Opa

Al jaren heb ik geen eigen opa's en oma's meer. Mijn opa van moeders zijde heb ik nooit gekend en mijn andere grootouders zijn inmiddels ook al weer ruim 10 jaar geleden overleden. Gelukkig heb ik twee opa's en een oma van Bart te leen. Dat wil zeggen, tot nu. Nu slechts nog één opa en één oma. Opa Scholtens is overleden. Hij is 94 jaar oud geworden en dat is toch een zeer respectabele leeftijd.

De eerste keer dat ik bij Opa en Oma Scholtens kwam, werd er voor mij gelijk een kopje koffie ingeschonken. Nu drink ik, zoals de meeste waarschijnlijk wel weten, geen koffie. Ik hou er niet van, nooit gedaan en ik denk ook niet dat het ooit nog zal komen. Maar als je voor het eerst bij de opa en oma van je vriendje binnenkomt, durf je natuurlijk geen nee te zeggen. Dus ik heb keurig mijn kopje leeggedronken. Bart heeft met met een veelbetekenende blik aan zitten kijken en daarna aan opa verteld dat ik niet van koffie hou. En dat heeft opa onthouden!!

Opa Scholtens woonde in Dronten. Niet zo heel ver weg, dus als we in de buurt waren, kon het maar zo zijn dat we even langs gingen in de Regenboog. Eenmaal binnen, kreeg Bart de opdracht om even een kopje thee voor mij te zetten en ik kreeg een knipoog. Want Opa wist nog dat ik geen koffie dronk.

Gelukkig kon Opa afgelopen juni nog even langs komen op onze bruiloft. Dat feestje heeft hij nog mooi mee kunnen maken. Dat zijn verjaardag dit jaar in oktober niet met de hele familie werd gevierd, was al een teken aan de wand. En nu is de dag dan gekomen dat Opa Scholtens er niet meer is. Eindelijk heeft hij rust en eindelijk is hij terug bij Oma. En dat wou hij toch wel erg graag.

Bedankt Opa, voor het lenen. En kalm aan daarboven!
"'t Het nog nooit, nog nooit zo donker west,
Of 't wer altied wel weer licht"

Verhuizen

De hele dag loop ik al heen en weer. Van boven naar beneden en terug en alle meubels gaan de hele kamer door. Hauke wordt er gek van. Iedere keer als ze denkt dat ze ergens rustig kan gaan liggen, kom ik haar plannen verstoren. De meeste spullen staan nu echter op zijn plek en ook de computerkamer is zo goed als af. Eén probleem, nog niet alles heeft een nieuwe plek gevonden. Dus ik ben bang dat ik morgen ook nog wel even bezig ben.

Maar het resultaat zal er zijn en woensdag komen er een heleboel dames keuren, dus ik ben benieuwd.

Mr. Jummy

Al een tijdje doe ik een verwoed poging om Mr. Jummy te bemachtigen. Helaas is hij iedere keer net te snel weg. Nu kreeg ik bericht dat er nieuwe Mr. Jummy's binnen waren bij de postkantoren. Voor de zekerheid nog even gechekt op het www. en er zouden er nog 10 zijn in Lelystad. Gelukkig moest ik daar toch zijn, dus gelijk langs het postkantoor. Wat denk je... Mr. Jummy is op. Helemaal op. "Nou mevrouw in de omgeving hoeft u het echt niet meer te proberen, ze zijn allemaal op.". Vandaag op de site las ik dat er in Wolvega nog 3 moeten zijn. Morgen gelijk even kijken. Dat is mooi een stuk dichterbij.

Mr. Jummy, hold your seat, I'm coming for you!!!

Tijdschriftenbon

Van mijn (ex) collega's heb ik bij het vertrek een hele leuke mand met cadeautjes gekregen en een geweldige bos bloemen. In de mand zaten o.a. een boekenbon (ze hebben me heel wat keertjes in de pauze een boek zien zitten lezen) en een tijdschriftenbon. Wat is dat een leuk cadeau zeg. Ik ben gelijk gaan neuzen en ik kan de komende maanden heerlijk genieten van de "vriendin"en de "nouveau". Heerlijk twee abonnementen uitgezocht en nog tijden lang plezier.

Ik zal vast nog vaak aan mijn collega's terug denken als de tijdschriften op de mat vallen.

BEDANKT!!

Hij komt, hij komt

Nee, niet de Goede Sint (alhoewel die waarschijnlijk ook staat te popelen om mij met een bezoekje te vereren) maar voor het zover is, krijg ik eerst een nieuwe haard.

Had je een oude dan? Nee, dat had ik niet, maar voor mij is hij nog helemaal nieuw.
Vorige week heb ik hem gespot op MP. "Moet je doen" zei Smitsky gelijk.
Toch eerst maar even met Bart overleggen.

"Wordt het dan niet te vol in huis?", "Nee schat, dat valt best mee."
"Is het niets voor Smitsky dan?", "Nee schat, die weet niet of ze hem wel kwijt kan"
Bovendien IK wil hem.
"Ok, doe maar, als ik hem niet mooi vind, kunnen we hem altijd weer op MP zetten."
(YES, YAHOO, JIPPIE!!!!!) Ik ben er helemaal blij mee.

Dinsdag ga ik hem met Melvin ophalen. Dat houdt in dat ik nog 6 dagen de tijd heb om het huis helemaal klaar te maken zodat hij er precies in past.

Een lekker eindje wandelen

Het was gisteren zulk ontzettend lekker weer! Zo lekker koud met een heerlijk zonnetje. Zo lekker dat ik spontaan zin kreeg om het bos in te gaan (dat overkomt me anders nooit). Alleen 1 probleem. Ik had geen zin om alleen te gaan.

Een telefoontje naar Wolvega bood uitkomst. De lady of the house kon helaas niet mee. Die had andere verplchtingen. Maar ik kom wel de hond lenen. Dus eerst naar Wolvega gecruised, hond ingeladen en weer terug gecruised naar het bos. Damon vond het heerlijk. Nou hoor ik wel een stemmen op gaan dat het zo'n ouwe hond wordt, maar zet dat beestje in de sneeuw en hij is weer zo blij als een pup. GEWELDIG!! (Het meest verrassende is misschien nog wel dat ik alleen met een herdershond op stap ben geweest en het geweldig vond. De kenners onder ons, weten dat dit niet geheel voor de hand liggend is).

Ik had mijn camera meegenomen, dus gelijk een aantal leuke foto's kunnen maken. Na onze wandeling weer richting Wolvega vertrokken om Damon thuis te brengen. Daar ook blijven eten en samen gezellig gekeken naar "An inconvenient truth". Best een indrukwekkende film waar ik zeker nog eens over na moet denken.

Kortom, een heerlijke dag, vol onverwachte verrassingen. Slechts één probleem, mijn camera ligt nog in Wolvega. De foto's volgen dus later. Nu gauw even een van The-lady-of-the-house gepikt.

Dag Marktplaats

De laatste uren bij Marktplaats tikken langzaam weg. Nog even dat ene mailtje de deur uit werken, alle follow-up mailtjes aan collegae toevertrouwen, inboxen, sned items en deleted items legen, de site nog eens doorspitten en meer van dat soort standaard handelingen en dan zit mijn tijd op MP er toch echt op. Niet dat ik de site niet meer zal bezoeken, ik handel immers nog steeds op deze site, maar ik werk er niet meer. De vooruitzichten? Boeiend, spannend en nog veel meer.
Ik heb me voor genomen de eerste week lekker rustig aan te doen. Dat wil zeggen; uitslapen, de stapel oude tijdschriften doorlezen en naar het oud papier verhuizen, de enorme stapel nog te lezen boeken verkleinen, de stapel dvd’s die nog gekeken moeten worden wegwerken en dat alles onder het genot van een grote pot thee (of wellicht meer dan 1 pot), de kaarsjes op tafel, een leuk muziekje op de achtergrond (tijdens het lezen, niet tijdens de film) en het gesnurk van mijn lieftallige Hauke op de andere bank (Hoera het vrouwtje is thuis, dus dan kan ik in de kamer op de bank slapen in plaats van boven op bed- hoe zwaar is het leven van een kat?)

Ik kan helaas niet de hele week in de pyjama verblijven. Op maandag heb ik een afspraak staan voor de vibrosaun, op dinsdag moet ik in Marknesse zijn voor een massage en woensdag en donderdag staan de banken klaar voor een half uurtje ontspanning. Maar ik denk dat het wel in mijn “totally-carola” week zal passen. Geen gezeur, geen drukte, geen moeten, alleen maar dat wat ik wil. En daarna, daarna is de agenda alweer aardig gevuld met allerlei dingen die “moeten”.

Dat wil zeggen, ik ‘moet’ nog een paar foto albums maken, ik ‘moet’ nog wat dingen in huis opruimen, ik ‘moet’ nog kerstkaarten schrijven en het allerleukste; ik ‘moet’ nog verder aan de gang met Kiandra. Een date met Adriaan om de website enig leven in te blazen, een date met Gido voor het logo en een date met Paul van het business centre in Zwolle zodat ik straks voor Kiandra een eigen mail adres heb. Zo ‘vervelend’ al die verplichtingen, ik heb er nu al zin in.

Puzzelen

Volgens mij leert ieder kind op de kleuterschool al puzzelen. Eén van de eerste dingen die we daarvan leren is dat je kantstukjes hebt en gewone stukjes. De grootste eigenschap van de kantstukjes is toch dat hij één helemaal gladde zijde heeft, die aan de buitenkant van de puzzel hoort.

Nu ben ik weer begonnen met een legpuzzel. Standaard begin ik dan met de kantstukjes er uit te zoeken en eerst de buitenkant in elkaar te zetten. Nu ben ik bezig met een puzzel van 1000 stukjes. Alle stukjes heb ik in handen gehad. Allemaal vanuit de ene doos in de andere doos gedaan. En toch is het me wederom gelukt om niet alle kantstukjes er in één keer uit te halen. Er ontbraken nog stukjes. Niet één, maar gewoon een stuk of 6 á 7. Ik snap werkelijk waar niet hoe dat kan als je ze allemaal in handen hebt gehad.

Een wollig gevoel

Al een tijdje loop ik te denken hoe ik nou moet benoemen wat het is dat ik voel. En het enige dat in mijn hoofd blijft hangen is dat het een wollig gevoel is. Geen idee of het een bestaand gevoel is en al helemaal geen idee of het ook daadwerkelijk is wat ik voel. Het is zo’n gevoel dat ik heb in de herfst, met alle donkere, natte dagen. Het vooruitzicht van de winter, de kaarsen aan in huis, de verwarming op standje puntlas, mijn warme pyjama, liters thee en warme anijsmelk, sneeuw, hagel, lampjes, kaneel en cranberrie, Sinterklaas, Kerst en ga zo nog maar even door. Ik vind het een wollig gevoel.

Omdat ik nog steeds niet wist of een ‘wollig gevoel’ is wat ik bedoel, toch maar even gegoogeld. En wat denk je, ik ben niet de enige die die term gebruikt.

…“Ik heb de hele dag een beetje met een wollig gevoel in mijn hoofd door het huis gelopen en achter mijn pc gezeten. Er kwam niets zinvols uit mijn handen. Wat ik ook deed mijn gedachten waren er niet bij. Aparte processen zijn dat, de processen die zich in je hoofd en lijf afspelen”…

Een wollig gevoel. Leuk of niet. Je hebt het en zie er maar eens van af te komen.

Een gewaarschuwd mens telt voor 2! - Dus ik smeer hem.

Wat begon als een zonnige zaterdag in de herfst, is inmiddels uitgelopen tot een hersftachtige dag. Letterlijk dan. Buiten schijnt nog steeds het najaarszonnetje, binnen is de kachel opgestookt tot tropische temperaturen. Maar waar ik het nog het meest warm van krijg, is het nieuws van Smitsky.

Nog 2 ½ week en dan ben ik voor het laatst bij MP. El heeft me al gezegd dat ik blij moet zijn dat ik weg ga. Na Blondie Power, Blaauwtje Blog Chick, Bad Bunny en nu Smitsky, zou je haast denken dat scheiden in welke vorm dan ook besmettelijk is.

Dus is het inderdaad maar goed dat ik weg ga. Ik pak mijn biezen, laat de boel de boel, vertrek naar Kuinre en wacht tot Bart straks weer gewoon vanuit Egypte naar huis komt.
Je weet het immers maar nooit, stel dat het wel besmettelijk is.

De consumentenbond

De Consumentenbond is een vereniging in Nederland die opkomt voor de belangen van consumenten. Dit aldus Wikipedia. Nu heb ik laatst al een keer de consumentengids van ze ontvangen, maar daar verder niet naar gekeken. Programma's als opgelicht en kassa zijn niet echt aan mij besteed en de consumentenbond dus ook niet. Iedereen heeft toch zijn eigen ervaring met producten en bedrijven en vaak word je er ook niet vrolijker van.

Wat schertst mijn verbazing; ik ontvang per post een nota van €55,- en of ik die maar even wil betalen. (@!#$%^) WAT?? Waarom? Dus ik heb de telefoon gepakt en ze gebeld. "Een ogenblik geduld u wordt zo spoedig mogelijk geholpen...". "De consumentenbond doet haar uiterste best haar service te verlenen en wil u vragen mee te doen aan een onderzoek over de klanttevredenheid." Waar ken ik dat toch van? Volgens mij is dit bandje ingesproken door dezelfde persoon als bij UPC.

Gelukkig duurt het niet al te lang voor ik daadwerkelijk een in eerste instantie vriendelijke dame aan de telefoon krijg. Netjes uitgelegd dat ik een acceptgiro heb ontvangen, maar dat ik nergens wat van af weet. "U heeft het lidmaatschap zelf aangevraagd mevrouw." Oh ja? Is dat zo? Ik weet nog steeds nergens van. "Wij hebben u de gids ook al toegestuurd en als u die niet wenst te ontvangen, had u dit binnen 7 dagen moeten laten weten. Nu zit u er aan vast. Dan had u geen lid moeten worden." SORRY??? Ik weet nog steeds nergens van, maar moet wel €55,- betalen voor iets waar ik helemaal geen belang bij heb. Lekker is dat. Dat ben ik dus absoluut niet van plan.

Er wordt mij meegedeeld dat ik het abbonnement schriftelijk op kan zeggen, mits ik die 1 week voor afloop doe, anders wordt het automatisch verlengd. Ik kan het ook op de site aangeven. Dat is misschien net zo makkelijk zegt ze nog. Na uiteindelijk opgehangen te hebben (niets wijzer geworden overigens), toch maar eens naar de site http://www.consumentenbond.nl/. Ook hier word je echter niets wijzer. De eerste melding die ik krijg is: Deze site is momenteel niet beschikbaar wegens onderhoudt. Probeert u het op een later tijdstip nog eens.

Ik word gek geloof ik. Kan ik als benadeeld consument ook een klacht indienen tegen de consumentenbond??? En zo ja, waar dan???

Ze krijgen van mij een koude douche.

Het verhaal van de mug die olifant werd en toch ook maar weer gewoon mug.

We hebben een heerlijke week gehad in Diever. Lekker met 8 man er op uit en heerlijk genoten van het heerlijke weer, de kookkunsten van de heren en een zeer comfortabel huisje. Op de laatste ochtend nog even met zijn allen ontbeten. Ik zou nog even een pistoletje opensnijden en toen ging het mis.


De olifant:
Ik sneed met het vlijmscherpe kartelmes dwars door mijn broodje en ook dwars door mijn vinger. Het bloedde direct, maar gelukkig werd de wond vakkundig door onze beroepsverpleegster verbonden. Het drama leek afgelopen en het ontbijt werd hervat. De wond bleef echter kloppen, vegen en zuigen en ons uitje naar Appelscha viel compleet in het water. Besloten om dan toch maar naar Kuinre te gaan. Daar eerst maar even bijkomen van alle gebeurtenissen. Het bloed van mijn vinger was inmiddels ook aan de buitenzijde van het omwindsel te zien. Toch maar naar Lelystad gereden (opereren is daar tijdelijk niet toegestaan wegen het niet kunnen garanderen van de steriliteit van de lucht en infecties willen we ten aller tijde voorkomen). Met deze gedachten in ons achterhoofd waren wij genoodzaakt door te rijden naar Amsterdam om even langs het AMC te rijden. Daar bleek het toch noodzakelijk dat Bart mij zou vergezellen in deze moeilijke tijd. Enige tijd later werd de nog immer kloppende wond opnieuw blootgesteld aan het daglicht en na vakkundig onderzoek werd de wond opnieuw verbonden en kreeg als pre mee dat ik vooral veel fruit moest eten. Uitgeteld en wel de terugweg richting polder aangevangen. De lange rit begon gezien de omstandigheden toch wel zijn tol te eisen, dus halverwege het stuur overgegeven en het laatste deel van de rit in stilte voortgezet richting Kuinre. Daar aangekomen was ik compleet aan het eind van mijn latijn en ben ik lekker in bed gekropen nadat Bart zich er van verzekerd had dat ik de nacht goed door zou komen.

De mug:
Ik sneed met het vlijmscherpe kartelmes dwars door mijn broodje en ook in mijn vinger. Een mooie diepe, schone snee was het resultaat en om een hoop bloedig geklieder te voorkomen heeft mijn moeder er een pleister omgedaan en heeft Daniëlle goed gekeken of ze geen vers vlees op haar broodje kreeg. Mijn vinger bleef enigzins kloppen, maar alleen als je er aan dacht. Ons uitje naar Appelscha viel compleet in het water. Dit had echter als reden dat het miniatuurpark verkocht is en pas in 2010 weer zal openen en dat Duinzathe wel heel leuk is, maar niet als het regent en je overal alleen maar heel nat en koud in wordt terwijl de rest staat te blauwbekken omdat ook het terras niet echt een optie is. En dus naar Kuinre om een bak koffie te nuttigen. Daarna naar Lelystad om vast wat bagage te droppen en om te besluiten wat we verder zouden doen. Het werd een bezoekje aan IKEA en de MAKRO (en dus rijdt men langs het AMC). Bart en Ruud hebben eerst Diny naar huis gebracht en troffen ons daarna bij de IKEA. Dit was inderdaad noodzakelijk aangezien Bart zijn portemonee bij zich had en ik zijn vakkundige mening nodig had over gordijnen die ik graag wil vervangen in de woonkamer. Na het shoppen nog even eten bij Diny. Aangezien de plastic pleister inmiddels niet zo heel best meer plakte, hebben we er een nieuwe pleister omheen gedaan. Moeders heeft hem nog even bekeken en goed gekeurd. Net als vroeger bij oma thuis kreeg ik een bananen-snoepje op mijn vinger (die mag je pas opeten als de pijn over is, en dat werkt als je kind bent heeeel snel.) Na het wat verlate avondeten weer terug naar Lelystad. Na bijna 300 kilometer gestuurd te hebben, heeft Bart de laatste etappe van Lelystad naar Kuinre gereden. Na een lange, vermoeiende, maar of zo gezellige dag lekker mijn bedje ingekropen. Van Bart nog een heus kusje-op-de-auw gekregen en daarna heerlijk in slaap gevallen.

Samen stappen

De winter komt er weer aan. Dat betekent ook dat de winterfair er weer aankomt en ik heb er helemaal zin in.

Lekker met moeders op stap, lekker neuzen tussen alle leuke, mooie en gezellige dingen. Buiten bikkelen in de kou om daarna thuis lekker met een kop warme chocolademelk na te babbelen. (Dit jaar kan ik zelfs kijken of ik kan schaatsen...) en gewoon heerlijk genieten van de wintersferen. Zwolle is overdekt, maar vast ook erg mooi. Ik heb er nu al zo'n zin in.

Herfst 2008

Op = Op

Helaas, mijn contract bij Marktplaats.nl wordt niet verlengd.

Eergisteren was dit een behoorlijke schok voor mij, was er niet echt op voorbereid, maar vandaag gaat het stukken beter. Ik heb Bart gisteren gesproken en we hebben besloten dat ik in December en Januari lekker twee maanden „vrij“ neem en dat ik op zoek ga naar wat nieuws per 1 februari. Ik heb dan twee maanden om lekker even bij te komen, voor mezelf het één en ander op de rit te zetten en even wat uit te slapen.

Ik ben al een tijdje bezig mijn eigen bedrijf op te starten, maar dat schiet er steeds bij in. In januari zal ‚Kiandra’ dan ook echt van start gaan omdat ik nu lekker de mogelijkheid heb dit goed aan te pakken. Kiandra is mijn organisatie bureau. Je kunt er o.a. terecht voor de organisatie van feesten, evenementen, uitstapjes en reizen. Het is mogelijk om alleen ideeën te kopen en de rest zelf te organiseren, maar indien gewenst is het ook mogelijk dat ik de organisatie in handen neem. Dus veel afwisseling en zeker een hele uitdaging. Iets wat ik er leuk vind om te doen en waar ik tot nu toe ook succesvol mee bezig ben geweest.

Het is niet mijn eigen keuze geweest om het contract niet te verlengen, maar wellicht komt het wel op het juiste moment. Ik heb er in ieder geval zin in om in december even lekker bij te komen en om in januari met frisse moed aan iets nieuws te beginnen.

Uw auto; Les 293.788 - De krukas poelie

Jawel, je zult het haast niet geloven. Er is bij ons een auto die het niet helemaal doet zoals het hoort. Gisteren naar mijn werk gereden in onze oh zo heerlijk rijdende Pontiac. Leek allemaal goed te gaan tot ik Emmeloord in reed (zou dat het zijn??). Ineens hoor ik boven mijn radio uit een hoop gerammel en geratel (dat doet ie anders nooit). Dat kan niet veel goeds betekenen.

De auto bij het werk geparkeerd en aan de slag gegaan. Om 24.00 naar huis gereden en ik denk dat ze me vanaf Bant aan konden horen komen. Menselief wat maakt dat ding een herrie.

Het stoplicht overgeslagen bij Luttelgeest en rap op huis aan.

Vanacht om half 3 Bart nog aan de lijn gehad. "Waarom sloop je mijn auto?" was de vraag. Nu vraag ik je... IK sloop ZIJN auto?? Het is goed dat hij momenteel in Schotland verkeerd en niet binnen handbereik is, want dat zijn geen vragen die je me om half drie `s nachts moet stellen. En al helemaal niet over auto's!!! Waarom sloop ik zijn auto? Nou lekker dan.

Vanochtend vroeg liep mijn wekker al vroeg af en ik heb me rammelend en wel naar de garage begeven. "Zet hem maar neer, ik heb nu even geen brug vrij" was het antwoord. Nou lekker dan. Dat wordt dus lopen naar huis en afwachten. Ik zou op de thee bij Roelien, ik zou naar de Tuppertante in Dronten, ik zou in Lelystad boodschappen halen voor mama, ik zou vanalles. Maar nee, het wordt verplicht thuis zitten. Op zich niet zo heel erg, had het de avond ervoor net met een collega er over gehad dat mijn agenda gewoon te vol is. En je ziet, het lot helpt een handje. Om 14.00 kwam het verlossende telefoontje. "We hebben even gekeken en de kruk-as poelie is stuk". De WAT?? Wat is dat nou weer??? Nou ja, dat wordt googlen en neuzen op het wereld wijde web. De garage zal nog even navragen wat een nieuwe kost en geeft aan dat Bart dit waarschijnlijk zelf wel zal vervangen. (Jaja, vanuit Schotland zeker).

Een telefoontje naar Wolvega levert mij op dat ik inderdaad het beste even rond kan bellen om te kijken waar ik zo'n ding vandaan kan halen. We hebben een niet allerdaagse auto voor de deur staan en dus wordt het driftig zoeken. (Bij de garage werd al gevraagd wanneer we een echte auto gingen kopen. De grapjas. Dit is een echte auto!! Vraag maar aan de benzine pomp. Als het geen echte was, ging er vast een stuk minder benzine in...). Twee garages zijn inmiddels voor mij aan het snuffelen en ik vertrek weer ter voet naar de garage (toch jammer dat ik aan de verkeerde kant van het dorp woon, of liever gezegd, dat die garage aan de verkeerde kant van het dorp staat). Maar het is lekker weer, dus gelijk weer een beetje zon meegepakt. Ons mobiel stond nog op de brug, dus gelijk eens gekeken hoe de onderkant er uit ziet en daarna de auto weer netjes rammelend en wel naar huis gereden.

Thuis eerst Geertje gebeld met het verzoek of Ruud de Citroën kan komen brengen. Dat kan hij gelukkig, dus tot vanavond alle tijd voor mezelf. Per telefoon de tuppertante gesproken en mijn bestellingen doorgegeven, en voor de rest niet zo veel gedaan. Vanavond Ruud weer even naar huis gebracht en toch nog even wat gaan drinken bij Roelien. Nu weer lekker thuis. Nog geen bericht van de garages, maar ik ben in ieder geval weer mobiel.

Kontgewei

Om de een of andere reden kwam het gesprek vandaag tijdens het werk op tattoo’s.
Nu had ik net van de week iets gehoord over een trampstamp. Oftewel een tribal tattoo op je onderrug.
Een collega kwam ineens op de proppen met de term “kontgewei”. Nog nooit van gehoord, maar naar even googlen, bleek het toch echt te bestaan.

Ik was verbijsterd en even sprakeloos. Gelukkig wat ik niet de enige.

Stormy weather

Terwijl wij hier lekker genieten van het zonnetje in de middag, raast en tiert in aan de andere kant van de wereld Orkaan Ike met een daverend geweld over Texas.
Bizar idee. Allereerst vind ik Saltillo veel te dicht bij Texas om er echt blij van te worden. Het is zo’n 300 km van Texas af, maar met de berichten dat de orkaan een doorsnee heeft van 957 km, vind ik dat toch iets te dicht bij. Daarnaast fascineert het me wel zo’ enorme natuurkracht. Een brok groot geweld. Pure brute natuurlijke kracht en geen mens die er iets tegen kan beginnen.

Het lijkt me vreselijk om het mee te moeten maken. Alles vergaan en reddeloos verloren. Zelfs de burgemeester heeft daar al aangekondigd dat het een kwestie was van vluchten of een zekere dood. Nee dan zit je lekker. Maar wat een keuze…. Vluchten, en domweg alles achterlaten wat je lief is. Voor sommige mensen betekent dat, dat ze alles achter moeten laten waar ze hun leven lang keihard voor gewerkt hebben. Wat ze met moeite bij elkaar gespaard hebben en waar zelfs hun voorouders aan gewerkt hebben. Alleen met die zekerheid, dat het gegarandeerd verloren gaat. Dat je niets overhoudt en helemaal terug bent bij af.
Hoe lief mijn leven mij ook is, kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die zeggen, dan blijf ik wel hier.

Ik ben wel erg benieuwd hoe het ditmaal met de hulptroepen zal lopen. Na Catrina, kwam het allemaal traag op gang en gingen er vele geruchten door de lucht dat het niet zo’n haast zou hebben omdat het een achterstands gebied was waar vooral veel armen en veel „zwarten“ wonen. Ik vind het belachelijk. Maar het blijkt dat Moeder Natuur er ook zo over denkt. Ditmaal gaat ze via Houston. En wie weet wat er nog meer volgt.

Ik ben blij dat Bart niet in de golf van Mexico zit. Die boot mag dag 300 meter lang zijn, iets zegt mij, dat moeder natuur wint.

Een kleine impressie van Ike. Heb wel voor de zekerheid gekeken of ik mijn accuboor machine nog heb. Die van die vent lijkt verdacht veel op die van mij!

Ken je dat? Gewoon helemaal geen zin hebben om ook maar iets te doen. Gewoon op de bank neer willen ploffen en gewoon willen blijven zitten. Uren in je bed willen blijven liggen en vooral veel slapen. Ik word er knettergek van. Het is niet zo dat ik me deprie voel, maar echt happy in mijn velletje zit ik ook niet helemaal. Duikel een beetje in mijn eigen wereldje weg waar ik niet echt een uitgang kan vinden. Ik zit mezelf in de weg en weet niet zo goed wat ik er aan moet doen. Snap er allemaal niks meer van. Zal wel van het najaar komen. Een soort van najaars dip ofzo.

En het is ook niet zo dat ik geen leuke dingen doe, of dat ik alleen ben (Bart is immers pas net weg en ik heb nog allemaal leuke afspraken staan), het is ook niet zo dat ik helemaal niet weet waar het doorkomt, het is meer dat ik me er niet toe kan zetten om actie te ondernemen.

Het zijn de oude vertrouwde 100.000-dingen die me bezig houden. Maak je maar niet druk, ik vind de weg wel weer. Veel slapen, veel rust en gewoon even tijd voor mezelf. Ik ben tenslotte net als Hauke een kat. 9 levens (I wish), dol op slapen, krijg graag op tijd mijn eten, hou van aandacht en kom altijd vanzelf weer op mijn pootjes terecht. Oh ja, en de allerbelangrijkste overeenkomst: we liggen allebei graag overdwars in bed en verstoppen ons dan even voor de rest van de wereld.

Kuundersfeest 2008

Een aantal weken geleden, kwamen alle buren langzaamaan weer tevoorschijn. In het dorp verrezen her en der ineens palen. Enige tijd later hingen er ineens lampjes tussen de palen. In de ene buurt groen, in een andere blauw, dan weer eens dwars over de weg, kortom, alle variaties zijn vertegenwoordigd. De parkeerplaast om de hoek werd ineens bezet door een enorme stapel kuubs kisten en in de rest van het dorp zag je steeds meer houten hutjes en versieringen komen.
Nu is het dan eindelijk zo ver. De berg kuubs kisten is op wonderbaarlijke wijze getransformeerd in een heuze berg met de tekst “Hollywood”, er is met de auto geen doorkomen meer aan in het dorp en als je dat wel doet, kom je via de schilders, Zuid Afrika, het Zonnige Zuiden, De vier jaargetijden, Er was eens, Greun onder, Oranje Boovm uit op de Route 66. Een wereldreis in luttele seconden. Het dorpsfeest in de Kuunder is een feit.

Ik heb er dit jaar geen donder aan gedaan (behalve onze eigen etalage inrichten en een mailtje uitsturen naar wat vrienden met Amerikanen). Maar de straat ziet er weer super uit. Het hele dorp heeft overigens zijn best gedaan. En al vind ik sommige straten mooier dan anderen, er heeft weer een hoop werk in gezeten.

Niet „iedereen“ kan het reilen en zeilen in de Kuunder boeien, maar het blijft leuk om te lezen dat meningen herzien kunnen worden. Het is gelukkig nog steeds droog, en gezellig is het ook al. 5 dagen feest, het hele dorp op zijn kop. En na maandag, is het gewoon weer 3 jaar wachten op het volgende feest.

Maar eerst nog even genieten van deze editie. En dan in het bijzonder van onze eigen Route 66. De Mustang loopt en klinkt boven verwachting goed en staat te stralen in de straat. Even showen en intens genieten van het brullende V8 blok en de sterretjes in de ogen van de bestuurder.