Let it snow let it snow let it snow!

Ja natuurlijk is het lekker als het zonnetje schijnt, als alle truien weer de kast in kunnen (of op MP kunnen omdat ik ze volgend jaar echt niet meer wil passen) en natuurlijk is het heerlijk om straks lekker in de zon op een terrasje te zitten, of op mijn eigen terras met een boek en wat te drinken.

Maar vanavond heb ik tot 12.00 gewerkt en reed ik in de sneeuwbui naar huis, en wat was het mooi. De sneeuwvlokken dansen in je koplampen, de velden worden wit, de auto's en huizen zijn al wit. Geweldig. Oke, iets minder geweldig als je eerst moet krabben voordat ja naar huis mag, maar zeg nou zelf, dat is toch eigenlijk ook zo gepiept en je ramen zijn gelijk een stuk schoner dan wanneer je alleen de ruitenwisser gebruikt.

Het is maart en Maart roert zijn staart, April doet wat ie wil. Het is lente, maar dit onstuimige weer vind ik heerlijk. Laat maar waaien, laat de winter maar goed uitrazen en alle stof weg doen waaien (vooral dat stof in mijn hoofd EN niet te vergeten op de moeilijk bereikbare plekjes in huis). De lente komt in april/ mei vanzelf de hoek om waaien. Tijd zat!

Trek je jas aan - Het is koud vannacht

Begint hier nu het einde
Of eindigt het begin
Is twijfelen gezond
Of zonde van de tijd
Zijn gedeelde jaren dubbel
Of tellen ze maar half
Heet wat wij hebben liefde
Of is het angst voor eenzaamheid

Trek je jas aan
Het is koud vandaag
Het wordt al licht
We moeten nu weg
Trek je jas aan
Het is koud vandaag
Het wordt al licht
We moeten nog zo ver

Is wie niet voor is tegen
Is wat niet aan is uit
Is alleen maar waar wat waar is
Voor wie de waarheid vroeg
Honderd wijzen zwegen
Toen er werd gevraagd
Heeft elke vraag een antwoord
Of is de vraag genoeg

Trek je jas aan
Het is koud vandaag
Het wordt al licht
We moeten nu weg
Trek je jas aan
Het is koud vandaag
Het wordt al licht
We moeten nog zo ver

Hello and Goodbye - wasperikelen

Hebben jullie dat nou ook wel eens; Je staat 's ochtends op en trekt TWEE sokken aan.

De hele dag heb je TWEE sokken aan je voeten. 's avonds voor het slapen gaan, trek je TWEE sokken uit en gooit TWEE sokken in de wasmand.

Ergens tussen dat moment en het moment dat je de was op gaat vouwen (uiteraard nadat je de was gewassen hebt) is er ineens één sok compleet van de aardbodem verdwenen. Er komt gewoon maar één sok uit de was. Ik snap er niets van. Heb mijn wasmachine en droger al eens beschuldigd van het stiekem oppeuzelen van mijn sokken, maar helaas, ook daar waren ze niet in terug te vinden. Mijn sokken zijn gewoon verdwenen. Ik heb van de week 6 eenzame (verschillende) sokken in de kliko gegooit. Arme sokken. Eerst word je, zomaar ineens, verlaten door je eeneiïge tweeling sok en dan word je daarna ook nog zomaar eens weg gegooid. Ik weet het. De wereld is hard als je een sok bent. Maar ik snap nog steeds niet waar de rest gebleven is. Ik bewaar de eenzame sokken meestal nog even, just in case..., maar de ander, komt nooit meer terug.

En dan nog zo iets. Ik ken maar twee soorten was; een licht en een donkere was. Nu weet ik dat er mensen zijn die 100 verschillende soorten hebben, witte was, bonte was, kookwas, rode was, zwarte was, etc. Bij mij zijn er twee soorten. En dat gaat over het algemeen helemaal goed. Bart loopt niet met zachtroze onderbroeken omdat het rood door het wit is gegaan. Op één na dan, maar dat ding is van zichzelf nou eenmaal fluoriserend roze en bovendien zijn witte onderbroeken akelig in de minderheid in onze ondergoed la. Maar goed, geen wasfoutje dus.

Gisteren heb ik echter een lichte was gedaan. Geen nieuwe kleding er in (behalve twee spiksplinter nieuwe witte bh's), alles al 100x gewassen en wat denk je. Alles licht blauw! (en dus ook mijn nieuwe witte aanwinsten zijn nu lichtelijk gekleurd :(. )

Maar hoe kan dat??? Kan iemand mij misschien uitleggen waar het door komt dat iets ineens, na 100 wasbeurten, besluit om te gaan afgeven???? De wegen van mijn wasmachine zijn ondoorgrondelijk. Normaal gaat alles altijd goed. Een keer per half jaar eet hij iets van mij op (nooit van Bart) en tref ik een shirt of broek aan waar ineens enorme gaten in zitten, maar verder gaat alles prima. Dacht ik......

De was. een moeilijk geval :)

Ronald Giphart

Nog nooit heb ik iets van de werken van Giphart gelezen. Tot vandaag. Ik ben begonnen in "Ik omhels je met duizend armen". Van de eerste alinea van het boek begreep ik werkelijk helemaal niets. De tweede was echter kraakhelder.

"Er ligt een vogel te creperen in een vrieskoud weiland.Een man loopt langs en hoort de vogel. Jij overleeft de nacht niet, denkt de man, kijkend naar het zielig bundeltje verlepte veren. Dan ziet de man een dampende koeienvlaai en hij duwt het verkleumde beestje in de warme stront. Zo lukt het je misschien de nacht door te komen, denkt de man en hij loopt door. Een half uur laterkomt er een andere man voorbijgelopen. Hij hoort de opgewarmde vogel uitgelaten kwetteren. Wie heeft jou hierin gedrukt, denkt de andere man, waarbij hij zich voorover bukt om de vogel naast de vlaai te zetten. Voor de eerste zonnestralen hem kunnen verwarmen, sterft de vogel van kou en uitputting. Ego: zij die je in de stront duwen hebben niet altijd het slechtste met je voor, zij die je uit de stront trekken doen niet automatisch het goede, en zij die in de stront zitten moeten vooral niet te luid kwetteren.

Het zal je maar gezegd zijn!

euh, ..

Er is een mooi verhaal over een Amerikaanse toerist die een jongen ziet zitten aan de oever van de Bosporus. De jongen doet niets, hij staart een beetje naar het water en de Amerikaan vindt het nodig enif ontwikkelingswerk te verrichten (Ze denken wel vaker zich overal mee te moeten bemoeien, maar goed).

"zou je niet eens gaan werken?" zegt hij vermanend. "Waarom zou ik moeten werken? " vraagt de jongen. "Omdat je dan geld verdient," zegt de Amerikaan. "En wat heb ik daaraan?" vraagt de jongen. Krankzinnige vraag natuurlijk voor een Amerikaan. Hij begint het allemaal op te sommen: dan kun je een mooi huis kopen en een dure auto, je kunt grote biefstukken op de barbeque leggen en je vrouw kan iedere week naar de kapper.... "En dan?" vraagt de jongen, niet onder de indruk. "Nou, dan kun je op vakantie gaan en op je gemak aan de rand van de Bosporus gaan zitten en een beetje naar het water staren." "Maar dat doe ik toch al?" vraagt de jongen verbaasd.

Ik las het ooit in een tijdschrift en ben het nooit vergeten.

Weekend!! Weekend!!

Heerlijk, ik heb weekeind. Dat wil zeggen. Ik ben klaar met werken voor vandaag, morgen en zaterdag ben ik vrij en ik hoef pas zondagavond weer bij MP te verschijnen!!!

Natuurlijk heb ik wel plannen voor deze dagen, ik moet morgen toch ook echt eens aan mijn deel van de mustang gaan beginnen, anders komt dat ding natuurlijk nooit af. Dat zou wat zijn, is Bart helemaal klaar, moet ik nog vanalles gaan doen. Nee, dat moest maar niet. En dus morgen naar Oldemarkt en eens kijken of we wat met die rubbers aan kunnen.

Zaterdag leden vergadering en voor de rest geen plannen. Ik denk dat ik mijn boek maar eens pak en dat uit ga lezen. Daar heb ik nou echt zin in. Kat erbij, koppie thee erbij EN KAN IEMAND AL DAT ETEN UIT MIJN BUURT HALEN!!!

Vandaag even een test mailtje van Bart gehad, tenminste, dat denk ik er stond alleen in "test, jkhsdflsadhfa, of zoe iets. Maar het was toch een teken van leven. Wie zou mij anders vanaf de Solitaire een bericht moeten sturen?

Weekend, weekend, we hebben tijd om lekker lang te ...... (slapen) :)

Solitaire = alleen?

Vandaag is Bart in alle vroegte weer vertrokken. Om 6 uur ons warme bedje uit, broodjes had ik zowaar gisteravond al gesmeerd, dus die gauw opgegeten en hup in de Citroën naar Lelystad. Om 7 uur had Bart de trein en kon ik weer terug naar Kuinre. Hij is weer vertrokken. Was nooit leuk, is niet leuk en zal ook nooit leuk worden.

Voor Bart is het dit keer echter extra spannend. Een nieuwe baan, een nieuwe boot, nieuwe collega's alles nieuw. De Solitaire. Betekent solitair niet alleen? Het zal wel weer even wennen zijn. Helemaal omdat ik nog niet weet hoe lang hij weg blijft, en of hij mail heeft. Sms-en wil zowieso niet, dus dat worden lange weken.

Gelukkig een hoop plannen op stapel waar ik waarschijnlijk uiteindelijk toch niet aan toe kom, maar die me in ieder geval goed bezig houden.

Nog 100 dagen

Gisteren vroeg Bart me ineens of hij me iets leuks zou vertellen. Nou dat is natuurlijk altijd goed. “ja” zegt hij “over 100 dagen zijn we echt van elkaar”. Dan is het helemaal officieel. (niet dat het dat nu niet is hoor, maar we kijken er gelukkig alletwee naar uit om elkaar het ja-woord te geven.) Nog 100 dagen. Voor je het weet is het zo ver.

Nog 100 dagen, sterker nog, nu nog maar 99! Ik heb er nu al zin in.

Benny Neyman

Gisteren hoorde ik op het nieuws dat Benny Neyman is overleden. 56 jaar.
En mijn hemel wat heb ik een boel herinneringen aan zijn liedjes. "Een vrijgezel" werd zo af en toe keihard meegeblerd door papa, mama en ik in de bus. "Waarom fluister ik je naam nog" deed mij altijd aan papa denken. "ik hou van jou" brengt mooie herinneringen van Bart en mij naar boven en de rest van de liedjes, ach, ik ken er genoeg. Zijn laatste werken niet, maar van eerder wel. Benny Neyman is overleden, en even word ik terug gegooid naar het verleden.

Zal zijn cd vast vandaag nog wel een keer opzetten.

ssst

Heerlijk, vanochtend lag er een heel klein laagje sneeuw op de straat.
En wat een stilte brengt dat met zich mee!
Zo'n heel klein, dun laagje (wat overigens wel spek en spek glad is) dempt het geklikklak van alle mensen die op straat lopen en dat scheelt een hoop decibel in de omgeving.

Ze zeggen dat hoogpolig tapijt toch warmer en stiller is als een betonnen vloer. Ik denk dat moeder Natuur het lawaai zat was en voor de zaterdagochtend even gauw een kleedje heeft neergelegd zodat ze nog even verder kan slapen.

Welterusten Moeder Natuur!

Ik geloof in sprookjes!

En daar ben ik blij mee. Over ongeveer 127 dagen gaan Bart en ik trouwen en dat is mijn sprookje dat waarheid wordt. Het wordt een mooie dag, dat weet ik nu al. Dat kan ook eigenlijk niet anders. Ik ga trouwen, mag de hele dag in een geweldig mooie jurk rondsjouwen, de man van mijn dromen staat naast me en wil net als ik dat we samen heel oud worden. Bijna al mijn dierbare familie en vrienden zijn die dag ook in mijn omgeving en we hebben allemaal de intentie er iets geweldigs van te maken. Wat kan daar nou mis mee zijn??

Ja ik weet ook wel dat het die dag met bakken uit de hemel kan vallen, dat de taart zuur kan zijn, de mustang misschien niet wil rijden, mensen afzeggen die we er graag bij willen hebben en ga zo maar door. Maar toch wordt het mijn sprookjes dag.

Ik geloof in echte liefde. En ook al zie ik om mij heen dat het niet altijd goed gaat, ik ga er voor.
1 op de 5 huwelijken houdt stand. Da's mooi. In de afgelopen 3 jaar zijn, voor zover ik weet, 3 huwelijken gestrand (na 32, 16 en 12 jaar). Ik weet niet wie de volgende is, maar ik ga er voor om dat ene huwelijk aan te gaan dat stand houdt.

6 juni is de dag, dat mijn sprookje werkelijheid worden mag!

PASEN!!!

Gek word je ervan. Gisteren even in de stad geweest en overal liggen al weer paaseieren!!!

Het is pas januari! Nu weet ik dat pasen dit jaar vroeg is, en ik weet ook dat die dingen erg lekker zijn (heb er zelfs al een paar gehad) maar eigenlijk vind ik het wel belachelijk dat die dingen nu al te koop zijn. Kunnen ze dan niet in ieder geval wachten tot na Valentijn ofzo?

Bovendien, zo krijgen we die feestdagen kilo's er nooit af.

Bounty Island

Vandaag zijn we heerlijk naar één van de duizend eilanden geweest. Een eilandje op ongeveer 30 minuten per speedboot voor de kust van Jakarta. Wat een paradijsje zeg. Heerlijk. Witte stranden (welliswaar met een hoop schelpen en stukken koraal, dus niet echt aangenaam voor de voetjes), palmbomen, zon, hutjes, mooie uitzichten, kortom alles. Nou ja, bijna alles, Bart was er niet bij. Wel een hoop leuke ideeën op kunnen doen voor trouwfoto's, er waren maarliefst 5 bruidsparen foto's aan het maken op het eiland. Ik heb me zelfs het water nog in gewaagd. Heerlijk warm en de visjes zwemmen rustig om je heen. Niks geen probleem met het feit dat je ineens midden in hun zwemroute zit. Best grappig.

Ik heb vandaag zowaar ook een beetje kleur op kunnen doen, dus dat ik ook niet helemaal verkeerd. Je kunt nu tenminste zien dat ik op vakantie ben geweest.

Vanavond nog gezellig uit eten met mama bij een mooi restaurant hier in de buurt, morgen weer naar Bogor en zaterdag alweer naar huis. Dan zit het er weer op.

Gelukkig zal mijn bounty eiland me nog lang in gedachten achtervolgen. HMMMMMMM

BOEM is HO, PLONS is water!

Dat heb ik weer! Afgelopen week is voor het gemak de koppelingsheugel van de Citroën voor de tweede keer afgebroken. Ik weet nu inmiddels wat het is, en het is vooral een heel gedoe.
De ANWB weer gebeld; "het is momenteel erg druk, houdt rekening met een wachttijd". Ja, dat weet ik, dat ben ik inmiddels van ze gewend. Gelukkig sta ik inmiddels bij het restaurant op Schokland, met een kop warme thee en ik hoef dus niet in een koude auto te wachten.

Na ongeveer 10 minuten krijg ik iemand aan de lijn. "Mw. dit is de 6e keer dat u onze hulp inschakeld, en dus de laatste keer dat wij u dit jaar kunnen helpen". Dat mag ik toch zeker hopen. Het is immers 23 december en over een week is het jaar voorbij. "Wat is er precies aan de hand?" Nou, de koppelingsheugel is wederom afgebroken en nu wil hij dus niet rijden. Hij moet naar huis gesleept worden. Hij staat bij Marktplaats op de parkeerplaats en ik moet vanavond werken, dus het zou fijn zijn als ze hem dan op komen halen. "Geen probleem, we maken een afspraak en om 18.00 is er iemand bij u." Dat zullen we nog wel eens zien....

18.00 geen ANWB, 18.15 geen ANWB, 18.30 geen ANWB, 18.48 telefoon; Mevrouw ik sta bij uw auto. Daar waar het jonge jongetje van de vorige keer gelijk zag dat het niet ter plaatse gemaakt kon worden, had deze beste man iets langer nodig. Het is buiten donker, het is koud, maar toch proberen om met 2 handen een lamp vast te houden, de heugel op zijn plek te houden en de heugel te lassen. Altijd handig die multifunctionele mannen. Maar helaas, het ging niet lukken.
Vervangend vervoer was niet nodig, hij zou de auto naar huis rijden en ik kon er in de ANWB auto achteraan rijden. Eerst even overlegd met mijn Supervisor en hup naar huis. Daar nogmaals gevraagd naar vervangend vervoer, maar dat was niet nodig. Op Bart gewacht en met de nissan gauw weer terug naar Marktplaats.

Geen vervangend vervoer, is geen auto en in ons geval een groot probleem. Met kerst is alles dicht en Bart moet donderdag naar Rotterdam, terwijl ik gewoon moet werken. De volgende ochtend nog maar weer eens gebeld met de ANWB. "Als de monteur het niet nodig vindt dat u vervangend vervoer krijgt, dan kunnen wij daar niets aan veranderen". Oh nee??? Staat er niet in de voorwaarden, dat als het niet ter plaatse gerepareerd kan worden, ik recht heb op vervangend vervoer?? Ik betaal toch niet voor niet voor deze service. Ik word later terug gebeld, ze gaat nog even wat navragen. En inderdaad 's middags word ik gebeld en ik kan in Lelystad een vervangende auto ophalen. Dat scheelt, daar moesten we toch naar toe voor ons kerst diner.

Tweede kerstdag naar Hardenberg voor een Rock concert (Epica en After Forever). De mooie, zwarte Renault Scenic mee en op pad. Bij Hoogeveen de snelweg af en natuurlijk de verkeerde afslag genomen en dus via Alteveer naar Hardenberg. Flits, BOEM, een hert voor de auto. Mijn geluk kan niet op. Ik achter het stuur zal wel nooit een succes worden. Wat een toestand zeg. Koplamp stuk en de bumper verbogen, maar al met al veel mazzel gehad. Het hert echter iets minder. Boem was inderdaad HO, Plons was zijn smak in de sloot. Hij/zij heeft het niet overleefd. Mijn zenuwen bijna ook niet. twee auto's in 1 week. Van Bart mocht ik niet meer in de Mustang rijden. Die houdt hij liever heel.

Epica heeft een hoop goed gemaakt, zelf netjes terug gereden en thuis lekker gegourmet. 's avonds Bart toch nog maar even gevraagd en 1 ding scheelt; Na de bruiloft mag ik ook een keer in de Mustang rijden. Keep your fingers crossed.

I do, I do, I do

Nu is het al een tijdje beken dat Bart en ik op 6 juni 2008 in het huwelijksbootje stappen.

Bart heeft zijn pak al uitgezocht, ik mijn jurk en eigenlijk zijn ook de meeste andere dingen inmiddels wel geregeld. Behalve dan 'de grote vraag'. "Wacht maar af, dat komt nog wel" was Bart zijn antwoord als iemand vroeg hoe Bart mij te huwelijk had gevraagd.

Gisteren hebben we heel gezellig kerst gevierd bij Bart zijn moeder. Zijn zus was er ook met man en kinderen, en we hebben ons prima vermaakt. Rond een uur of 9 zijn we naar huis gegaan. Er lagen bij ons nog 3 pakjes onder de boom. 1 van Bart voor mij, 1 van mij voor Bart en 1 uit IJsland voor ons samen.

Ik moest op de bank gaan zitten om mijn cadeautje uit te pakken, maar voordat ik het kreeg, ging Bart ineens voor mij op de knieën en vroeg: "Wil je met me trouwen?"

Nu wist ik allang dat we zouden trouwen, maar toch kreeg ik even tranen in mijn ogen en moest even flink slikken. Werd ik zomaar op een onverwacht moment ineens ten huwelijk gevraagd. Natuurlijk was mijn antwoord "JA!".

Daarna mijn kerstcadeautje uitgepakt. Een heel mooi Swarowski collier dat ik had gezien en graag wou hebben voor bij mijn trouwjurk. Eerste kerstdag heb ik van mama de bijbehorende armband gekregen voor kerst, dus ik kan 06-06-2008 dubbel stralen!

Wees gewaarschuwd

Let op je gedachten
Want het worden woorden.
Let op je woorden
Want het worden acties.
Let op je acties
Want het worden gewoontes.
Let op je gewoontes
Want het wordt je karakter.
Let op je karakter
Het wordt je bestemming.

Citroën ZX + vorst = PROBLEEM!

Dat heb ik weer! Ik heb een helefijne, donker blauwe Citroën ZX. Hij is nog niet zo heel lang in mijn bezit, maar ik hoop dat ik er nog vele kilometers in mag maken.
Dat wil zeggen; zolang het niet vriest.

Gisterochtend moest ik naar de fysio. Pas de probleme! Ik open mijn deur, loop naar de andere kant van de auto, open de deur aan de bijrijderskant om mijn krabber te pakken en was van plan mijn auto even goed schoon te maken voor ik op pad zou gaan. De deur wou niet gelijk dicht, maar daar heb ik me even niets van aangetrokken.

Ik heb de auto keurig schoongekrabt. Vriendje lief moest even later ook weg, dus zijn auto ook gelijk maar even gedaan en daarna gauw terug naar mijn blauw bolide om op pad te gaan. Dacht ik.

Niet dus. De deur van de bijrijderskant wou niet dicht. En hij was ook met geen mogelijkheid op slot te krijgen. De deur aan de bestuurderskant had dezelfde klachten. Centrale vergrendeling hielp ook niet, die ging gewoon net zo snel weer open. Dan maar met open deuren.....

Tot de eerste bocht. Daar ging de deur van de bijrijderskant. Nu is Marknesse niet zo heel ver weg, maar om bij iedere bocht je deuren opnieuw dicht te doen leek me ook niet wat.

Na 4 auto's en 100-den problemen, ben ik gelukkig een beetje voorbereid als ik de weg op ga. (Behalve dan die ene keer dat ik geen mobiel bij me had). Ik ben gestopt en heb uit mijn wonderkrat een touw gevist. In de auto gaan zitten, deuren via de deurgrepen aan elkaar vast gebonden en rijden maar. Gelukkig was de auto snel opgewarmt en kon ik bij de stoplicht de deuren gewoon dichtdoen. Dat scheelt, was niet van plan dit iedere dag te gaan doen....

Soms moet je er zelf even goed aan denken.

Van een dierbare vriendin kreeg ik onderstaande tekst om vooral niet te vergeten en om soms gewoon net dat beetje steun uit te halen die je nodig hebt. Om me te laten weten dat ook ik er mag zijn. Omdat soms die knuffel zo heel ver en onbereikbaar is.

Ik hou van mij

Ik hou van mij hoor je nooit zingen

ik hou van mij word nooit gezegd

maar ik hou van mij ga ik toch zingen

want ik hou van mij, van mij alleen en ik meen het echt

Ik hou van mij want ik ben te vertrouwen

ik hou van mij van mij kan ik op aan

ik hou van mij op mij kan ik tenminste bouwen

ik hou van mij en ik laat mij nooit meer gaan

Ik blijf bij mij en niet voor even

ik blijf bij mij voor eeuwig en altijd

ben zelfs bereid m'n leven voor mezelf te geven

ik blijf bij mij totdat de dood mij scheidt

'Ik hou van jou' zeg ik soms ook wel

ik hou van jou schat en ik meen het echt

maar 'ik hou van jou' zeg ik alleen maar voor de spiegel

zo komt ik hou van jou weer bij mezelf terecht

Dat hou van een ander

dat heb jij alleen maar nodig omdat je niet genoeg kan houden van jezelf

hou van jou joh,maakt de ander overbodig

in ware liefde geloven begint altijd bij jezelf

Want ik hou van jou is niet de sleutel tot de ander

maar ik hou van mij al klinkt het bot en slecht

want wie van zichzelf houdt

die geeft pas echt iets kostbaars

als hij ik hou van jou tegen een ander zegt.

(Harry Jekkers)

Soms, heel soms heb je het gewoon even nodig. Gewoon omdat ik even niet weet waarom.

Gewoon omdat ik even stiekem mijn oude ik voel borrelen. Soms gewoon even omdat het moet.

't Heerlijk avondje is gekomen!

Eindelijk is het weer zover! Sinterklaas. Ik ben een Hollander in hart en nieren en ik ben dan ook dol op Sinterklaas. Afgelopen zondag hebben we met Bart zijn familie Sinterklaas gevierd en de Goed Heiligman was er ook daadwerkelijk met twee pieten zonder veer. Heel even was hij er, heel even bracht hij mijn neefje van vier in verlegenheid, maar stal met dezelfde snelheid het hart van mijn neefje van twee.

Natuurlijk had de Sint niet eindeloos de tijd, er wachten immers nog veel meer kindertjes. Hij liet in de gang echter wel 6(!) zakken met cadeautjes achter. Heerlijk! Allemaal leuke dingen gekregen; dove voor onder de douche, nivea voor onder de douche, een Disney puzzel, chocoladeletters en Marsepein, vogelvoer en een bedsprei. Altijd leuk die cadeautjes.

Mijn kleine neefje was ook helemaal gelukkig met al zijn cadeautjes en ik heb afgesproken gauw eens bij hem te komen spelen. Al dat speelgoed moet toch een keer uitgeprobeerd worden niet waar.

Van de week mag ik het nog twee keer vieren. Vrijdagavond gezellig samen met mijn vriendje en een hele goede vriend (vriendinnetje is helaas nog niet thuis uit het ziekenhuis, maar ook voor haar wachten de pakjes). En zaterdagavond gaan we nog naar mijn mama. En als klap op de vuurpijl vier ik het 13 december ook nog eens met mijn collegae. Met surprise en gedicht. Dat is helemaal leuk. Daar waar veel mensen een 'hekel' hebben aan het verzinnen van gedichten en het in elkaar flansen van een surprise, doe je mij er een groot plezier mee.

De cadeautjes waren al snel in huis. Vandaar ben ik begonnen met de surprise. Een hoop werk, maar daardoor zeker niet minder leuk. De eerste zinnen voor het gedicht beginnen ook al in mijn hoofd op te borrelen. Nu kan ik alleen maar hopen dat de ontvanger het ook leuk vindt. Mijn voorpret heb ik in ieder geval niet hoeven missen. Laat mij maar prutsen. Doe mij maar Sinterklaas!

Gisteren hebben we (na enige aandringen van Bart zijn zijde) dan toch een kunst kerstboom aangeschaft. Maar hij staat mij nog prima in de gang, in de doos. Hij kan nog even wachten. Als de goed Heiligman straks weer is vertrokken op zijn stoomboot naar Spanje, dan mag de kerst losbarsten. Kerstboom, lichtjes, kaarsen, bergen kaartjes, en gezelligheid. Ook daar heb ik nu al zin in.

Decembermaand, Carola maand.

grmpf!

Soms ben ik gewoon niet altijd even vrolijk.

Ik weet vaak niet waar dat aan ligt. Nu echter wel.

Pijn is slopend voor de mens. Mijn schouder wil maar niet vlotten

en ik kan alleen maar hopen dat ik maandag eindelijk te horen krijg wat er mee is

en vooral wat ik er aan kan doen.

Aan de andere kant bedenk ik me dan maar dat het altijd erger kan.

Mijn lieve vriendinnetje ligt inmiddels alweer bijna 3 maanden in het ziekenhuis en begint nu

eindelijk weer een beetje bij te komen. Al ben ik bang dat ze er nog lang niet is.

Eerst een verkeerde diagnose, dan een allergische reactie op de medicijnen die hele heftige reacties teweeg hebben gebracht, een rondje van out of space en nu is de oorzaak nog steeds niet bekend. Ach, dan heb ik met mijn pijnlijke schouder toch niet eens zo heel veel te klagen...