Ken je dat? Gewoon helemaal geen zin hebben om ook maar iets te doen. Gewoon op de bank neer willen ploffen en gewoon willen blijven zitten. Uren in je bed willen blijven liggen en vooral veel slapen. Ik word er knettergek van. Het is niet zo dat ik me deprie voel, maar echt happy in mijn velletje zit ik ook niet helemaal. Duikel een beetje in mijn eigen wereldje weg waar ik niet echt een uitgang kan vinden. Ik zit mezelf in de weg en weet niet zo goed wat ik er aan moet doen. Snap er allemaal niks meer van. Zal wel van het najaar komen. Een soort van najaars dip ofzo.

En het is ook niet zo dat ik geen leuke dingen doe, of dat ik alleen ben (Bart is immers pas net weg en ik heb nog allemaal leuke afspraken staan), het is ook niet zo dat ik helemaal niet weet waar het doorkomt, het is meer dat ik me er niet toe kan zetten om actie te ondernemen.

Het zijn de oude vertrouwde 100.000-dingen die me bezig houden. Maak je maar niet druk, ik vind de weg wel weer. Veel slapen, veel rust en gewoon even tijd voor mezelf. Ik ben tenslotte net als Hauke een kat. 9 levens (I wish), dol op slapen, krijg graag op tijd mijn eten, hou van aandacht en kom altijd vanzelf weer op mijn pootjes terecht. Oh ja, en de allerbelangrijkste overeenkomst: we liggen allebei graag overdwars in bed en verstoppen ons dan even voor de rest van de wereld.

Kuundersfeest 2008

Een aantal weken geleden, kwamen alle buren langzaamaan weer tevoorschijn. In het dorp verrezen her en der ineens palen. Enige tijd later hingen er ineens lampjes tussen de palen. In de ene buurt groen, in een andere blauw, dan weer eens dwars over de weg, kortom, alle variaties zijn vertegenwoordigd. De parkeerplaast om de hoek werd ineens bezet door een enorme stapel kuubs kisten en in de rest van het dorp zag je steeds meer houten hutjes en versieringen komen.
Nu is het dan eindelijk zo ver. De berg kuubs kisten is op wonderbaarlijke wijze getransformeerd in een heuze berg met de tekst “Hollywood”, er is met de auto geen doorkomen meer aan in het dorp en als je dat wel doet, kom je via de schilders, Zuid Afrika, het Zonnige Zuiden, De vier jaargetijden, Er was eens, Greun onder, Oranje Boovm uit op de Route 66. Een wereldreis in luttele seconden. Het dorpsfeest in de Kuunder is een feit.

Ik heb er dit jaar geen donder aan gedaan (behalve onze eigen etalage inrichten en een mailtje uitsturen naar wat vrienden met Amerikanen). Maar de straat ziet er weer super uit. Het hele dorp heeft overigens zijn best gedaan. En al vind ik sommige straten mooier dan anderen, er heeft weer een hoop werk in gezeten.

Niet „iedereen“ kan het reilen en zeilen in de Kuunder boeien, maar het blijft leuk om te lezen dat meningen herzien kunnen worden. Het is gelukkig nog steeds droog, en gezellig is het ook al. 5 dagen feest, het hele dorp op zijn kop. En na maandag, is het gewoon weer 3 jaar wachten op het volgende feest.

Maar eerst nog even genieten van deze editie. En dan in het bijzonder van onze eigen Route 66. De Mustang loopt en klinkt boven verwachting goed en staat te stralen in de straat. Even showen en intens genieten van het brullende V8 blok en de sterretjes in de ogen van de bestuurder.

Eureka!!

Hij is terug. Na dagen lang gezocht te hebben, gemopperd te hebben en heel stilletjes gehoopt te hebben, is hij terug; de accuboormachine.

Ik heb echt het hele huis op zijn kop gehad. Ik was er stellig van overtuigd dat ik hem weg had gezet toen Nick hier was. Misschien had ik hem in de gauwigheid in de klerenkast gezet. Dus ik heb de hele klerekast leeg gehaald, maar helaas, geen accuboor. Wel weer een keurig opgeruimde kast overigens. Ik heb op kasten gekeken, in kasten gekeken. Op stoelen, onder stoelen, achter stoelen en zelfs in de w.c. en in de koelkast. Geloof me als je iets niet kunt vinden, ga je ook op dergelijke plaatsen zoeken. Mijn moeder al gebeld of zij de meest onlogische plek wist voor dat ding, want ik had immers de meest logische plekken allemaal al gehad.

In de vensterbank? Nee!, onder de banken? Nee!, Onder je bed? Nee!, Op een eettafel stoel? Nee!. Helaas geen resultaat. 's nachts om 01.00 was ik de wanhoop nabij. Ik moest dat ding hebben. Mijn kastdeur moest omgezet worden en bij iedere mogelijkheid die hij kreeg, liet Bart me weten niet blij te zijn dat dat ding weg was (Heb ik eindelijk een keer goed gereedschap, bla bla bla...). Nog één laatste poging dan, zucht. Nog maar eens in de garage kijken.

EN, EN, wat denk je. Op de kast, bij de kanteldeur, Ja hoor, daar staat hij, in volle pracht en praal. De accuboormachine. Het is dat zo'n ding niet kan praten, maar anders had hij vast gezegd: Hier ben ik, zocht je mij? Ik ben hier al die tijd geweest hoor.

Hoe hij er komt? Ik heb nog steeds geen idee. Waarschijnlijk zelf heen gewandeld. Maar hij is terug. En ik heb de kastdeur omgezet. Beetje jammer alleen, dat toen Bart hem nodig had, beide accu;s leeg bleken te zijn. hihi

Wie heeft hem Wanneer Waar voor het laatst gezien?

Het is weer eens zover. Ik ben iets kwijt.

Ditmaal is het de accuboormachine die besloten heeft om verstoppertje met mij te spelen.

Heel irritant, want ik heb hem nodig.

Van de week de overloop een klein beetje verbouwd, maar nu staat de kast zo, dat ik tussen de dakkapel en de kast doormoet om deze open te maken en hij gaat natuurlijk net de verkeerde kant om. Op zich is dat niet zo'n probleem. 6 schroefjes losdraaien, deur omdraaien en dezelfde 6 schroefjes weer vast draaien. Alleen, daar heb ik de boormachine voor nodig. Of in dit geval, de schroefmachine.

Ik heb hem laatst nog in mijn handen gehad om de gordijnrails op te hangen. Daarna heeft hij nog een tijdje in de gang gebivakeerd en ik weet ook dat ik hem weggelegd heb toen Nick er was. Ik weet hoe hij er uit ziet, namelijk precies zo een als op het plaatje.

De grote vraag blijft echter WAAR heb ik hem neergelegd?

BIG is BEAUTIFUL!

Iedereen die mij enigzins kent weet dat ik geen maatje 36 heb. Sterker nog, dit heb ik nog nooit gehad en ik durf zelfs stellig te beweren dat ik dit ook nooit zal krijgen. Maar wat is nou eigenlijk de “BIG deal”? Steeds vaker valt het me op dat mijn omgeving problemen heeft met mijn gewicht. Dat wil zeggen, steeds meer mensen bemoeien zich er mee. Iedereen heeft de ideale tips hoe ik de overtollige kilo’s kwijt kan raken.
- iedere ochtend ontbijten; Mijn moeder heeft 18 jaar lang iedere ochtend mijn ontbijt klaargemaakt (en ja, ik heb het ook opgegeten), maar toch ben ik al vanaf de kleuterschool te lang en te zwaar.
- Meer sporten; 3x in de week hockeytraining, een hockeywedstrijd, dansles en schoolgym heeft er nooit toe mogen leiden dat de kilo’s verdwenen, dus als iemand weet hoe vaak ik wel moet sporten om er wat mee te bereiken…. Daar komt bij, dat het met mijn huidige gewicht absoluut niet verstandig is om fanatiek te gaan sporten. Dat wordt een langdurig opbouwproces.
- Diverse dieeten; Bio HCG+, Weight Watchers, Cambridge, Sonja Bakker, Southbeach, noem maar op. Ik heb het nodige al geprobeerd (op Sonja na dan), maar het ontbreekt mij aan doorzettingsvermogen, dus daar zou ik eerst wat aan moeten doen.

Ach en zo zijn er nog vele andere dingen te bedenken die me aangeraden worden. Het grootste probleem dat ik heb, is echter dat hoe harder anderen zeuren over mijn gewicht, hoe dwarser ik word. Men helpt mij dus het beste door er gewoon niet over te zeuren. Ik doe heus mijn best wel, maar wel graag op mijn manier en in mijn tempo. Ik heb sommige mensen gevraagd mij te ondersteunen. Heus, daar heb ik mijn handen al vol genoeg aan.

Daarnaast vind ik (en dat mag ik vinden) BIG IS BEAUTIFUL. Er zijn een aantal mensen die ik echt geweldig vind en die onder de noemer BIG vallen. Niet dat ze per definitie DIK zijn, maar ook, net als ik, niet superslank zijn. La Bloemen lijkt me echt een wereldvrouw. Heerlijk zoals zij gewoon maling heeft aan de veroordelende blikken van de maatschappij. En tijdens mijn therapie in Heerenveen heb ik een DAME ontmoet, die voor mij op dat moment een geweldig voorbeeld is geweest. Ze wist eindelijk wie ze was en wat een ENORME uitstraling had ze. Als zij binnenkomt, vervult de ruimte zich niet alleen met haar, maar vooral met haar uitstraling en I’M LOVING IT!! (ze weet zelf denk ik wel wie ik bedoel).

Ik heb GROOT respect voor die vrouwen, die GROOT zijn en daar ook voor uit durven komen. Die niet bang zijn om gezien te worden. Door hun krachtige uitstraling krijg je moed. En geloof me, daar put ik hoop uit. Ik kan me dan ook kostelijk vermaken als ik iemand zie lopen met een shirt met de tekst “Eat me, I’ve got plenty”.

Ik weet ook wel dat er bij mij kilo’s af moeten. En dat gaat ook vast gebeuren. Maar 1 ding weet ik zeker; I AM WHAT I AM! En hoe en wanneer ik wat doe, dat is mijn zaak.

Mika had er een geweldig nummer over: BIG GIRL YOU ARE BEAUTIFUL!!

Engels?

Kan iemand mij vertellen waarom mijn Blogger ineens in t engels is? De taalinstelling staat toch echt op Nederlands!

Oh ja, en hoe krijg ik die link in een bericht in t klein ipv de hele link??

HOERA!!!!

Ik heb één van mijn sokken terug gevonden uit Wasperikelen
Hij kwam nota bene gewoon uit de wasmachine.

Zo jammer alleen dat die andere inmiddels de kliko is ingegaan.

Het sprookje van de twee waterkruiken

Het gaat over een waterdrager die bij een dorpsbron elke dag twee kruiken met water vult, die hij dan aan een juk de heuvel opsjouwt naar het huis van zijn meester.

Eén kruik komt altijd vol aan, de andere is door een barst steeds half leeg gelopen.

De gebarsten kruik is daar verdrietig over. In een wonderlijke dialoog met de waterdrager, durft de kruik zijn gebrek en telleurstelling te bekennen en verzucht zich waardeloos en zonder nut te voelen.

De waterdrager ontkent de schuer in de kruik niet, maar zegt: "Let morgen, als we terug komen van de bron, eens op de berm." De kruik doet dat en ziet langs het pad een schat aan wilde bloemen groeten. "Wat mooi " denkt hij blij, maar bij thuiskomst wordt de vreugde gedempt als hij zich realiseert dat hij onderweg weer de helft van het water heeft verloren.

Opnieuw beklaagd hij zich over zijn nutteloosheid.

De waterdrager luistert geduldig en vraagt: "Maar zag je dan niet dan alleen aan jouw kant van het pad bloemen groeien? Ik wist van jouw breuk en vorig seizoen plantte ik langs het pad zaadjes die jij iedere dag bij het langsgaan water gaf. Dankzij jouw barst bloeien en nu volop bloemen.".

BLOG? van wie

Wat is dat toch met al die blogs???
Hello world is heel enthousiast begonnen met bloggen. Alleen was het met dezelfde achtergrond als Miss Nonsens. Dus veranderd. Nou zie ik net dat Tummie's blog ook deze lay out heeft gekozen. Hello world is inmiddels geswitcht naar groen, maar dat is weer hetzelfde als de blog van Blondie. En zelf Living Smitsky bekend geen kleur meer en is gewoon wit.

Pfff, wat een veranderingen allemaal....en dat met dit weer.

Sex & The City II

Afgelopen vrijdag naar de film geweest "Sex & The City". Gezellig een avondje op stap met Sabine, Joni en Els. Wat beter te doen dan een leuke vrouwen film, met een hoop mooie mannen?? Dus zo gezegd zo gedaan. Om 20.00 Sabine opgehaald en Eibert wou ons maar wat graag weg hebben (De mannen kwamen daar...). Dus op naar Joni. We waren wat aan de vroege kant en mevrouw was ook nog niet helemaal klaar. Dirk heeft even staan babbelen en Joni is met Make-up nog in haar tas ingestapt. Dirk vroeg zich al af met wie ze een date had, dat ze er zo leuk uit zag. Tsja, Dirk, als je dat eens wist....

Daarna Els opgehaald. Veels te vroeg, maar dat mag de pret niet drukken. Joni vond het nodig dat we een foto van ons 4-en zouden maken, dus die ging op zoek naar Rene. Ze kon lang zoeken, Rene was niet thuis. Dus ik zeg met mijn bijdehante hoofd; " Misschien wil de politie wel een foto maken, die rijdt toch net langs". Dat liet Joni zich geen twee keer zeggen en zonder een file te veroorzaken, heeft ze de heren eens liefelijk aangekeken en ze zo ver gekregen dat ze een geweldige foto van ons hebben gemaakt. (JONI: WAAR ZIJN DE FOTO"S???). (ik heb ze!!)

Daarna vlug ingestapt en op naar Heerenveen. Nog even wat gedronken, onze brillen gepoetst en Joni op de foto gezet met Jasper. Alle make-up was inmiddels aangebracht en om Dirk niet al te veel teleur te stellen, heeft ze aangepapt met de barman. Gelukkig wou hij wel bewijs leveren en ze staan er schattig op (JONI: IK WIL FOTO"S!!)

Sabine en ik zijn aan de zoete popcorn gegaan (We waren nog niet zoet genoeg van onszelf) en Els en Joni, of eigenlijk JONI en een heel klein beetje Els, zijn aan de zoute popcorn gegaan.

Na de film zouden we nog even naar de Mac. Altijd goed en aangezien ik reed en om 23.30 nog geen avondeten had gehad, zijn we er heen gereden. De auto geparkeerd en op naar de Mc. Helaas, om 23.00 gaat het restaurant dicht. De McDrive gelukkig niet, dus zijn we lopend de McDrive in gegaan. Een prima service en een hoop lol. Nog stiekem een kusje gestolen van Ronald en even gezellig bij zitten kletsen.

Daarna de dames weer naar huis gebracht (Eibert blij, de heren waren al weer weg) en om 01.45 zelf thuis gekomen en mijn bedje in gedoken. Een lange, maar hele gezellige avond.

Wanneer gaan we weer?? En welke film wordt het dan??

Sex & The City

De laatste dagen heerlijk in de ban van Sex & The City. Het blijft een heerlijke serie.

Ik heb van een collega de DVD's te leen en dat zorgt voor vele uurtjes kijk plezier.

Heerlijk,de verhalen van de vier dames, ik kan er uren naar kijken.

Maar wat het extra aantrekkelijk maakt zijn de mannen.





Njummie!

weekeindje k(r)amperen

Eindelijk was het dan zover. Onze eigen meeting was weer aan de beurt. Vrijdag avond al gezellig de boel wat ingeluid met een BBQ en zaterdag nog even gewerkt, maar daarna kon het feest gaan beginnen.

In Emmeloord scheen toen ik weg reed een waterig zonnetje. Eenmaal aangekomen in Steenwijkerwold, was het echter een dikke plensbui die mij verwelkomde. Gelukkig duurde het niet heel lang en daarna droogde alles weer redelijk op. Alles stond op zijn plek en al vrij snel werd de BBQ opnieuw aangestoken. Nog even gauw met Joni naar Steenwijk voor de laatste boodschappen (JONI, je hebt mijn melk nog :( ). Eenmaal terug konden we aanvallen.

's avonds een heerlijke avond gehad, lekker gekletst, gebabbelt, en gedronken onder begeleiding van Metallee en rond middernacht, nadat alle weerwolven tevoroschijn waren gekomen en zelfs Eibert overal kriebel begon te krijgen, lekker mijn bedje in gedoken. Ik weet niet of Joni het zo geslaagd vond, ik heb begrepen dat Dirk en ik prima stereo kunnen snurken, maar zeg nou zelf, daar kan ik toch niets aan doen. Om 2 uur 's nachts heeft Bart nog gebeld, maar omdat ik hem voor wekker aanzag, heb ik hem niet gesproken. Twee sms-jes en terug naar dromenland.

Zondag ochtend ietwat stram en stijf mijn bedje weer uitgerold. Wat is dat toch met kamperen. Een keihard bed, een caravan die per definitie smaller is dan ik lang ben en altijd dat verrekte weer. Maar goed. Na een heelrijk broodje gebakken ei (waarvoor mijn dank Gerard), kon de dag niet meer stuk. Zo af en toe nog een buitje, maar het was te doen. Er kwamen auto's, er kwamen mensen, er kwam zon en ik moet zeggen, ik heb me prima vermaakt.

Aan het eind van de middag de boel weer met zijn allen opgeruimd en weer naar huis. Vooral die auto niet op cruise control zetten, want je valt geheid in slaap. Lekker hoor zo'n laag hangend waterig zonnetje.

Nog even wat gedronken met elkaar en een vette hap van Gido verorbert en toen werd het toch echt tijd om mijn bed op te zoeken. Je weet wel, dat ding van 1.60x2.00 met een heerlijk zacht matras en een kat die je gezelschap houdt. Heerlijk!!

Ik heb dit weekeind twee verjaardagen gemist. Van de week maar even gaan shoppen en daarna het gauw weer goed maken. Gelukkig nog een paar verjaardagen te gaan deze week.

10 dingen waar ik gelukkig van word, of eigenlijk 32

• Een koude winterse dag terwijl je lekker bij de openhaard zit
• Een vakantie in de zon en wandelingen langs stille, verlaten stranden
• Ritjes in de zweefmolen
• Een picknick ergens midden in het bos
• Brieven van lang verloren vrienden
• Bloesem in de bomen
• Heerlijk genieten van een warme zomeravond en van het maanlicht dat straalt
• Frisse, schone lakens op mijn bed
• Een doos met chocolaatjes, verpakt met een mooie strik
• De sterrenhemel die schitterd
• Oude foto's die je plots weer tegen komt.
• De bloemen bedekt met ochtenddauw of de bomen vol rijp na de eerste vorst
• De champagnebubbels die twinkelen als sterren op je tong
• of gewoon zomaar een gezellige avond met vrienden
• Een zacht donzig kussen en een comfortabele stoel om in weg te kruipen
• Een tuin vol met rozengeur en vol geheime hoekjes
• Het eerste kopje thee op een dag, of het eerste lammetje in de wei
• Vlinders die vrolijk om je hoofd fladderen of het geluid van vogels 's morgens vroeg
• De glans van kaarslicht en de eerste glimp van de nieuwe dag
• De zwoele zomerwind die de gordijnen laat wapperen
• Een favoriet boek voor de zoveelste keer lezen
• een onverwachte knuffel
• 's ochtends wakker worden in de armen van mijn grote liefde
• de wereld aantreffen onder een deken van sneeuw
• lekker in bed liggen terwijl de wind en regen om het huis gieren
• de regenboog die na een storm tevoorschijn komt.

slapen

Tijd voor Carola om te gaan slapen. Al een paar weken slaap ik niet zo heel best meer en alhoewel ik zou kunnen zeggen dat ik niet weet waar dat door komt, ben ik bang dat ik het maar al te goed weet. Namelijk; veranderingen. Nooit mijn stekste punt geweest en zal het misschien ook nooit worden.

Eerst waren het de 'spanningen' voor de bruiloft. Al moet ik zeggen dat die reuze meevielen. Toen was het stress om de vergunning voor de meeting van Cars, wil ik de gang wel of niet schilderen, de slaapkamer kan ook wel weer eens wat anders gebruiken. De bank ziet er steeds meer uit alsof Hauke hem dagelijks te lijf gaat (en dat is toch echt niet het geval), vandaag alles opgeruimd, morgen weer een bende, net dat ene onderdeeltje van de auto niet kunnen vinden, zoveel leuke boeken om te lezen, zoveel films/series, verschillende ideeen over het werk, wat wil ik in de toekomst, wat willen Bart en ik in de toekomst, heb ik de afgelopen paar jaar wel gedaan wat ik had zullen doen, wat wil ik eigenlijk allemaal doen?

Oftewel, mijn 'winter' probleem heeft zich opgeschoven. Net als het klimaat. Even een ander moment. Ik denk dat het tijd wordt om nu mijn winterslaap te gaan houden.

De wondere wereld van de schaar

Voor:

en Na:

Dromen zijn bedrog, toch?

Wat een nacht zeg! Vannacht heb ik een hele rare en levendige droom gehad. Wat een ramp was dat!! Het was zelfs zo erg, dat ik blij was dat Bart om 06.00 mijn deken jatte waardoor ik wakker werd. De dikke tranen over mijn wangen en mijn piepstemmetje dat tegen Bart zei: ‘Niet weggaan hoor”, baarde hem toch ietwat zorgen. “Ik ga nergens heen, ik lig in mijn bed te slapen”, was voor mij echter voldoende om me om te draaien en weer verder te knorren. Antwoord geven op Bart zijn vraag wat er aan de hand was, zat er op dat moment even niet in. Maar phoe, wat een gedoe.

Meestal weet ik als ik mijn ogen opendoe allang niet meer wat ik heb gedroomd, maar soms heb ik van die dromen die me nog maanden heel helder voor de geest staan en ik ben bang dat die van vannacht er ook zo een was.

Vannacht maar weer lekker dicht tegen Bart aankruipen, dan weet ik in ieder geval dat hij er niet weer stiekem vandoor gaat als ik slaap.

Vriendjespolitiek, niet over mijn rug A.U.B.!

Heb je dat nou ook wel eens? Dat je echt niets snapt van de mensen om je heen. Nou ik wel. Op het werk, thuis, overal. Gek word ik er van.

Mensen beloven van alles te doen en dat blijkt dat ze uiteindelijk helemaal niets gedaan hebben. (Heel fijn, dan kan een ander weer gaan lopen rennen en vliegen om het alsnog te doen). Mensen die niets zeggen, maar van alles doen, zonder dat even te laten weten (heel fijn, na het rennen en vliegen kom je er dan achter dan andere mensen weer heel iets anders geregeld hebben). Mensen die misbruik maken van de situatie (Oftewel, ik ren me rot, mis allerlei leuke dingen en een ander lacht in zijn/haar vuistje en kan wel alle leuke dingen doen). Mensen die mij als opstapje gebruiken omdat ze zelf zo frusty zijn dat het ze niet lukt (en bedankt, ik word er namelijk op aangekeken!) Het houdt maar niet op.

Dit is niet de plaats en/of tijd om namen te noemen, maar:
Voel je je aangesproken door het bovenstaande? Goed zo, dan kun je er wat mee doen.
Voel je je niet aangesproken door het bovenstaande? Ook goed, dan was het waarschijnlijk ook niet voor jou bedoeld. Zo wel, dan meld ik dat vanzelf een keer.

Voor de rest wil ik alleen nog het volgende kwijt:

GET A LIFE! Maak zelf vrienden en val de mijne niet lastig! Doe wat je moet doen, maar laat mij niet met het werk zitten. Neem zelf je verantwoordelijkheden. En bovenal kom je afspraken na (vooral als deze met mij zijn). Geloof me, je leven ziet er een stuk mooier uit als je kunt zeggen dat je het ZELF gedaan hebt en een leuk pluspuntje is dat je het mij een stuk makkelijker en aangenamer maakt.

Wat een heerlijke dag !

6 juni 2008 zijn we dan eindelijk getrouwd. Na anderhalf jaar voorbereiden, was de grote dag nu dan toch echt aangebroken. ’s Ochtends vroeg liepen de wekkers af en kon de grote dag beginnen. Om 10.00 is Bart me komen halen en zijn we in een schitterende Bel Air uit ’57 naar Schokland gereden. Daar hebben we eerst foto’s gemaakt en zijn daarna nog even naar de vuurplaat gereden om alle gasten de gelegenheid te geven ook aan te komen (en ons dan niet gelijk te spotten).

Rond 14.00 kwamen we aan op het eiland. Een hele bult mensen stond ons daar al op te wachten. Dat was zo gaaf om te zien. Daarna met zijn allen het kerkje in en toen kon de plechtigheid dan echt beginnen. We zijn begonnen met het aansteken van een kaars voor papa en dat was natuurlijk janken, maar ben wel blij dat we het op deze manier gedaan hebben. Meta heeft vervolgens een hele leuke en ontspannen speech gehouden en we hebben een super mini blokfluit concert gehad van Danielle. Ze heeft ‘lang zullen ze leven’ voor ons gespeeld en dat was voor ons een grote verrassing.

Na de plechtigheid handen schudden, feliciteren, koffie (thee) en taart. Om 17.30 zijn we met de daggasten een rondrit gaan maken over het eiland en hebben we op de oude haven getoost met champagne en de laatste foto’s gemaakt. Daarna gezellig met zijn allen wat gaan eten en om 20.00 zijn we naar Ens gereden om Cars op te halen. Die hebben ons met een heel stel Amerikaanse auto’s begeleid naar Schokland en daar hebben we een super gezellig feestje gebouwd. Lekker gedanst, veel te veel mensen natuurlijk weer niet gesproken en ontzettend genoten.

Om 24.00 zijn we opgehaald in een schitterende witte limousine, lampjes, champagne, volop water (gelukkig, we waren nog al dorstig) en een chauffeur die zelf ook een Mustang heeft, hoe zoeken ze het uit. We zijn op ons gemak naar Emmeloord gereden en daar hebben Bart en ik de nacht in het Voorhuys doorgebracht. Een heerlijke kamer, waar we lekker lang konden blijven, dus we hebben het er van genomen. De volgende dag lekker samen geluncht en daarna naar huis om met een aantal mensen nog een kleine after party te houden in onze achtertuin. BBQ erbij en alles was in orde. Het was een mega lange dag, maar wat heb ik genoten. Ik heb me prima vermaakt en naar wat ik hoor de rest ook.

Zaterdagavond hebben Bart en ik alle peper&zout stellen bekeken (37) en alle kaarten gelezen, geld geteld en tot 03.00 ’s nachts de foto’s bekeken. We waren ietwat gesloopt, maar het was super.

Om een beetje bij te komen zijn we woensdag samen lekker vertrokken naar Odoorn (Drenthe). Daar een hotelletje geboekt en lekker samen een hoop leuke dingen gedaan. (Ellert en Brammert, het Veen museum, het Hunebeddencentrum, heerlijk uit eten geweest en natuurlijk ook voetbal gekeken.). Maar helaas, mijn vrije dagen zitten er al weer bijna op. Dus nu weer lekker thuis en nog even de laatste dagen lekker bijkomen en dan gaan we dinsdag weer Back to Reality.

En dan zeggen ze nog dat ik voor gek heb gelopen

Nee, dit is lekker :)

Een bewogen weekendje

Tjee, Bart is weer thuis en het is gelijk weer een gekkenhuis.
Bart is gelijk met de Mustang aan de slag gegaan en was blij met de vorderingen van de afgelopen weken (en da’s maar goed ook J). Vrijdag ben ik bij de kapper geweest voor de aanpassingen aan mijn kapsel en ik ben helemaal tevreden. Nu was het wel wat ik in gedachten had, dus dat is ook weer geregeld. Daarna “even” naar Apeldoorn om nog wat cadeautjes op te halen en uiteindelijk was ik om 5 uur weer thuis. Nog even langs de HEMA om sokken en ondergoed voor Bart te halen (4 weken geleden vond hij dat nog niet nodig, net zo min als dat het nodig was om extra veters te kopen voor zijn schoenen, maar nu was hij er toch wel blij mee dat ik ze gehaald heb). ’s Avonds lekker samen nog even Emmeloord in geweest en de rest van de avond gevuld met het inpakken van de bedankjes, het klaarmaken van de clubspullen voor zaterdag en een poging doen vroeg mijn bed in te gaan. Helaas. Dat is dan weer niet gelukt.

Zaterdag weer vroeg uit de veren. Even een broodje gegeten, 100x de telefoon opgenomen en uiteindelijk weer net te laat van huis gereden voor de vergadering. Maar ook dat is goed gekomen en ik heb zaterdag heerlijk genoten in Wolvega van de Rock around the Mix. Het was weer beren gezellig en ik heb me zelfs nog even uit kunnen leven op het springkussen. Het kind in mij kon het echt niet laten. (Het kind in Sabine ook niet, dus dat heeft een mooie blauwe voet opgeleverd, maar dat ziet toch niemand).
Bart is na het mustangklussen ook nog even geweest dus dat was extra gezellig. (Woensdag wordt hij als het goed is gekeurd.)

Zaterdagavond hadden we een 60’s 70’s & 80’s party in Lelystad. Dit was georganiseerd door LTTC en de Carnavalsvereniging. Gelukkig waren er van deze laatste nog een paar mensen, maar wat een rust zeg. Ik had de hele dansvloer voor mij alleen, want als er 40 man is geweest, dan was het heel veel. Maar ik kon mijn zorgvuldig opgebouwde energie lekker kwijt op “Girl’s just wanna have fun”, “Walk like an Egyptian” en “Wake me up before you go-go”. Heerlijk. Zelfs nog even met Bart een dansje gewaagd.

Zondag leek de uitgesproken dag te zijn om uit te slapen (het was immers een uurtje of 3 geworden) maar helaas om 7.30 was ik klaar wakker. Zachtjes naar beneden gegaan en daar in de stoel in slaap gevallen (zou een relaxstoel echt werken dan ??).
Overdag mama geholpen in huis want Bart had zijn vrijgezellen feestje EN de auto. Dus de eethoek omgezet, de marmeren salontafel uit elkaar gehaald (en mijn vinger er heel strategisch onder gelegd AAAAUUUUWWWW!!!!!) en de boel weer even aan kant gemaakt. Onder wakend oog van mama ’s middags nog even lekker weer mijn bed ingekropen en ’s avonds met mams de avond doorgebracht. Wachten op mijn Golfheld. Om 23.30 was hij weer terug en rond half een waren we weer lekker thuis. Heerlijk mijn eigen bedje weer in. Nog een dag werken en dan ben ik lekker vrij tot 17 juni. HEERLIJK.