds tot ze uit het Lelycentre thuis komt en me vraagt wat ik aan het doen ben.

30 augustus word ik voor het eerst van mijn leven alleen wakker op mijn verjaardag. 36 jaar lang was er iemand bij me als ik 's ochtends wakker werd. Want als Bart niet thuis kon zijn met mijn verjaardag, zorgde mama dat ze bij mij was. Anders is het ook zo ongezellig. Dan kwam ze boven met ontbijt op bed en een cadeautje van de katten. Maar dit jaar was het anders. Ik werd alleen wakker. Maar in gedachte hoorde ik haar de trap opkomen, Lang-zal-ze-leven zingend. Met een dienblad met een beschuitje met kaas. Geen thee, want daar is het nog veel te vroeg voor. Ik zag het, ik hoorde het, ik voelde het. De herinnering is zo echt, dat ik even mezelf voor de gek hou. De wereld draait door. De tijd gaat verder. Ook nu mama er niet meer is, ben ik gewoon jarig. 37, een leeftijd waarop mama me nooit zal kennen.

Vriendinnen van mama bellen me op om te vragen hoe het met me gaat. Dat is lief. Mama was een lief en bijzonder mens, en dat zijn haar vriendinnen ook. Want juist nu de roes over is, en de rust weer keert, merk ik hoezeer ik mama mis.

Het is waar wat ze zeggen. In deze periode leer ik mijn vrienden kennen. Ik heb, ongewild, bepaalde verwachtingen van bepaalde mensen. Maar ja, kennelijk weet niet iedereen dat. Dat leidt er toe dat ik door sommige mensen teleurgesteld word omdat ik niets van ze hoor. Mijn fout, als ze niet weten wat ik van ze verwacht, kan ik ze ook niet kwalijk nemen dat ze niet aan mijn verwachtingen voldoen. Er zijn ook mensen van wie ik geen verwachtingen had, en die me aangenaam verrassen. Bijzonder hoe dat gaat. Mensen die ik al jaren niet heb gesproken en die nu veel moeite doen om toch weer in contact te komen. Er zijn ook mensen die niet zo goed weten hoe ze met de situatie om moeten gaan. Gelukkig hebben ze het zelf nog niet meegemaakt. Ik hoop dat ze dat ook nog lang bespaard blijft.

Mensen om me heen vinden me dapper, of waarschuwen me dat de klap nog wel komt. Of zeggen me dat ik me niet groot moet houden. Ik laat het allemaal maar gebeuren. Er zijn echt wel momenten dat het verdriet me overvalt. Dan huil ik. Soms zachtjes in een hoekje van de bank, soms heel hard, als een klein kind dat zijn favoriete knuffel is verloren, soms in stilte en brengt een herinnering een glimlach op mijn gezicht.

Naast mijn bed ligt een stapeltje tijdschriften. Mijn Libelle's gingen normaal door naar mama, maar ja, dat gaat niet meer. Tussen de stapel ligt ook een Margriet. Ik blader hem door, lees af en toe een interessant item en dan gebeurd het. Ik sla de bladzijde om en kom bij de puzzel. Hij is al ingevuld. Een pagina met een ingevulde puzzel staart me aan. Daar staan de letters in mama's handschrift. En daar was ik even niet op voorbereid. De tranen vloeien volop. En ik weet dat er heel veel mensen zijn die ik zou kunnen bellen, die me zeggen; "je mag altijd bellen, het maakt niet uit hoe laat". En toch is er niemand die ik nu wil bellen. Ik mis mijn moeder. Zij is de enige die ik zou willen bellen. En zij is nou net de enige die ik niet meer kan bellen. Niet vandaag, niet morgenochtend, nooit meer. De tijd gaat door. De wereld staat niet stil. Iedereen is inmiddels terug van vakantie, iedereen is weer aan het werk, het leven gaat door. Maar voor mij toch nog niet helemaal. Mijn wereld heeft moeite met op gang komen. De tijd tikt verder, mijn hart klopt door, maar het is nog steeds een beetje gebroken. Ik mis mijn moeder en ik mis de mensen om me heen.

7 weken

Het is vandaag precies 7 weken geleden dat ik geopereerd ben. En wat is er al een hoop veranderd.
In plaats van de geplande gastric bypass, heb ik een gastric sleeve gekregen. Tijdens de operatie bleek dat er te veel vet rond mijn darmen zat, waardoor ze er niet goed bij konden. Vandaar dat er ter plekke is besloten om een gastric sleeve te doen.

Gevolg daarvan is dat ik er langer over ga doen om mijn streef gewicht te behalen. Maar als ik eerlijk ben maakt het mij niet uit of die 60 kilo er nou in 1 jaar of ik 2 jaar af gaan. Als ze er maar af gaan.
Dus op de vraag die ik meermaals heb gehoord, of ik teleurgesteld ben dat het een sleeve is geworden, kan ik met een gerust hart 'nee' zeggen. Ik ben niet teleurgesteld en ik heb er ook geen problemen mee. (Gelukkig maar, want ze kunnen mijn sleeve ook niet terugdraaien. Ik ben gewoon 70% van mijn maag kwijt).

Tijdens mijn twee weken pre-dieet (pre operatief dieet om buikvet weg te krijgen zodat ze tijdens de operatie overal goed bij kunnen en je lever slinkt zodat hij niet in de weg zit) ben ik in totaal 9 kilo afgevallen. Dus dat ging super hard. En zoals in mijn eerder blog te lezen was, viel de eerste week me behoorlijk zwaar. De tweede week ging echter een stuk beter en ineens was 11 april daar.

De eerste dag na de operatie was ik ontzettend misselijk. Daardoor dronk ik niet genoeg en moest ik een dag langer in het ziekenhuis blijven. Dat vond ik niet zo'n probleem. Ik voelde me ellendig genoeg. Gelukkig mocht ik woensdags wel naar huis.

De dagen daarop ging het steeds beter. Zaterdags zelfs met Bart mee geweest boodschappen doen. Mijn dieet bestond alleen uit vloeibaar en ook dat viel gelukkig mee. Ik dacht dat ik daar veel meer moeite mee zou hebben, maar niet dus.

En langzaamaan mocht ik ook beginnen met licht vast voedsel. En inmiddels kan ik al weer een heleboel eten. Alleen warm eten valt nog erg zwaar en heb ik veel moeite mee. Maar ze zeggen dat dat wel weer goed komt. Ik hoop het maar. 1 klein tartaartje is echt het maximale dat ik op kan, dus mijn avondmaaltijd is nog niet echt iets om naar uit te kijken. Maar langzaamaan vooruit is toch maar mooi vooruit.

Inmiddels ben ik in totaal 25 kilo kwijt. Ik kan mijn zomerbroeken van twee jaar geleden weer aan en heb ook al kleding moeten vermaken/innemen omdat het gewoon echt te groot wordt. En daar doe je het dan uiteindelijk toch voor.

Dus tot nu toe valt het allemaal reuze mee (behalve dan dat avondeten). Ik moet er wel aan wennen dat ik 6-8 keer per dag moet eten en dat ik dan ook nog op mijn drinken moet letten. (Gelukkig zit er een wekker op mijn telefoon, dus die helpt me herinneren).

Ik zit op 35.2% van mijn totale doel, dus het begin is er wel degelijk, van de week ook weer naar de sportschool (blech) om te zorgen dat ik lekker zo door kan gaan. Kom maar op met de zomer.

Nog 1 week te gaan

Nog 1 week te gaan voor mijn operatie en wat vind ik het spannend. Inmiddels zit de eerste week van mijn pre-dieet er op en is er 5 kilo met de Noorderzon vertrokken. Nog een week te gaan en als die ook 5 kilo voor me in petto heeft, dan weet ik in ieder geval waar ik het voor doe. 

Ik begrijp wel, waarom je dit crash dieet maar twee weken mag volgen. Ik krijg echt het minimale aan energie binnen en merk dan ook dat ik geregeld duizelig ben en bijna de hele dag honger heb. Tot een knorrende maag aan toe. Als dit gewoon een van de vele diëten was geweest, had ik het nooit volgehouden. Dit vraagt veel van me, en vooral van mijn zelfdiscipline en doorzettingsvermogen. Beide niet mijn sterkste kanten. Maar die stok achter de deur, is niet van de eerste de beste boom. Het is een balk die de deur gewoon barricadeert. Een honderd jaar oude eik, die elke weg terug onmogelijk maakt en dat is maar goed ook. 

Volgende week maandag is het zover. Dan mag ik onder het mes. Dat wil zeggen, als ik onder de 154 kilo ben, want ik moet lichter zijn dan op mijn laatste weegmoment in het ziekenhuis. 

Iedereen vraagt me of ik zenuwachtig ben voor de operatie. Ik denk dat het vreemd zou zijn als ik dat niet was. Een gezonde dosis spanning, voor een operatie. Welke operatie dan ook. 

Maar waar ik zenuwachtig voor ben, is voor de eerste drie maanden na de operatie. Hoe zal dat gaan? Hoe verloopt mijn herstel? Hoe moet ik eten? Wat kan ik eten? En daar waar ik eigenlijk me nooit zo met mijn eten bezig hield, staat voorlopig mijn hele leven (en dat van Bart) in het teken van eten. Opnieuw leren eten. Anders eten. En dan? 

Ik kan me maar slecht een beeld vormen hoe het er daarna uit gaat zien. Hoe snel gaan de kilo's weg? De een vindt 15 kilo een heleboel, voor de ander valt dat tegen. En ik heb geen idee wat ik daarin kan verwachten. Wanneer kan ik die stapel broeken in maat 52 eindelijk aan? En hoe lang draag ik ze dan? 

Het afgelopen half jaar heb ik geen nieuwe kleding meer gekocht. Dat zou zonde zijn, want straks moet ik toch alles nieuw kopen. En geloof me dat is hard nodig. Niet dat ik niets meer in de kast heb liggen, daar ligt genoeg, maar mijn broeken en shirts beginnen gaatjes te vertonen en zijn inmiddels gewoon op. Mijn ondergoed is hard aan vervanging toe, maar moet nog even volhouden. Hoe lang nog? Ik weet het niet. 

Volgende week ga ik onder het mes. En dan?