130 (.7)

Jawel, hij is eindelijk in zicht. Nog 0.7 te gaan en dan ben ik er!
Wat een week zeg. Vol drukte, spanning en emotie, en dan dit als resultaat.
Ben er gewoon helemaal blij mee.

Alleen wel weer jammer dat je dan in een donker stil huis thuiskomt en er niemand is om het aan te vertellen. Mijn enthousiasme wordt daardoor toch enigzins geremd vandaag. Maar ja, gelukkig is er mijn blog en telefoon! Dat scheelt al weer.

Op naar volgende week. Ik ben benieuwd. Er staat weer een hoop te gebeuren

Zomaar een dag

Als om 6.00 de telefoon gaat is het buiten nog hartstikke donker. Het kost me moeite om mijn weg te vinden, maar de stem van Bart aan de andere kant van de lijn stemt me vrolijk.
Op weg naar beneden vindt mijn hand de benodigde lichtknopjes en langzaamaan ontwaak ik als ik onder een heerlijk warme douche sta en de nacht van me afspoel.
Hauke staat in de gang op me te wachten. Ze wil eten en rekt zich midden in het gangpad nog eens ongegeneerd uit. Het is ook geen tijd voor een kat om op te staan.

Om 6.45 loop ik de deur uit. Mijn thermoskan thee en mijn pannenkoek in mijn tas, mijn autosleutel in de hand. Tot mijn verbazing zie ik ijs op mijn auto. Voor het eerst dit jaar, moet ik krabben. Het duurt even voor de auto een behagelijke temperatuur heeft, maar het duurt niet lang voor ik door een donker en mistig landschap rij. Tegen de tijd dat ik bij Vollenhove ben aangekomen, is de mist iets opgetrokken en heeft de nacht plaats gemaakt voor de ochtendschemer.

Als ik op de dijk van Vollenhove naar Zwartsluis rij, rij ik net boven de mist. Af en toe hangen er boomtoppen in de lucht. De rest blijft nog even voor het oog van de wereld verborgen. Hoe verder ik kom, hoe meer de wereld om mij heen tot leven komt. Steeds meer kleuren zijn er te onderscheiden. Eerst was het één grote, grijze wereld, maar langzaamaan worden ook blauw en groen waarneembaar. Toch jammer dat je op zulke momenten geen camera bij je hebt, en vaak ook geen tijd hebt, om dit op de gevoelige plaat vast te leggen.

Tegen de tijd dat ik in Zwolle aankom, is de mist volledig opgetrokken. Het belooft een schitterende dag te worden

HELP I need somebody!

Het wil niet lukken, mijn dieet. Ik zit in een dieet-dip en geloof me niets is zo frustrerend als dat.
Ik zit vlak boven de 130 kilo en dat is mijn magische grens. Maar ik kom er maar niet onder. Het wil gewoon niet lukken. Doordat het niet wil lukken, ben ik veel sneller geneigd om van mijn dieet af te wijken, maar dat moet ik nou juist niet doen. Dan kom ik immers nooit onder die 130.

Dus: HELP!!!!!

Ik ga door met mijn dieet, maar vind het momenteel gewoon allemaal even heel moeilijk. Ik vind dat ik dit gewoon moet kunnen, maar ik weet even niet hoe en dat is het vervelende. Ik ben weer iets aangekomen, en het moet er af!. Nog 3.2 kilo, dan zit in onder de 130 (129.9)
nog heel even..... was het maar vast zo ver.

En dat nog dit

Fase 1 voltooid

Ken je dat, dat je geen tijd hebt voor de dingen die je eigenlijk nog steeds moet doen, maar die dan weer niet zo belangrijk zijn, dat het niet even kan wachten...

Ik heb 10 maanden thuis gezeten en had me voorgenomen die tijd vooral in en om huis nuttig te besteden. Nu ben ik in die 10 maanden heel druk geweest met wel 100.000 dingen, maar mijn to-do lijstje werd maar niet korter. Nog steeds liggen en in en om huis genoeg dingen die mijn aandacht vragen, maar die nog steeds "best even kunnen wachten".

Vandaag had 1 zo'n ding mijn aandacht. De slaapkamer. Er stonden bij ons op de kamer allemaal mandjes, waar in sokken, riemen en bh's werden opgeborgen. Mocht je deze spullen nodig hebben, dan kon je er zo bij NOT! Altijd lagen er kleren boven op. Heerlijk zo'n verzamelplaats.

Bart en ik hadden bedacht dat een kastje voor de mandjes wellicht uitkomst zou bieden. Maar ja, de enige plek die nog vrij was, is zo scheef, dat geen kast daar fatsoenlijk kan staan. Dus ik ben aan het opruimen geslagen en het resultaat mag er zijn. Een kast waar de mandjes in kunnen, meer ruimte op de slaapkamer en mijn schilderijtjes eindelijk hun plekje aan de muur.

Op naar fase 2. Ik heb keuze uit de logeerkamer, de overloop, de bijkeuken, de tuin of de garage.

Gelukkig ben ik weer voor 4 dagen in de week aan het werk, dus tijd zat zullen we maar denken.

Herfst

Ken je dat liedje nog:

"Herfst, herfst wat heb je te koop,
100.000 blaadjes op een hoop."

en laat die hoop nou net bij mij voor de deur liggen.....

levens gevaarlijk!

Gek!

Gek word je er van. Bart zijn baas, wel te verstaan. Ik kan er werkelijk helemaal geen hoogte meer van krijgen. Dan moet hij weer langer aan boord blijven, dan mag hij eerder naar huis, om vervolgens toch niet te mogen en toch langer te moeten blijven, dan moet hij eerder aan boord komen. Er is altijd wel wat. Dan is er ook nog het ruilen met zijn collega waardoor je eigenlijk nooit meer weet wanneer Bart nou thuis is of niet.

18 september is Bart aan boord gegaan en zou dan 5 november weer thuis komen. Van de week belde hij op. Ze hadden aan boord lopen puzzelen en het rooster was gewijzigd. Bart komt 28 oktober naar huis en zou dan 7 weken thuis blijven en daarna weer 6 weken aan boord. Ok prima, kan ik mee leven. Hij zou met kerst toch al niet thuis zijn omdat hij vorig jaar met kerst thuis was.

Vandaag krijg ik een mail. Het is alweer veranderd. Bart komt 21 oktober thuis en blijft dan 4 weken thuis om daarna weer 4 weken aan boord te gaan. Hij is met kerst thuis! Schiet mij maar lek. Ik reken nergens meer op. Ik zie wel wanneer hij er weer is en hoor wel wanneer hij weer gaat. Ik ben de draad kwijt.

B(l)ij verdwaald

Stel je bent een bij. Een doodnormale bij. Je weet wel; Maja de Bij ofzo. Je hele leven lang, woon je met al je bijen vriendjes en vriendinnetjes bij elkaar en je hebt ook nog het geluk te leven in een heerlijke bloementuin. Vol mooie, kleurrijke bloemen, heerlijk toch.

Dan ineens op een dag, komt er iemand binnen in die tuin. Je verstopt je gauw in één van de vele bloemen in de hoop dat niemand je ziet. Maar net die ene bloem, waar jij in zit, wordt geplukt, in een mandje gedaan en meegenomen. Bibberend van angst hou je je verscholen. Waar ga je heen, waar zijn alle anderen. En als je dan uiteindelijk besluit om tevoorschijn te komen, en dan heel hard je best doet om te ontsnappen, vlieg je zo pardoes tegen een hele grote glazen wand. BOEM, AUW!

Ineens verdwijnt er aan de zijkant een glazen wand, je voelt de frisse buitenlucht, je ruikt alle bloemen... en dan, zo snel als je kunt, vlieg je er vandoor. Je wilt naar huis, naar je eigen vertrouwde tuin, naar je eigen bloemen, naar je vriendjes en vriendinnetjes. Eenmaal in veiligheid gekomen, merk je dat alles anders is. Er is geen tuin, er zijn geen bloemen, en iedereen die je kent is weg. Zo maar ineens, ben je 25 kilometer verderop uit een auto gevlogen en je hebt geen idee welke kant je op moet om weer thuis te komen (en 25 kilometer is een heel eind voor een kleine bij).

Wat zou jij doen? Als je deze bij was? Zou je op zoek gaan naar huis? Zou je een postduif sturen met een boodschap? Of zou je van de gelegenheid gebruik maken om een hele nieuwe start te maken? Nieuwe vrienden te maken, meer bijen te ontmoeten, te verhuizen naar nieuwe, schitterende bloemen die je nog nooit eerder had gezien.... Wat zou jij doen?

De moraal van dit verhaal; Als Carola gaat bloemschikken, ga dan niet in de bloemen zitten die zij wil hebben, dat geeft zo'n gedoe, het zet je wereld op zijn kop!

P.S. Het resultaat van mijn 1e bloemschikavond zie je hier onder

Hauke vond het allemaal ook erg interessant

.

Trouwfoto's

Op 08-09-2009 mocht ik voor trouwfotograaf spelen. Erg leuk om eens te doen. En ik moet zeggen dat ik ook best te spreken ben over t resultaat. Inmiddels heeft het gelukkige paar de foto's ook gezien, dus nu kan ik er eindelijk een paar showen.

verkocht

Alle dvd's zijn verkocht. Maar als ik er nog meer weg doe, zijn jullie de 1e die het horen.

Pfffffffff!

Gezellig hoor, kom je thuis, is manlief alweer vertrokken voor een paar weken (hij is 's ochtends vroeg al weg gegaan, maar dat dringt dan altijd pas door als ik later op de dag thuis kom en hij er niet is...). Normaal zou ik dan gezellig mijn moeder even bellen om te kletsen. Maar dat is vandaag ook geen optie. Die is vanochtend ook vertrokken, maar dan voor vakantie naar Mexico. Zij wel. En dus ben ik vanavond alleen met Hauke. Ook erg gezellig. Lekker op de bank, mijn nieuwe agenda ingevuld (2010), mijn tas opgeruimd, tijdschriften doorgelezen, Law& Order aan, kaarsen aan, wie doet mij wat?

Vorige week om deze tijd was ik nog erg druk met Let's have a party in Wolvega. Voor degene die geweest zijn, ik hoop dat jullie het leuk hebben gevonden, ik vond het zeker voor herhaling vatbaar. Voor degene die niet geweest zijn; jullie hebben wat gemist. (Had graag foto's geplaatst, maar Bart heeft het toestel mee aan boord)

Aankomend weekend Lindefestival in Wolvega en zondag een verjaardag in Lelystad. Maar morgen eerst uitslapen, dat heb ik de hele week nog niet kunnen doen. Het leven van een werkende vrouw is hard KEIHARD, was ik geloof ik even vergeten in de afgelopen 10 maanden thuis.......

11 september

Voor alle dames die zin hebben in eengezellige avond, vergeet dan niet om 11 september naar Wolvega te komen!!!

Prodimed - Week 7

De week zit er weer op en vandaag ben ik weer naar Marknesse geweest.
En wat een week was het zeg. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nu al bijna niet meer weet wat ik van de week wel of niet gedaan heb, gisteren hangt met nog net even te vers in het geheugen.
Ergens daagt nog wat van een supergezellige dildo party bij Sabine afgelopen vrijdag. Heerlijk gelachen om de prettig gestoorde fantasiebeelden van Gido (en anderen), zaterdag bij dezelfde man geweest voor een Whisky proeverij, die hij op geweldige wijze in elkaar heeft gedraaid (nee, zelf niet aan de whisky geweest, maar BOB mocht ook mee). En voorafgaand had ik natuurlijk mijn slipcursus. zondag t/m woensdag zijn mij een beetje vaag. En dat terwijl ik nou juist donderdag het liefst zou vergeten. Maar goed.

Een bewogen weekje, maar het resultaat mocht er zijn. 3.1 kilo afgevallen. De eerste 10 kilo zijn daarmee verdwenen. Het eerste kwart zit er op. Toch nog een happy ending!

Pinky

Ik weet nog dat het een klein katje was, die haar ene oog later opende als haar andere oog.

Ik weet nog dat ze bij ons kwam en Poesiekat erg moest wennen.

Ik weet nog dat ze van Poes een beste tik op haar neus kreeg omdat ze niet naar me luisterde.

Ik weet nog dat ze vele nachten mijn enkels openklauwde omdat ik in mijn slaap bovenop haar rolde.

Ik weet nog dat ze haar kop in de theepot stak om thee te drinken.

Ik weet nog dat ze altijd het beste plekje vond om te gaan zitten.

Ik weet nog dat ze het mij kwalijk nam dat ik Poesiekat in liet slapen.

Ik weet nog dat ze Bart aanviel de eerste nacht dat hij bleef slapen en op haar plekje lag.

Ik weet nog dat ze in Leeuwarden kwam logeren toen mama in het ziekenhuis lag.

Ik weet nog dat altijd naar je toe kwam als je binnenkwam. Eerst even Lot goeiedag zeggen.

Ik weet nog dat Pinky, Pinkelot werd en uiteindelijk Lotje.

Ik weet nog dat ze graag meehielp om het bed op te maken.

Ik weet nog dat ze dol was op het spelen met pennen.

Ik weet nog dat ze op 28 juli 18 is geworden.

Ik weet nog dat het een kleine opdonder is.

Ik weet het allemaal nog.

Ik weet ook dat ik vanmiddag met haar naar de dierenarts moet en ik weet niet of ze wel weer mee naar huis mag.

Ik weet nog dat ze mijn lieve kleine pinkepoes is, en dat zal nooit veranderen.

Ssssslipppppp!!!!!

Ik zit nogal veel op de weg. Vele kilometers schieten aan mij voorbij en gelukkig gaat dat meestal goed. meestal, niet altijd. Ik heb al eens kennis gemaakt met de vangrail en dat was niet zo'n fijne ervaring. Nu vier ik van de week mijn 30-ste verjaardag en schoonmama heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt mij een slipcursus kado te doen. Iets dat ik al wil doen sinds ik mijn rijbewijs heb, maar het was er, als zoveel dingen, nog niet van gekomen.

Zaterdagochtend was het zover. Bart dacht dat het een ladies-dag was, dus die is niet meegegaan. Om 08.00 ben ik in de auto gestapt en naar Leeuwarden gereden. Daar aangekomen gelijk een stukje theorie gehad en daarna de auto in. WOW!!! Wat is dat ontzettend gaaf om te doen zeg. Ik zou zo weer willen. Twee uur lang heb ik met Tineke in de auto gezeten en om beurten mochten we slippen, corrigeren, uit de bocht vliegen, noodstops maken en uit de berm komen. Het was echt geweldig!!!! Kom maar op met die kilometers, ik ben er klaar voor (hoop ik).

P.S. Klein detail is dan wel dat ik een nieuwe auto nodig heb, want mijn Citroën is niet door de keuring gekomen en repareren wordt 'm ook niet meer helaas.

kleine update

Er is weer 1,1 kilo af. En ik pas mijn trouwjurk en mijn linnen pak weer :)

I like to move it move it

Er zit weer een week op en dus mocht ik vandaag weer naar Marknesse om te wegen. Een moeilijke week. Veel weggeweest en veel zin gehad in lekkere dingen. Zondag heb ik dan ook gezondigd. Op de koloniemarkt in Frederiksoord heb ik een pond Opal pruimen gehaald en daar heerlijk van genoten. En dinsdag een klein stukje van mama d'r broodje tonijn gehad. Maar goed, het is met niets tegengevallen. Ik was 1.7 kilo kwijt aan gewicht. 2,3 kilo aan vet, maar mijn spieren zijn zwaarder geworden, dus vandaar 1.7 kilo kwijt. Mijn vetpercentage is naar beneden gedonderd van 55.3% naar 54.1 % en ik zit nu op 136.3 kilo. Ik ben er blij mee. Heel blij zelfs. Nu op naar de volgende week.

Mooi!

Gisteren ben ik met mama naar Rijswijk/ Den Haag gegaan voor een uitvaart dienst. Voor mij niets triests aan, het betrof een neef van mijn moeder, die op 85-jarige leeftijd is overleden. Maar uiteraard zal zijn directe familie hem een stuk meer missen.

Tijdens de dienst hebben zijn kinderen ons verteld over wie Jozef nou eigenlijk was. Zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn kinderen en vooral zijn onomstootelijk liefde voor zijn vrouw Adri. Zijn dochter vertelde een verhaal van een kleine kerstboom. Een verhaal dat ieder jaar met kerst binnen de familie wordt voorgelezen. Een mooi verhaal. Maar wat nou het extra mooie was, was dat je zijn kleinkinderen (mensen van mijn leeftijd) vol aandacht zag luisteren naar het hun zo bekende verhaal. Je zag ze herinneren. Toen later zijn zoon sprak en vertelde dat Jozef tijdens de laatste zeiltocht het water in ging (85 jaar, in een geruite zwembroek, met gebruinde handen, armen en gezicht en verder melkflessen wit), zag je de kleinkinderen glimlachen. Ja, zo was hun opa, dat was duidelijk. En weer zag je ze herinneren. Aan het eind van de dienst sprak zijn schoonzoon. Hij vertelde ons wat over Jozef in Bommel-stijl. Iets waar de man veel van gehouden had en deze liefde deelde hij kennelijk met zijn schoonzoon. Weer werd een tipje van de sluier over deze persoon opgelicht. Een markant persoon, een heer van stand. En weer zag je de kleinkinderen glimlachen. Weer zag ik ze herinneren.

Na afloop van de dienst heb ik geconcludeerd dat het een aardig mens geweest moet zijn. Een man die van zijn familie hield en zijn familie van hem. Wat moet dat een rijk leven zijn. En wat mooi is het om te zien. Dat mensen vervult kunnen raken van herinneringen. Van mooie herinneringen, ga je stralen. En dat is een geweldig gezicht!

Inzichten

Soms heb je van die dagen dat alles wat je leest, speciaal voor jou geschreven lijkt te zijn. Alles lijkt helderder, alles lijkt op jou van toepassing, alles klopt. Vandaag is zo'n dag.

Allereerst las ik een interview met Sandra Roelofs, Een goed interview met een vrouw wiens leven alles behalve op dat van mij lijkt, behalve dan dat we allebei in Nederland geboren zijn. Haar leven heeft haar inmiddels naar Georgië geleid, waar ze de vrouw is van de huidige president. Het interview eindigt met een vraag over de "ontrouw" van de man in het algemeen. Ze zegt hier over het volgende: "Nederlandse mannen zijn te eerlijk en dat is niet slim. Volgens de Nederlandse vrouwelijke instelling valt ontrouw niet te rechtvaardigen. Ze is bereid één keer te vergeven. Als het nog een keer voorkomt, dan mag het niet meer." Sandra zelf ziet het anders. "Als er iets gebeurd, je bent gedwongen je koffers te pakken en te gaan, je kind is ziek, er is een waterramp, gaat hij dan met je mee? Als het antwoord "ja" is, dan zit alles goed."

Het raakt me verwarrend snel. Bart is vaak van huis. Maar ik weet dat hij altijd weer thuis zal komen. In het verleden hebben we hier menigmaal strijd over gevoerd. Wat nou als hij aan de andere kant van de wereld iemand tegenkomt die hij leuker vindt dan mij???? Mijn eigen onzekerheid speelde daar met name een grote rol in. Ging het niet goed met mij, dan zou Bart vast iemand tegenkomen waar hij het beter bij had. Daar vind ik dan ook gelijk weer de oorzaak van mijn schone-schijn. Bart heeft me op vele manieren proberen uit te leggen dat ik nergens bang voor hoef te zijn. Volgens hem, slaat VanDikHout de spijker op zijn kop. Inmiddels zijn we een aantal jaar verder. Het gaat met mij goed en het gaat met ons goed. Als er iets ergs gebeurd, gaat hij dan met me mee? Het antwoord is eindelijk helder: JA! Dat doet hij.

Een stuk verderop in hetzelfde blad, lees ik een artikel over "Uw huis verteld wie u bent". Wat zegt je huis over jou en ook andersom, hoe kunnen veranderingen in huis van invloed zijn op hoe je je voelt. En het is waar. Als ik me niet goed voel, lijkt het huis net een slagveld, alles ligt overal en niets ligt daar waar het hoort. Maar nu ik inmiddels 8 maanden thuis ben, komt er langzaamaan verandering in huis. Voor velen zal dit niet direct zichtbaar zijn, maar dat is ook niet zo vreemd. Niet iedereen komt immers in mijn kasten. Waar het eerder een grote chaos alom was, zijn mijn kasten inmiddels allemaal uitgeruimd, opgeruimd en geordend. De basis is ok en langzaamaan volgt ook de rest. En zo is het bij mij ook. Ik ben eindelijk uitgerust, kan weer enigzins helder denken en heb in mijn hoofd opgeruimd. De rest volgt ook.

Ik zal jullie de rest van het blad besparen. Ik deel alleen nog één zin met jullie. Opmerkelijk weer hoe hij van toepassing is en hoe herkenbaar hij is, Soms wordt het je ineens allemaal duidelijk.

"Vallen is niet erg; opstaan, daar gaat het om. Dat is het verschil tussen succes en mislukking".

De tweede week

Zit er op. En vandaag dus weer naar Marknesse gereden om te wegen.
Deze week viel me wel zwaarder dan vorige week. En ik moet dan ook eerlijk toegeven dat ik met mama d'r verjaardag gesmokkeld heb en toch gezwicht ben voor die Brownievlaai en een paar hapjes. Zondag gezellig een middag weggeweest en helaas niet mee kunnen doen met de bbq. Niet makkelijk, maar het hoort er nu gewoon even bij.

Het wegen was een succes, er is 1.8 kilo af waarvan ook deze week weer 0.7 kilo puur vet.
Geen slecht resultaat, maar ik ben er zeker van dat het beter had gekund. Nu hoef ik pas volgende week donderdag terug te komen en dus heb ik 9 dagen ipv 7 dagen. Mijn streven is dan ook om volgende week de 135 kilo te halen. Dan pas ik ook mijn trouwjurk weer, want dan zit ik op hetzelfde gewicht als vorig jaar juni. Ik ben benieuwd.

Alweer!

Ik ben gisteravond weer eens vergeten de kliko aan de weg te zetten en toen ik vanochtend mijn bedje uitrolde, was de vuilniswagen natuurlijk al geweest. Helaas wordt dat ding maar 1x in de twee weken geleegd, dus ik ben het bokje. Van de week mooi weer het één en ander opgeruimd, dus hij zit zeg maar ook VOL.

Dat wordt dus over 2 weken een hele volle bak! Ik leer het ook nooit