Lantefanteren

Hoera, het mag weer! Wat? Lantefanteren.

Allereerst al weer zo’n heerlijk woord. Lan-te-fan-te-ren! Gewoon niets doen, maar dan wel bewust niets doen.

Je hebt er tegenwoordig zelfs workshops voor. In een tijdschrift lees is dat er de mogelijkheid is om een dag lang een cursus lantefanteren te doen. De dag duurt van 10.00-16.00 en is inclusief koffie (thee mag vast ook) met verse appeltaart en een goed verzorgde lunch. (Maar als je zo’n dag gaat lantefanteren en je moet vanalles doen, in hoeverre is het dan nog lantefanteren?)

Ik ben er goed in. Dat lantefanteren. Ze geven in het tijdschrift een aantal voorbeelden en ik kan me in de meeste gewoon erg goed vinden;

* Uitgebreid in bad gaan (die heb ik niet, maar 3x langer dan normaal onder de douche staan is vast een goed alternatief)
* Poppetjes tekenen (poppetje, symetrische figuurtjes, noem maar op. Het schijnt dat je daar trouwens ook weer een hoop van kunt leren over jezelf)
* Een huisdier aaien (daar is Hauke het helemaal mee eens, die gaat er helemaal in op. Het is trouwens één van de dingen waar ik bijna standaard mijn dag mee begin. Als ik wakker word, komt Hauke naar me toe en zijn er 2 a 3 minuten even helemaal voor haar. Heerlijk voor haar en lekker wakker worden voor mij)

Ach en zo zijn er nog vele andere mogelijkheden om te lantefanteren, in de openhaard staren, met een boekje op de bank, genieten van een heerlijke kop thee, etc. En nu blijkt uit onderzoek nog dat het goed voor je is ook. Nou ik vind het prima. Laat mij lekker doen waar ik goed ik ben.

Ik ga lantefanteren.

Prodimed

Daar waar half Nederland op 01-01-2010 aan het afvallen is geslagen, ben ik gestopt met mijn dieet. Nu hoor ik een aantal van jullie denken: "maar het ging juist zo goed"en "waarom??". Nou dat is eigenlijk heel simpel. Het ging helemaal niet zo goed meer en mijn motivatie is ongeveer gelijk aan de huidige buitentemperaturen. Daar komt bij dat er in totaal 48 kilo af moest. Dat red je niet in een paar weken. Dus na overleg besloten nu te stoppen en dan ga ik in de tweede helft van 2010 weer verder. In de tussentijd is het de kunst om nu eindelijk eens op fatsoenlijke wijze met eten om te gaan en te leren hoe het moet. Mijn gewicht hoop ik op peil te kunnen houden.

Ik ben in 2009 in totaal 18.2 kilo afgevallen en ik ben er trots op. Als ik in 2010 het redt om weer 18 kilo af te vallen, dan is mijn doel gehaald. Die kilo's zaten er niet in korte tijd aan en zullen ook niet in korte tijd verdwijnen. Maar ik ben blij met mijn -18 kilo en ga nu weer genieten van een ouderwetse boterham met kaas en fruit en een beker melk. Die hele normale dingen, die iedereen maar voor lief neemt. En na de zomervakantie ga ik met frisse moed aan de gang met de volgende kilo's.

2010 een bewogen jaar

Het is pas 4 januari 2010 en er is nu al een hoop gebeurd in t nieuwe jaar. 3 januari hadden we de meeting in Sonnega en dat was erg gezellig. Er lag een beste bult sneeuw en natuurlijk kon ik het niet laten om onderuit te gaan. Ging allemaal goed,tot ik 's avonds rustig zat. Toen ging het zeer doen. Vanochtend even langs de huisarts geweest (we hebben tegenwoordig een hele leuke jonge arts in opleiding...) en ik heb het gedeelte tussen pols en duim gekneusd. Helaas, niets aan te doen. Drukverband er om heen en een week afwachten. Je went er aan, zo aan het begin van het jaar.

De Mustang was gisteren ook voor het eerst mee naar de meeting. Bart heeft hem van stal gehaald en is er mee naar de meeting gereden, waar hij nu eindelijk eens door anderen bewonderd kon worden. Wat hebben we daar naar uitgekeken.

Vandaag hebben Bart en Marcel onze badkamer onder handen genomen. Niet dat daar iets mis mee was, hij deed het prima, maar het was het allemaal net niet. Een oude radiator, een wasbak die er per definitie niet fris uitzag en een douchekraan met warm en koud verkeerd om. Daar hebben ze nu wat aan gedaan. Er zit een designradiator in, daar kun je lekker je handdoek op opwarmen, er zit een compleet nieuwe wastafel met kraan in en we hebben bij de douche een termostaatkraan. Een grote wens van Bart. Het is allemaal gelukt en ik ben er helemaal blij mee.

Tot slot heeft Bart vanmiddag nog even een telefoontje gepleegd en zijn baan opgezegd. Nog 1 reisje en dan op naar een nieuwe uitdaging.

2010 is slechts 4 dagen oud, maar wat een bewogen jaar is het nu al. Dat beloofd nog wat voor de overige 361 dagen.

3 januari

Op 3 januari 2010 organiseert Kiandra in samenwerking met Cars of Route 32 het 6e wintertreffen.

In manege “Caprilli” te Sonnega, is die dag van alles te doen. Er zullen vele verschillende Amerikaanse auto’s te zien zijn, er is life-muziek, een kofferbak verkoop, een leuke mini-markt met allerlei verschillende stands, een springkussen en een kidscorner. Kortom, van alles om er een leuke, geslaagde dag van te maken.

De deuren gaan om 11.30 open. Toegang € 2,- p.p. Kinderen tot 12 jaar gratis!
USA cars met 2 inzittenden, gratis entree!

Voor meer informatie, kijk ook op de website www.kiandra.nl of www.carsofroute32.com

Ik ben er klaar voor

Nu alleen nog zorgen dat Bart niet alle lekkers uit de boom eet voor de kerst is afgelopen.

De boom staat, bijna alle cadeautjes zijn gekocht,de kerstkaarten zijn de deur uit, de kerstmuziek zit vakkundig door de radio in mijn hoofd gestampt, er staan allemaal leuke dingen op de agenda (kerstavond met mama, 1e kerst met Bart zijn familie en 2e kerst met vriendjes), mannetje is thuis, kat denkt dat ze in de kerststal hoort en ligt onder de boom, kaarsjes branden; Laat de kerst maar komen.

Ik heb er zin in.

Shoppen!

Niets is zo leuk en niets geeft je zo'n voldaan gevoel, als shoppen in je eigen klerenkast!

Vandaag mijn klerenkast weer eens aan een grondige opruimbeurt onderworpen en het resultaat mag er zijn. Er lagen kleren in de kast die me nu toch echt te groot geworden zijn. Die kunnen er uit om er ook nooit meer in terug te keren.
(al moet ik zeggen, dat ik mijn favoriete zwarte broek wel met pijn in het hart wegdoe...)

Ik heb gepast, gemeten, uitgezocht en opgeruimd.
Ik heb een nieuwe garderobe terug gevonden (die van een maatje kleiner, die al tijden in de kast en op de logeerkamer lag te wachten)

De te grote kleding heeft plaats gemaakt voor "nieuwe" outfits.
De kast uit en hup op MP. Wieweet wie ik er gelukkig mee kan maken.

Sjorren

Zoals jullie allemaal wel weten, ben ik aan het afvallen. En dat gaat op zich redelijk goed. Zo goed, dat ik laatst een nieuwe broek moest kopen, in een kleinere maat. Helemaal leuk natuurlijk, behalve dan dat deze broek nu ook te groot is. Daar kwam ik vandaag achter toen ik van de auto naar het werk liep. Moest hem constant met 1 hand ophoog houden. Niet echt een succes dus. Op het werk voornamelijk op mijn stoel blijven zitten en de dag aardig doorgekomen.

Ik had na het werk echter afgesproken met een collega. Ik moest even een uurtje wachten en zou in de tussentijd even naar de winkels gaan. Maar ja, die broek he....
Gelukkig leven Bart en ik in onze auto en tot mijn grote vreugde, lag er in de achterbak een spanband. Dus die heeft de rest van de avond als riem gefungeerd. Gegarandeerd, geen afzakkende broeken meer. Dat ik daar nou niet eerder aan gedacht heb...

zo mooi

Zegt het voort zegt het voort!!!!

Mijn maat is vol!

Ik heb een boek te lezen. De titel is: "Mijn maat is vol!"
Ik heb het meegekregen van mijn begeleidster van het dieet dat ik volg. "Het is een leuk boek om eens te lezen", zei ze enthousiast. Ik ben gisteravond begonnen met de inleiding. De rest moet nog. Maar al in de 1e paar alinea's weet ik dat dit boek klopt, dat het een goed boek is om te lezen, maar dat het oh zo confronterend zal zijn. Dit boek is geschreven door iemand, die leeft net als ik. Die 100% begrijpt wat ik voel en hoe ik denk. Dat is eng! Geloof me, dat is heel eng. Maar toch zal ik een klein stukje van dit boek hier neerzetten. Een kleine blik in de keuken van..., eng, doodeng!.

"Ik heb met een afgunstig oog gekeken naar mensen die en ongecompliceerde relatie hebben met eten. ... ze eten als ze honger hebben en weten dan ook nog precies wat ze willen eten. ... Bij mij gaat dat anders. Controle is van extreem belang. Wanneer ik een dieet volg, zorg ik dat ik uitsluitend "goed"voedsel in huis heb. Al het 'slechte'voedsel wordt miniteus door mij zelf verwijderd (c.q. tijdens de laatste schranspartij verslonden). Een dergelijke periode kan lang goed gaan. Er vormt een schijnbaar volmaakte, maar uiterst breekbare en pijnlijke beheerste harmonie tussen mij en eten. Ik weet exact wat ik mag eten en houdt me daar nauwgezet aan.

Tot er zich een gelegenheid voordoet om dit precaire evenwicht uit balans te brengen. Dat hoeft geen wereldschokkende kwestie te zijn, maar eerder iets dat je in je leven niet kunt vermijden. Tenzij je geen vrouw bent (dat ben ik dus wel), geestelijk en lichamelijk altijd 100% stabiel en gezond bent (hetgeen niet op mij van toepassing is) of iedere sociale of maatschappelijke activiteit in je bestaan permanent ontwijkt (dat kan en wil ik niet).

Ik moet bijvoorbeeld ongesteld worden, heb belabberd geslapen of iemand heeft de euvele moed om een verjaardagsfeestje (trouwpartij, jubileum, etc. ) op touw te zetten. Het allerergste is wanneer iemand in mijn dieetperiode besluit een etentje te organiseren. Al mijn houvast valt dan weg.

...

Tijdens een vreetbui is er 1woord dat steeds op de voorgrond treedt: 'meer'. Meer van wat, dat maakt niet uit. ... Bij de eerste gelegenheid die zich aandient dat ik alleen ben en toegang heb tot eten, gaat het mis. Eén voorwaarde voor een explosie van verlangen naar eten is namelijk dat ik in mijn uppie ben. In gezelschap zal ik nooit gretig al dat voer naar binnen kunnen verstouwen.

Sommige eetbuiten komen uit de lucht vallen. Dan heb ik een goede dag (ik heb mijn dieet gevolgd) en ben ik in de veronderstelling dat ik mijn begeerte onder controle heb. Helaas verlies ik het altijd van de aanwezige, onzichtbare strijd en bezwijk voor chips, chocola (in alle mogelijke vormen), koek, kaas of een willekeurige combinatie van dit alles. Wat ik maar kan vinden, al is het niet eens mijn favoriete lekkernij, waar ik al weken naar verlang. Ik ga dan door met eten terwijl ik tegelijkertijd lees of televisie kijk. Ik proef in ieder geval niet bewust . Ik voel ook niet of mijn maag vol zit, ik merk niet wanneer het genoeg is geweest. Er komt geen eindsignaal uit mijn lichaam; het komt van daar buiten; wanneer ik de hele rotzooi heb opgegeten en alleen de lege verpakkingen overblijven. Het eten heeft mij in zijn macht, niet andersom.

Na een vreetbui denk ik altijd heel slecht over mezelf. Ik heb dan geen laag zelfbeeld; het is zwaar negatief. Een vreetbui heeft veelal een emotionele oorzaak die ik pas na wat puzzelwerk kan achterhalen. (ik ondervond onbegrip, onbeantwoorde genegenheid en een onvervuld verlangen). Ik eet automatisch. Het is wat ik altijd doe, het hoort in mijn leven en mijn routine. Ik eet omdat ik nu eenmaal eet.

Na een vraatzuchtige bui passeert er een kort moment van volledige volzadiging, ik word loom en sloom. Dan volgt een combi van misselijkheid, een opgeblazen gevoel en, complete tegenstelling, een gevoel van leegte, verdriet en eenzaamheid. Enerzijds oorzaak, anderzijds gevolg. Ik weet dat ik de gevolgen van dat idiote bunkeren niet wil, en toch laat ik het gebeuren."

Ze kent me, dat is duidelijk, ze heeft mijn grote geheim ervaren en het zomaar op papier gezet. Dat beloofd nog wat voor de rest van het boek......

Vrienden

Vriendschap is de relatie of verhouding tussen twee of meerdere mensen waarbij het geslacht geen rol speelt. Naast de vriend bestaat er ook de kennis. Met een kennis gaat men over het algemeen luchtig vriendschappelijk om; wederzijdse verwachtingen, inspanningen en verplichtingen zijn in dat soort contacten lager en soms geheel afwezig.

Ik zat laatst met Bart in de auto en het gesprek kwam op onze vrienden. We zijn gezegend met een hoop mensen om ons heen. Uiteraard onze familie, maar ook onze vrienden. We hebben veel verschillende vrienden. Vrienden om leuke dingen mee te gaan doen, vrienden met wie we lachen, vrienden met wie we huilen, vrienden waar we gezellig langs gaan, vrienden die we weinig zien, maar die ons zeker niet minder dierbaar zijn, kortom, ze zijn er in alle soorten en maten.

Van alle mensen die ik ken, zijn er een hoop bekenden. Gelukkig zijn er ook een hoop vrienden. Maar er zijn een paar mensen die voor mij vallen onder de categorie "bijzondere" vrienden.

In IJsland en in Frankrijk heb ik twee vriendinnen wonen. Beide wonen ze me te ver weg naar het zin, maar beide zijn me ontzettend dierbaar. En ook al spreken en zien we elkaar veel te weinig, ik weet dat we vrienden zijn. De afstand maakt het lastig om deel uit te maken van elkaars leven, om er voor elkaar te zijn. Toch weet ik dat het wel zo is, dat ze altijd deel van mijn leven zullen zijn. Dat ze bijzonder voor me zijn. Dat het mijn vrienden zijn.

Natuurlijk hebben Bart en ik ook gezamelijke vrienden. Maar ook daar zit weer verschil in. Sommige zijn met Bart meegekomen en andere zijn met mij meegekomen. En sommige zijn nog steeds voornamelijk Bart zijn vrienden of voornamelijk mijn vrienden. En er zijn ook gezamelijke vrienden, die voor een ieder van ons een ander soort vriend zijn.

Sommige vrienden wonen aan de andere kant van het land. Daardoor zien we ze natuurlijk veel te weinig. Maar Kamperland, Axel, Roosendaal, Assen en Schoonhoven liggen nou eenmaal niet om de hoek. Gelukkig hebben we ook vrienden die dichter in de buurt wonen. In Dronten, Kuinre en de NOP heb ik vrienden waar ik heerlijk een bakkie kan gaan doen, lekker kan kletsen en gewoon gezellig kan 'zijn'. In Boornburgum heb ik een vriendinnetje waar ik eindeloos mee kan kletsen, maar ook ontzettend mee kan lachen. In Oldemarkt en Lelystad hebben we vrienden, waar we de tijd vergeten en waar het zomaar ineens laat is. En in Wolvega (en Steenwijk en Boijl), ach daar woont van alles wat. Kennissen met wie we leuke "auto"dingen doen, vrienden, die ik graag opzoek voor een gezellige avond/dag , en "bijzondere" vrienden, die me dierbaarder zijn dan ze zelf waarschijnlijk weten.

Voor al mijn kennissen en vrienden geldt dat ik ze niet zou willen missen in mijn leven.
Ik ben blij met iedereen om mij heen!

Er zijn een aantal vrienden waarvan ik oprecht kan zeggen dat ik van ze hou! Bedankt, dat je mijn vriend(in) wilt zijn!

Oud

Vanmiddag zat ik in de auto en ineens drong het tot me door; ik wordt oud.
Nu is dat helemaal niet zo dramatisch als het klinkt, maar het was wel grappig.
Het kwam ook niet doordat ik iets niet zag, niet hoorde, of wat dan ook, het kwam eigenlijk door iets wat ik nou juist wel hoorde. Muziek. Specifieker nog, muziek van Michael Jackson.

Van de week liep ik met de dochter van vrienden van ons door de stad in Lelystad. Ze is 11 en fan van Michael Jackson. Hoogstwaarschijnlijk is dit ontstaan door de hype die er was na zijn overlijden, maar toch, ze is fan.

Toen in op de basisschool zat, waren de meiden fan van Madonna en de jongens van Michael. Er waren zelfs een aantal jongens die hem geregeld in de weeksluiting nadeden en daar nog best goed in waren ook. Maar nu, zoveel jaar later, is de jeugd opnieuw fan van Michael. (Waar is Madonna??? Who's that girl?).

Vandaag in de stad, kwam ik ook de beenwarmers en leggings tegen voor de winter. Ik vraag me alleen af, of straks iedereen ook weer loopt in colbertjes met schoudervulling, getourpeerde kuifjes en neonkleuren. Wat tijdens mijn basisschool periode "hot: was, is nu vintage en dus weer "hot".

Ik word oud!

129.0!!!

129.0!!! 129.0 !!! 129.0 !!! 129.0 !!! 129.0 !!!

De tweede les

Ook deze les weer fanatiek aan de gang geweest. En ik ben weer erg blij met het resultaat.

130 (.7)

Jawel, hij is eindelijk in zicht. Nog 0.7 te gaan en dan ben ik er!
Wat een week zeg. Vol drukte, spanning en emotie, en dan dit als resultaat.
Ben er gewoon helemaal blij mee.

Alleen wel weer jammer dat je dan in een donker stil huis thuiskomt en er niemand is om het aan te vertellen. Mijn enthousiasme wordt daardoor toch enigzins geremd vandaag. Maar ja, gelukkig is er mijn blog en telefoon! Dat scheelt al weer.

Op naar volgende week. Ik ben benieuwd. Er staat weer een hoop te gebeuren

Zomaar een dag

Als om 6.00 de telefoon gaat is het buiten nog hartstikke donker. Het kost me moeite om mijn weg te vinden, maar de stem van Bart aan de andere kant van de lijn stemt me vrolijk.
Op weg naar beneden vindt mijn hand de benodigde lichtknopjes en langzaamaan ontwaak ik als ik onder een heerlijk warme douche sta en de nacht van me afspoel.
Hauke staat in de gang op me te wachten. Ze wil eten en rekt zich midden in het gangpad nog eens ongegeneerd uit. Het is ook geen tijd voor een kat om op te staan.

Om 6.45 loop ik de deur uit. Mijn thermoskan thee en mijn pannenkoek in mijn tas, mijn autosleutel in de hand. Tot mijn verbazing zie ik ijs op mijn auto. Voor het eerst dit jaar, moet ik krabben. Het duurt even voor de auto een behagelijke temperatuur heeft, maar het duurt niet lang voor ik door een donker en mistig landschap rij. Tegen de tijd dat ik bij Vollenhove ben aangekomen, is de mist iets opgetrokken en heeft de nacht plaats gemaakt voor de ochtendschemer.

Als ik op de dijk van Vollenhove naar Zwartsluis rij, rij ik net boven de mist. Af en toe hangen er boomtoppen in de lucht. De rest blijft nog even voor het oog van de wereld verborgen. Hoe verder ik kom, hoe meer de wereld om mij heen tot leven komt. Steeds meer kleuren zijn er te onderscheiden. Eerst was het één grote, grijze wereld, maar langzaamaan worden ook blauw en groen waarneembaar. Toch jammer dat je op zulke momenten geen camera bij je hebt, en vaak ook geen tijd hebt, om dit op de gevoelige plaat vast te leggen.

Tegen de tijd dat ik in Zwolle aankom, is de mist volledig opgetrokken. Het belooft een schitterende dag te worden

HELP I need somebody!

Het wil niet lukken, mijn dieet. Ik zit in een dieet-dip en geloof me niets is zo frustrerend als dat.
Ik zit vlak boven de 130 kilo en dat is mijn magische grens. Maar ik kom er maar niet onder. Het wil gewoon niet lukken. Doordat het niet wil lukken, ben ik veel sneller geneigd om van mijn dieet af te wijken, maar dat moet ik nou juist niet doen. Dan kom ik immers nooit onder die 130.

Dus: HELP!!!!!

Ik ga door met mijn dieet, maar vind het momenteel gewoon allemaal even heel moeilijk. Ik vind dat ik dit gewoon moet kunnen, maar ik weet even niet hoe en dat is het vervelende. Ik ben weer iets aangekomen, en het moet er af!. Nog 3.2 kilo, dan zit in onder de 130 (129.9)
nog heel even..... was het maar vast zo ver.

En dat nog dit

Fase 1 voltooid

Ken je dat, dat je geen tijd hebt voor de dingen die je eigenlijk nog steeds moet doen, maar die dan weer niet zo belangrijk zijn, dat het niet even kan wachten...

Ik heb 10 maanden thuis gezeten en had me voorgenomen die tijd vooral in en om huis nuttig te besteden. Nu ben ik in die 10 maanden heel druk geweest met wel 100.000 dingen, maar mijn to-do lijstje werd maar niet korter. Nog steeds liggen en in en om huis genoeg dingen die mijn aandacht vragen, maar die nog steeds "best even kunnen wachten".

Vandaag had 1 zo'n ding mijn aandacht. De slaapkamer. Er stonden bij ons op de kamer allemaal mandjes, waar in sokken, riemen en bh's werden opgeborgen. Mocht je deze spullen nodig hebben, dan kon je er zo bij NOT! Altijd lagen er kleren boven op. Heerlijk zo'n verzamelplaats.

Bart en ik hadden bedacht dat een kastje voor de mandjes wellicht uitkomst zou bieden. Maar ja, de enige plek die nog vrij was, is zo scheef, dat geen kast daar fatsoenlijk kan staan. Dus ik ben aan het opruimen geslagen en het resultaat mag er zijn. Een kast waar de mandjes in kunnen, meer ruimte op de slaapkamer en mijn schilderijtjes eindelijk hun plekje aan de muur.

Op naar fase 2. Ik heb keuze uit de logeerkamer, de overloop, de bijkeuken, de tuin of de garage.

Gelukkig ben ik weer voor 4 dagen in de week aan het werk, dus tijd zat zullen we maar denken.

Herfst

Ken je dat liedje nog:

"Herfst, herfst wat heb je te koop,
100.000 blaadjes op een hoop."

en laat die hoop nou net bij mij voor de deur liggen.....

levens gevaarlijk!

Gek!

Gek word je er van. Bart zijn baas, wel te verstaan. Ik kan er werkelijk helemaal geen hoogte meer van krijgen. Dan moet hij weer langer aan boord blijven, dan mag hij eerder naar huis, om vervolgens toch niet te mogen en toch langer te moeten blijven, dan moet hij eerder aan boord komen. Er is altijd wel wat. Dan is er ook nog het ruilen met zijn collega waardoor je eigenlijk nooit meer weet wanneer Bart nou thuis is of niet.

18 september is Bart aan boord gegaan en zou dan 5 november weer thuis komen. Van de week belde hij op. Ze hadden aan boord lopen puzzelen en het rooster was gewijzigd. Bart komt 28 oktober naar huis en zou dan 7 weken thuis blijven en daarna weer 6 weken aan boord. Ok prima, kan ik mee leven. Hij zou met kerst toch al niet thuis zijn omdat hij vorig jaar met kerst thuis was.

Vandaag krijg ik een mail. Het is alweer veranderd. Bart komt 21 oktober thuis en blijft dan 4 weken thuis om daarna weer 4 weken aan boord te gaan. Hij is met kerst thuis! Schiet mij maar lek. Ik reken nergens meer op. Ik zie wel wanneer hij er weer is en hoor wel wanneer hij weer gaat. Ik ben de draad kwijt.