Ze zijn er weer!

Nu weet ik dat ze er natuurlijk al een poosje weer zijn, maar de lammetjes achter ons zijn ook weer buiten. Wat een genot om 's nachts dat gemekker te horen als je buiten bent. Zo schattig.

Hij mag open!

Eindelijk is het zover. De whiskey mag open. Na 2 1/2 jaar in de kast, mag hij eindelijk geproefd worden. Bart had gezegd dat deze fles pas open mocht als de mustang rijklaar was. En afgelopen vrijdag is hij gekeurd en GOED gekeurd. Pas in 2011 hoeft hij weer voor de keuring, dus hopelijk kunnen we van de zomer een paar mooie ritjes maken. (en na afloop lekker op het terras met een drankje erbij)

De beste manier om een dag als vandaag door te brengen

Wat een rust zo!

Dag Oma!

Nadat in oktober Bart zijn opa is overleden, is gisterochtend ook zijn oma overleden (ditmaal van moeders zijde). 3 maanden lang wist ze dat ze ziek was.

Toen Bart 6 weken geleden wegging, heeft ze hem beloofd te wachten. Daar heeft Bart haar aan gehouden. Dinsdagavond heb ik Bart opgehaald in Rotterdam en woensdag zijn we naar Enschede gereden. "Wat heb ik de afgelopen weken veel aan jou gedacht mijn jongen" was haar reactie. Ze was nog op maar hing veel op de bank. Oma was op. Ze heeft voor Bart nog een paar pakken met rijstepap en griesmeel mee laten nemen, die staan nu bij ons in de kast. Omdat hij die zo lekker vind. : en dat vergeet oma niet hoor jongen".

Zaterdag is ook Bart zijn tante met man en kinderen weer teruggekeerd in het land en toen vond ze het best. zaterdagavond heeft ze met man en beide dochters nog aan tafel gegeten (gezellig he zo ouderwets met zijn 4-tjes) en om 05.00 is ze overleden. Ze ligt er rustig bij. Iedereen om haar heen, alles geregeld en tijd om uit te rusten.

Dag lieve oma, rust maar lekker uit. Je hebt het verdient.

HELP!!! mijn Mio is de weg kwijt

Een poosje terug moest manlief voor cursus naar Rotterdam. In zijn eentje, in het donker, naar een onbekend adres (bedenk me net dat hij toen nog helemaal geen manlief was, dus is alweer een heel mooi poosje terug). Hij is er aangekomen, maar dat was voornamelijk dankzij de tomtom van zijn moeder. De conclusie werd snel getrokken. Bart wou ook een tomtom. Toch wel erg handig als je in je eentje in de auto zit en geen tijd hebt om in het donker de uitdraai van de routeplanner te lezen. Ik heb daar zo mijn eigen ideeën over, maar goed, er zat ook wel iets in de logica van Bart. Alleen heb ik er verder niets mee gedaan.

Met kerst kregen we van schoonmama en vriend een echte Mio. Niet verwacht en dus extra leuk om te krijgen. En natuurlijk op weg naar Zeeland gelijk dat ding getest en uitgepuzzeld hoe hij werkt. Een kind kan de was doen.

Nu moet ik vanavond manlief ophalen in Rotterdam. Ergens in de havens bij een scheepswerf. Gelukkig zijn die zeer zeldzaam in Rotterdam, dus toch besloten het adres maar even in te voeren in de Mio en die mee te nemen. Echt gelukkig ben ik dit keer niet met Bart. Ik moet om 23.00 hem ophalen in het havengebied, op een scheepswerf, in het donker..... krijg er toch bepaalde Baantjer visioenen van. Gelukkig gaat Tom (nee, niet tomtom) ook mee en ben ik niet helemaal alleen.

De Mio staat ingesteld. Ik heb nog een paar uur te gaan, maar dat ding is nu al de weg kwijt. "Sla aan het einde van de weg links en daarna rechts af". Yeah right. Rechtsaf is toch echt naar Wolvega en dat lijkt mij niet de beste weg naar Rotterdam. Mio bekijkt het maar. Ik rij zelf naar Hilversum en daarna zien we wel of ze inmiddels de weg heeft gevonden.

raamtrappetjes

Als sinds ik een klein meisje ben, heb ik een hekel aan die trapvormige verlichting die je met kerst in de vensterbanken ziet staan. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik met mama bij opa en oma vandaan kwam en dat we ze voor de grap geteld hebben. Hoeveel het er precies waren, weet ik dan weer niet, maar het waren er veel. Je ziet ze steeds vaker en ik blijf het niets vinden. Vandaag zag ik tot mijn grote verbazing dat er zelfs een hyvessite is tegen deze dingen. Geweldig niet? Ja ik weet, in bejaardenhuizen is het veel veiliger dan kaarsjes voor het raam, maar gelukkig duurt het nog heel lang voor ik in het bejaardenhuis zit. En ik geloof niet dat ik ze dan wel in de vensterbank neer zal zetten.

Kiandra

Het kan de meeste van jullie niet ontgaan zijn (of jullie hebben je mail nog niet gelezen, dat kan ook...) maar de site van Kiandra is live gegaan. Het was even puzzelen, maar het is gelukt. Dankzij de hulp van mij lieve vriendin M. staat hij nu op het www. En ik heb er zin in. Ik ben er helemaal klaar voor. Laat maar komen!

http://www.kiandra.nl/

Voor ieder feest of voor gewoon een leuk dagje uit.

Huishoud beurs

Vandaag een dagje op stap geweest naar de huishoudbeurs. Tiggerandmickey bereid gevonden om mee te gaan en dus mooi een gelegenheid om weer eens een beetje bij te kletsen. Vanochtend met de trein naar de RAI en op naar de beurs. Bij aankomst stond er een beste rij voor de kassa, maar gelukkig hadden we al kaartjes en konden we zo doorlopen. Even rondgeneusd in de hal met de echte huishoudartikelen en al snuffelend in de "vreettent"terecht gekomen. Heel fout. Heel druk en soms heel gezellig. Vooral chocola gescoord en we hebben een aantal drankjes geproefd. (ja ja Carola aan de drank).

Daarna zouden wel voor een kleurenconsult gaan, maar die moesten wachten tot na de modeshow en dus zijn we eerst nog maar even doorgewandeld. Als lunch een heerlijke pasta gegeten en daarna bij de vrijetijdsstands gaan kijken. Stoerevrouwen(.nl) heeft ons verteld hoe we een stoere vrouw konden worden. Overbodige info lijkt me zo, want dat zijn we immers al (toch?). De leesmapmeneer had me bijna zover dat ik een abonnement zou nemen al was het alleen maar om de Wii die je als kado kreeg. Een snelle rekensom vertelde me echter dat ik dan al met al bijna €600,- kwijt was en dus maar weer doorgelopen. Bart gaat zelf maar voor de Wii sparen. Bij Zylom nog een leuk spel gekregen en bij Eci aan het rad van fortuin gedraaid. En ik had prijs. Ik mocht 1 van de 4 boeken die er lagen gratis mee naar huis nemen (er lagen meer dan 4 boeken, maar ik had keuze uit 4 titels). Daarna samen een Nintendo DS kookworkshop gevolgd. Erg leuk. De DS vertelde wat we nodig hadden en wat we moesten doen. Zo jammer dat we allebei nogal nuchter waren (ondanks de borreltjes eerder op de dag) en de DS eigenlijk steeds een stapje voor waren. Maar we hebben een hoop lol gehad en het resultaat mocht er zijn.

Ik heb ook nog een My Ukki Pillow gescoord en ben er erg benieuwd naar.

Uiteindelijk met de trein weer naar huis, nog even langs het MCW om te kijken hoe het met schoonmama was gesteld en daarna naar moeders voor een bordje andijviestamppot. Nu lekker thuis. Helaas was het langverwachtte mailtje er nog niet, maar het is inmiddels wel hoog tijd om mijn bedje op te zoeken. Morgen weer een drukke dag voor Kiandra en dan moet ik natuurlijk wel helder zijn.

Hollands Welvaren

Helaas, het wormenmiddel heeft niet geholpen en Hauke bleef krabben. Toch maar een bezoekje aan de dierenarts gewaagd. Eerst de kooi al in de kamer en vlak voor dat we weg moesten Hauke er in geplant. Dat ging redelijk zonder bokken. Gelukkig maar, want ik weet niet wie het erger vond, Hauke of ik. Wat was ik zenuwachtig zeg. Maar goed, op naar Emmeloord.

Daar aangekomen even de papieren ingevuld en toen was het wachten op de dokter.

Zijn 1e reactie toen is zei "dit is Hauke" was: "Dat is een hoop kat". En daar heeft de dokter dan ook helemaal gelijk in. Hauke hebben we uit de kooi gehaald en eerst maar eens gewogen. Ik mag van de dokter niet zeggen dat ze 7 kilo weegt, ze weegt namelijk 6 kilo en 990 gram. (Het is maar even dat je het weet, een kat nooit een complex aanpraten...). Hauke is onderzocht en heeft daarna op haar beurt de hele ruimte zelf onderzocht om vervolgens naast mijn voeten te gaan zitten en te blijven zitten (als ik het haar geleerd zou hebben, zou ze nooit zo braaf geluisterd hebben). We hebben geconstateerd dat ze vooral veel jeuk heeft, maar niets dat wijst op beestjes van welk soort dan ook. Ze heeft een prik gekregen waar de jeuk minder van wordt in de hoop dat ze dan minder krabt en dat het zo beter wordt. En madame heeft geen kik gegeven. Stond rustig op tafel en vond het allemaal wel prima. Alleen bij het buikonderzoek moest ze blazen, maar dat was dan ook alles. Moet ik eens proberen, dan komen gelijk die vlijmscherpe messen te voorschijn en begint ze te hakken.

Na alles wel doorstaan te hebben mocht ze terug in de kooi. Daar had ze niet zo heel veel zin in, maar de dokter heeft haar even toegesproken. "Nee, kleine meid, je blijft niet hier, maar gaat netjes weer mee". Kleine meid?! Zou toch nog haast gaan twijfelen aan de dierenarts. Hauke en kleine meid is namelijk geen allerdaagse combi. Maar hij heeft het goedgemaakt. Qua denken is het gewoon nog een kleine meid. hihi.

Mijn "angst" om naar de dierenarts te gaan bleek ongegrond. Poesiekat moest ik destijds in laten slapen, maar de dierenarts heeft mij verzekerd dat dat bij dit Hollands welvaren nog lang niet aan de orde is.

Medisch Centrum West

Gisteravond nog even op en neer naar Lelystad. Schoonmama is opgenomen in het ziekenhuis met een blinde darm ontsteking en zou in de loop van de avond nog geopereerd worden. Eerst even gegeten met mijn bezoek, ze daarna vriendelijk doch dringend de deur gewezen en in de auto gestapt. Eerst naar Swifterbant voor pyjama, boek, etc. en daarna naar Lelystad.

Toen we daar aankwamen was ze net een half uur naar de OK, dus samen met Tom gewacht in het dagverblijf. Iets voor 11-en kwam ze terug op de afdeling en ook mijn schoonzusje was inmiddels gearriveerd. Even een kort babbeltje gemaakt en daarna Tom weer naar Swifterbant gebracht en extra spullen klaargelegd die mee mogen naar MCW. Ze moet de komende dagen nog blijven vanwege een infectie en ze heeft veel pijn, maar kan daardoor ook niet te snel te veel doen (daar zijn moeders namelijk heel goed in).

Vanavond ga ik er weer even kijken en zo wisselen we elkaar mooi af. Toch jammer voor haar dat Dr. Jan vd Woude er niet meer werkt. Nu is het maar afwachten wat voor knappe dokter er aan haar bed verschijnt.....

Over soep, ziek zijn en andere zaken

Al een paar dagen ben ik niet fit. Niet fit wil zeggen dat de wc momenteel mijn beste vriend is en ik zo min mogelijk de deur uit ga en mijn maag continue borrelt en rommelt en weet ik veel wat meer. Griep is de conclusie van menigeen om me heen. "Vooral goed uitzieken anders loop je er alleen maar veel langer mee" is het advies. Nou lekker dan. Daar ging mijn bakkie thee bij vriendin R., mijn bezoekje aan Kamperland en Roosendaal, mijn borrel bij de buuf en ga zo maar door. Niet echt gezellig dus. Zelfs op de Rode Zee is mijn "toestand"bekend en manlief heeft me deze week dan ook al meerdere malen gebeld om te horen hoe het er mee staat. Sorry lief, de wc pot staat nog steeds op #1). Vandaag ging de telefoon (en daarna de achterdeur). Het was de buuf. Ze kwam even een pannetje met soep brengen. Zo lief. En heerlijk als er niemand in huis is, er toch nog gewoon voor je gezorgd wordt terwijl je zelf niet veel meer doet dan op de bank hangen, je zelf in de weg zitten, en tijdschriften doorbladerd.

Morgen moet het er maar weer van komen. Even met de neus buiten de deur, theeleuten in Lelystad en dan gelijk het nodige maar eens wegbrengen. (Langs t Goed, langs t oud papier, langs de supermarkt, langs oud collega W, oh en langs m'n moeder, want mijn laarzen zijn terug van de schoenmaker). Morgenavond denk ik weer enigzins gevloerd, maar he je moet wat nietwaar.

PS Duizend schitterende zonnen is nog niet ver gevorderd. 't kan me nog niet echt boeien. Hoop dat dat nog komt

Hauke is boos

Vandaag heeft ze weer haar wormenkuur gekregen. En daar moet mevrouw 3 pilletjes voor innemen. Een hoop geworstel en een aantal halen op mijn hand later is het gelukt. Ze heeft ze weggewerkt. Alleen is ze nu heel boos op mij. Ik wordt genegeerd, ontweken en nauwlettend in de gaten gehouden. Als ze ook maar denkt dat ik in de buurt kom, gaat ze snel wel. Hauke is boos

Anita Dendermonde

Vanaf het allereerste begin, ben ik een 'goede tijden slechte tijden'-kijker geweest. Dat is ook eigenlijk gebleven tot een jaar of twee terug. In 1992 kwam Anita in de serie en ik heb het altijd wel een leuk typetje gevonden. Vandaag heb ik na lange tijd weer eens een aflevering gezien van GTST. En vandaag was de dag waarin Anita overleed. 5 jaar en 1 dag nadat Guusje Nederhorst in het echte leven is overleden, overleed ook haar virtuele beste vriendin. Roos en Anita.

En ja, ik heb vanavond een mooi potje zitten janken voor de buis. Niet mijn sterkste kant, zulke afleveringen. Net even geneusd op het www om een leuke foto te vinden en allerlei oude beelden flitsten over mijn beeldscherm. Ik heb vaker zitten janken bij GTST. Toen Roos overleed, maar vooral toe Sylvia overleed. Tranen met tuiten. Maar dat was ook wel erg mooi gespeeld.

Vanaf vandaag is ook Anita uit de serie. Er blijven er nog maar een paar over van de oude garde. Maar wat zou het leuk zijn om een aantal nog weer eens terug te zien. Wat is er ook alweer gebeurd met Mark, met Suzan, Petra en Jan, Marieke, Mirjam, Kim, met Mickey en met vele anderen? Misschien moet ik toch maar eens kijken of ik wat oude seizoenen op kan duikelen.

Char

Afgelopen zondag met mijn schoonmoeder naar Char geweest. Nu zijn er vele oordelen over Char, zowel negatief als positief, maar ik ben nog steeds van mening dat je dat pas kunt beoordelen als je het hebt meegemaakt. Bovendien zijn er ook een heleboel mensen vooral heel negatief, maar dat is volgens mij ook vaak berust op de angst voor het onbekende.

"Stel nou dat er geesten zijn die mij de hele tijd in de gaten houden....oehoeheoehoe!".

Persoonlijk heb ik er geen moeite mee. Ik vind het wel een geruststellend idee dat paps over mijn schouder meekijkt wat ik allemaal uitvreet en dat hij af en toe ook even laat weten of hij het er wel of niet mee eens is. Voor mijn trouwdag had ik een persoonlijke deal gesloten met paps. Ik wou zon. En of paps er nu wel of niet wat in te zeggen had, ik had zon. En ik weet van mezelf dat ik vaak in gedachten verzonken ben. Helaas gebeurd dit ook nog wel eens tijdens het berijden van de lange rechte wegen in mijn omgeving. Gelukkig ben ik altijd op tijd weer bij mijn postieven en kan ik de auto netjes op de weg houden. Volgens mij is het paps die een scherper zicht heeft op de weg dan ik, terwijl hij op mijn dashbord vertoeft tijdens mijn ritjes. En ik ben er blij mee.

Het uitstapje naar Char was dan ook een leuk vooruitzicht. Samen met schoonmama op stap en we zien we wat er gebeurd. Eerst nog even wat gegeten bij PANAMA. (samen met Jan de Hoop)

en daarna naar binnen. Wat we meegemaakt hebben, vond ik ronduit indrukwekkend. Het is niet alleen maar het alfabet raden. Ze zoekt wel aan de hand van letters, maar niet zoals de tv vaak doet voorkomen. Het was een paar keer goed raak en ik was zeer onder de indruk. De dame pal voor mij en twee stellen vlak achter mij kregen een reading van haar. Ik helaas niet. Maar ach, wat niet is, kan ooit nog komen. Het is een aardig mens, dat zeker. En of dat wat ze doet echt is of niet, laat ik in het midden. Ik geloof er wel in. En als iemand anders dat niet doet, vind ik het ook prima.

Tijd voor Tijd(schriften)

Vaak loop ik door de supermarkt en neem dan een tijdschrift mee. Gewoon om even lekker door te bladeren. Helaas kom ik vaak niet ver en beland het tijdschrift in de lectuurbak. Die stapel groeit en groeit maar door. Het gevolg? Meerdere hoge stapels half uitgelezen of zelfs nooit ingekeken tijdschriften. Ik ben er maar eens voor gaan zitten. Eén voor één blader ik ze door, lees de interessante stukjes en leg ze op een nieuwe stapel; de oud papier stapel.

Lekker met een kop thee op de bank en een enorme berg papier. Gewoon even neuzen. Heerlijk.

Vanavond mams aan de telefoon en even besproken wat er van de week nog allemaal op de agenda staat. Bakkie doen bij mams, cursus van mijn fototoestel, bakkie doen bij schoonmama, op visite bij opa en oma, naar Char in Amsterdam, uit eten met vriendin M.

Mams blijft stil en vraagt ten slotte; Waarom doe je alles zo kort op elkaar? Waarom verspreid je het niet wat mee? Goeie vraag moeders, die houden we er in. Een paar avonden op de bank om de rest van de tijdschriften door te lezen is nooit weg. Het frappante is dan wel weer, dat deze vraag gesteld wordt door mijn moeder. Je weet wel, die vrouw die nooit thuis is, altijd druk is en overal heen vliegt. Ergens in mijn achterhoofd fladdert iets op over appels en bomen.......

Out of control

Eén van de doelen van een tijdje niet aan het werk zijn, was om nu eindelijk eens de stapel nog-te-doen-dingen in te korten. En langzaamaan wordt die stapel ook steeds kleiner en ook mijn to-do-lijstje wordt beetje bij beetje korter. Het is alleen zo jammer dat het voornamelijk de opruim klussen zijn. Ik heb de beneden verdieping aardig onder controle (al is het nog niet helemaal klaar. Het zou te makkelijk zijn om het in 1x goed te doen en het gelijk af te maken....).

De bovenverdieping is echter een heel ander verhaal. Die heb ik absoluut niet onder controle.

Eén van de mogelijke oorzaken hiervan is wellicht dat alles wat niet op de benedenverdieping thuishoort, door mij systematisch naar boven verbannen wordt. Het liefst naar de overloop. Daar heb ik toch ruimte zat (toch?!). Alleen nu wil het geval dat de overloop inmiddels tsjok en tsjok vol staat. En dus tijd om op te ruimen. Tassen leeghalen (wat is er makkelijk dan alle zooi in een bigshopper gooien en deze boven neer te zetten....), kratten leeghalen (zijn gewoon verstevigde bigshoppers in mijn optiek) en stapels en stapels tijdschriften, boeken en papieren uitzoeken. (gelukkig komen ze in maart weer oud-papier ophalen. Ik ben bang dat het toch een tussentijds ritje Randweg behoeft..).

Ik ben dan ook vanalles tegengekomen. In mijn chaos bleken toch ook de ontbrekende loonstrookjes nog aanwezig te zijn, vele foto's en honderden losse papiertjes. Zelfs de historische kalender van 30-08-1979 ben ik weer tegengekomen. (En ik was toch echt al jaren vergeten dat ik in het bezit was van dat ding. Volgens mij stampt hij nog uit de Bastion tijd..)

Hoe meer ruimte ik krijg boven, hoe minder zin ik heb om het af te maken (vandaar dat ik nu ook achter de pc zit in plaats van op de overloop). Er komen echter al wel weer ideeën binnensurfen wat ik met al die ruimte kan gaan doen. Leuke dingen, waar ik ook echt al wel naar uit kijk, maar op deze wijze kom ik natuurlijk nooit door mijn lijstje heen. 1 ding er af, 2 erbij. It's the story of my life.

Nog even volhouden dus. Aan het eind van de week zit de kliko vol, staat en genoeg oud papier om langs de Randweg te rijden, zijn er hopelijk een aantal dingen op MP verkocht, staat er een doos vol spullen voor de uitverkoop en is mijn overloop weer onder controle.

2009!!!

Allereerst voor iedereen natuurlijk de beste wensen voor 2009.
Ik heb geen goede voornemens, maar wel genoeg leuke plannen. Dus daar hoef ik me dit jaar geen zorgen over te maken. We hebben de feestdagen weer achter de rug, de kerstboom staat weer in de doos naast de trap en de kerstspullen liggen bijna weer op zolder (de bovenverdieping hebben ze al gehaald). Bart is weer fanatiek begonnen aan de Mustang en ik ben al weer lekker bezig geweest voor de meeting op 11 januari in Sonnega.

Het jaar is voor ons goed begonnen. Nu nog 363 dagen om vol te houden. Vast vele dagen met leuke bezigheden, verrassingen en andere gezelligheid. Ik heb er zin in.

PS Wanneer is het weer tijd voor de lente? Heb zin om weer bollen te planten en kijk uit naar de narcissen.

=====< ^^^^>>>> FLITS@#*!

Zag je hem gaan? Het is de tijd. Jeetje wat gaat het hard deze dagen.

Bart heeft voor de zekerheid maar even gevraagd of ik nog wel tijd heb, het is druk, gezellig en ik kom tijd te kort. Gelukkig is het vanaf 1 januari 2009 weer wat rustiger in mijn agenda, dus dat scheelt. De afgelopen week in vogelvlucht?? Naar een feestje van een 65-er, familiebezoek, theeleuten met smitsky, fotoalbum afmaken, winkelen met Joni, naar de tandarts, opruimen, kerstboom opzetten, kamer in kerstsfeer brengen, naar de BINGO in Finsterwolde, logeren in Hoogezand, naar Lelystad om de sleutel weg te brengen (Sleutel van de Citroën was afgebroken), vergadering van de autoclub en nu wachten op manlief die thuis komt. (en die komt een dag later, want ze hebben het vliegtuig gemist). De komende week niet zo heel veel op het programma en daarna staan alle dagen tot 2009 volgepland. Eén ding scheelt, het zijn er niet zo heel veel meer.

Heb ik in de tussentijd wat gemist? Jazeker, het gekwek van oud collega J mis ik in de avonden best wel, tijd om te lezen heb ik de afgelopen week ook gemist en ik ben vergeten een aantal mensen een kaart te sturen. Gelukkig kan ik dat vast nog wel goed maken deze week.

Dus mocht ik jullie niet meer spreken, geniet van de feestdagen en alvast alle goeds voor het nieuwe jaar!

Confetti

Precies een half jaar geleden zijn Bart en ik getrouwd. Een heerlijke dag gehad, vol familie, vrienden en andere lieve bekenden. Precies een half jaar geleden lag ik prins heerlijk in het hotel in Emmeloord in een mooie suite, in een heerlijk schoon bed te slapen na een lange, mooie dag.

Hoe heerlijk schoon dat bed was, bedacht ik me vannacht opnieuw.

Precies een half jaar later, sta ik om 03.45 mijn bed op te maken. Waarom in vredesnaam om 03.45? hoor ik je denken. Heel eenvoudig. Ik begon om 23.00 aan een spelletje dat "Mortimer Becker and the Time Paradox" heet en dat was nogal verslavend. Nu om 03.45 was het spel uitgespeeld en kwam ik tot de ontdekking dat ik mijn bed vanochtend had afgehaald. Een naar gevolg daarvan is, dat je het bed dan 's avonds ook weer op moet maken.

Maargoed, ik sta dus mijn bed op te maken. Het eerste hoeslaken past met geen mogelijkheid meer om de matras en is door mij vakkundig de gang ingesmeten om voortaan als poetslap door te gaan. Oftewel verbannen naar de schuur. Wat Bart er mee doet, zoekt hij zelf maar uit, maar dat ding komt niet meer op mijn bed. Het tweede hoeslaken ging zonder problemen om de matras (HOERA! Lang leve de hoeslakens van de Leenbakker, net een maat te groot en past dus altijd). Tijdens het hoeslaken-om-het-matras-doen, viel mijn oog op kleurtjes onder het bed. En tot mijn grote ontsteltenis, zie ik ineens allemaal confetti en stukjes ballon onder het bed liggen. Nu ben ik geen model huisvrouw, maar ik ben sinds 06-06-2008 toch echt al een paar keer ook onder het bed geweest met de stofzuiger. En toch speelt er zich onder mijn bed een heus feest af van confetti en ballonstukjes. Waar die nou na een half jaar ineens vandaan komen is me een raadsel. (Nee, niet uit het hoeslaken, want ook die heb ik tussentijds al vaker gebruikt).

Maargoed, ze feesten maar een eind weg daar onder mijn bed, van de week nog maar eens flink stofzuigen daar in het land der eeuwige feesten.

Mijn bed is een rommeltje. Er ligt confetti onder het bed, een heel verkeerd hoeslaken op het bed (zwart bij een mint groen dekbedovertrek) en tot overmaat van ramp, kan ik ook nog eens niet de kussenslopen vinden die bij het dekbedovertrek horen. Maar omdat ik geen zin heb om om 03.45 ook die nog eens op te gaan zoeken, zijn het maar andere geworden. Ik heb mijn lesje geleerd. Maak nooit om 03.45 je bed op, dat komt niet goed. Er gebeuren de raarste dingen zo midden in de nacht.

6 december

En de eerste kerstkaart lag vandaag al in de bus.....

Nu moet ik ook nog gaan bedenken waar ik ze dit jaar ga laten.

Komende week eerst maar eens bedenken waar de kerstboom komt.